Kocha i zostawia?....Nic nie rozumiem...

Coz Twoj partner , jest niedojrzaly emocjonalnie.
Pomysl, ze masz szczescie, ze stalo sie to teraz, nie po slubie i z dzieckiem ewdrodze.
Najlepiej by bylo jakbys go, zostawila, zapomniala i zaczela zycie na nowo....ale wiem latwo powiedziec

Pomysl, naprawde chcesz  ukladac swoje zycie z nim?....
Zacznij zyc swoim zyciem, wyjdz gdzies, nie siedz, nie mysl o nim.
W zadnym wypadku nie dzwon, nie pisz, nie narzucaj sie jemu.... To tylko go odepchnie. Daj mu zatesknic, pokaz, ze zyjesz, ze jestes uśmiechnięta.

Koleś tratuję Cię prawdopodobnie jako plan ratunkowy, gdyby mu coś nie wyszło. A pewnie już starał by mu coś wykiełkowało na boku i pewnie się doczekał. Wraz z dyspozycjami od innej, że spróbuje z nim, ale jak rozstanie się z poprzednią.
Nie jest pewien czy mu się spodoba z nową, więc... jesteś na awaryjnym torze.

Co zrobić powinnaś? Na pewno nie trwać w Gdańsku jak Ci tam źle. Ogólnie nigdy nie rób tak, kiedy to powoduje, że stajesz się nieszczęśliwa. Pokaż kolesiowi jaki jest niedojrzały i sama za niego podejmij decyzję. Tym ruchem dasz mu największego prztyczka w nos.

Kasiu ... podzielam zdanie Clinta.
Zachowanie Twojego ex-narzeczonego, wygląda jak klasyczny przypadek kiedy mężczyzna ma inną.
Ale ze nie jest jej do końca pewien teraz, to chce trzymać Cię w pobliżu, gdyby mu się z tamtą nie udało, to wtedy będzie mógł wrócić do Ciebie.
To taki typowy przypadek zostawiania za sobą otwartej furtki ...

Nie bój się wprowadzania zmian w swoim życiu - los i tak je wymusi, bo życie nie znosi pustki ...

Kasiula160, a gdyby powiedział, że Cię zdradza i zapytał, że jak mu nie wyjdzie z nową, to czy może do Ciebie wrócić, to byś się zgodziła? Sądzę, że nie. On być może także.

albo nawet INNE na horyzoncie, nie wyszalał się za młodu- teraz szaleje.

Chyba wszyscy macie rację Może to jego gadanie o kochaniu to jedne wielkie brednie... Bo jak można kogoś kochać i postępować z nim w tak egoistyczny sposób... Zostawić na pastwę losu, nie interesować się nim zupełnie... Chyba po prostu desperacko trzymam się myśli, że on wróci i nie chce przyjąć do wiadomości gorzkiej prawdy...

Przykro się czyta, ale też się skłaniam do takiej oceny sytuacji, że on ma inną lub kogoś na oku. Nie wie przