Kto i co ma wpływ na to kim jesteśmy i jaki wykonujemy zawód ?

Mojemu M. ojciec powiedział, że nie będzie finansował studiowania historii, że to strata czasu, więc poszedł na Politechnikę. Dzisiaj zajmuje się czymś innym, niż to czego się uczył na studiach i oczywiście dalej zajmuje się historią. Nie była to jakaś tragedia dla niego, bo jego ojciec lata całe projektował, więc te inżynierskie umiejętności, chciałoby się powiedzieć wyssał z mlekiem matki/ojca .

Rolą rodziców jest trochę pokierować dzieckiem, ale ja bym aż tak nie ingerowała w przyszłe wybory mojego dziecka. Natomiast widzę, że mojemu dziecku podoba się to, co robi jego ojciec.

W mojej rodzinie zawód ojca wykonują obaj bracia (nie było żadnych namów, żadnego wpływu, to był ich wybór).

Myślę, że zawód wykonywany przez rodzica jest bardziej znajomy, łatwiej jest dziecku iść sprawdzoną ścieżką. Natomiast nie wiem, jak to jest gdy rodzic wymusza decyzję o zawodzie.

Ja nie mogę pojąć ludzi którzy w imię miłości, rodziny, rezygnują z kariery.
Jak zawsze, to się źle kończy i wszyscy żałują, tylko wielu się nie przyzna, że żałuje i udaje, że ok.

A teraz coś innego. Syn lekarzy, 18 latek właśnie wydał swoją książkę, a jest na bio-chem,
Książka typowo młodzieżowa, podobno młodzież chętnie czyta, więc wydawnictwo chce wydać drugą część. On będzie miał w tym roku maturę. Oczywiście potem, medycyna...
Co więcej jego rodzice wcale nie cieszą się z sukcesu syna, wręcz przeciwnie, uważają, ze powinien się skupić na maturze i medycynie...
A on wyznał do kilku osób, że chętnie by poszedł na jakiś inny humanistyczny kierunek, zaocznie czy wieczorowo i zajął się promowanie książki, jej kolejnymi częściami... Rodzice zadowoleni to nie są

W przypadku TAKICH dylematów przywołuję jedną postać.
Znacie Kubę Sienkiewicza? z "Elektrycznych Gitar"? Lekarza neurologii?
DA się POŁĄCZYĆ zdobywanie szlifów w zawodzie z uprawianiem ulubionych zajęć z innych dziedzin? Myślę, że NIE tylko jemu jednemu... Co tu dzielić włos na czworo? Kwestia horyzontów?

Na wojsku się nie znam ani trochę
Dla mnie to oczywiste, że robię to, czego chciałam i zgodnie z osobowością i zainteresowaniami, a niby jak inaczej? Nawet sobie nie wyobrażam, jak niby ktokolwiek miałby ingerować w moje wybory, wyśmiałabym, wzruszyła ramionami i tyle. Rodzice w życiu mi nie sugerowali co mam robić, w końcu mnie znają i wiedzą, jak by się to skończyło i że szkoda się w ogóle odzywać, i tak zrobię po swojemu.

I tak i nie. Gdyby wszyscy kierowali sie jedynie popytem i podaza rynkowa, to mielibysmy wkrotce samych biznesmenow i hydraulikow czy innych chloporobotnikow.
A ludzi z pasjami nie byloby juz wcale, wygineloby sporo ciekawych zawodow w ten sposob, ktore byc moze dzis nie maja wziecia ale kiedys znowu moga.
Wazne jest tez,jesli ktos robi cos naprawde z checia i zainteresowaniem a nie na odwal sie, byleby na chleb zarobic.
Najlepszym rozwiazaniem byloby zdobyc taki zawod, ktory bylby i nasza pasja i jednoczesnie okazal sie wystarczajaco intratny. Jak ogladam takiego Okrase albo Maklowicza, to szczerze im zazdroszcze, to jest wlasnie pasja i kasa w jednym.

Ja wybrałem swój zawód świadomie. Wiedziałem, że jest na niego zapotrzebowanie, że zarabia się nieźle. No i akurat pokrywał się z moimi zainteresowaniami. Miałem co prawda na oku dwie inne profesje bardziej po linii zainteresowań ale wykalkulowałem, że będą mniej praktyczne w życiu. Żeby było śmieszniej jedną z nich mogę tez uprawiać teraz w ramach hobby ale zwyczajnie nie mam czasu. Co do drugiej fatalnie się pomyliłem, bo w międzyczasie wybuchł boom na usługi fachowców z tej branży za konkretne pieniądze. Oczywiście nie żałuję, bo tą też śledzę hobbystycznie, a zdarza się, że i zawodowo. Stąd wniosek, że wybrałem optymalnie, bo mam kontakt ze wszystkimi innymi dziedzinami, które mnie interesowały

Też zgadzam się z Mussuką. Zresztą, jeśli ktoś coś robi z pasją, to ja nie wierzę, że może zarabiać tylko 1200 zł. Mam znajomych po kierunkach humanistycznych, którzy poszli na nie z pasji i może nie zarabiają wiele, ale w granicach średniej krajowej, a nie minimalnej. Tylko ja piszę o prawdziwej pasji, a nie tym, że ktoś trochę interesuje się kulturoznawstwem albo politologią i po prostu zalicza te studia, a niewiele robi poza tym. Po mało praktycznych kierunkach też można mieć pracę i to dobrą, ale trzeba od razu na studiach brać różne praktyki, wolontariaty i dużo się uczyć od siebie. Jest też mnóstwo dodatkowych kursów itp. Dlatego uważam, że owszem, trzeba na bieżąco patrzeć, co jest potrzebne na rynku, ale nie uważam, że trzeba ślepo za tym podążać. A ludzie, którzy zarabiają 1200 zł przez kilka lat (bo nie mówię, że na początku), najczęściej nie mają pasji, której poświęcają mnóstwo czasu, tylko mają jakąś tam pracę, byle mieć za co żyć. Chociaż znam też przypadki, gdzie ktoś zarabia mało, bo jest po prostu wygodnicki i nie chce mu się szukać kolejnej pracy, bo boi się zmian, ciężko sobie radzi z nowym otoczeniem itp. Ale to już chyba skrajne przypadki.

Ja swój obecny zawód wybrałam bardzo późno, bo nie miałam pojęcia o jego istnieniu. Aktualnie zajmuje się tym kilka firm i tylko w Warszawie, ale podejrzewam, że ta konkurencja rozwinie się bardzo szybko. A wiedza z kulturoznawstwa bardzo mi się przydaje, więc udało mi się pogodzić to, co lubię z dobrymi zarobkami, ale przyznam, że to zupełny przypadek. Inną sprawą jest fakt, że mogłabym też robić inne rzeczy, bo jako taki pewny zawód wybrałam sobie bycie tłumaczem, także też trochę myślałam o realiach. Na pewno nie miałam w planach pracy w kulturze, jakichś muzeach itp., bo za to płacą rzeczywiście 1200 zł. Ale teraz robię projekty m.in.  dla instytucji kulturalnych, więc przyjemne z pożytecznym. Natomiast gdyby to zależało od moich rodziców, to byłabym prawnikiem, o ile do tej pory nie zanudziłabym się na śmierć. Rozsądek przy wybieraniu studiów i zawodu powinien być, ale nie powinno się też robić tego, co nas kompletnie nie interesuje, bo można bardzo szybko się wypalić i nie być szczęśliwym. Dla mnie praca to nie tylko zarabianie pieniędzy. To spora część życia i powinno się ją choć trochę lubić, żeby nie być sfrustrowanym i nieszczęśliwym.

A ja Wam powiem tak: pasja do zawodu potrafi się pojawić wyniku pewnych okoliczności...
Ja na przykład polubiłem swój zawód w miarę zwiększania się dochodów z niego płynących.To nie sarkazm, naprawdę.Polubiłem na tyle, że potrafię czytać jakieś niszowe doktoraty o wytrzymałościach betonu do poduchy, z czystej ciekawości.
Jednak widząc realne i namacalne korzyści człowiek załapuje sens.
  Ale to działa i w drugą stronę: pierwszy przykład jaki mi się nasuwa; wuefiści.Wielu to niedoszli sportowcy.Zgnuśniali, niespełnieni i sfrustrowani.Nienawidzący szkoły i bachorów, wcale nie robią tego, o czym marzyli.Czy 3200 na rękę im osładza gorycz?Chyba nie całkiem.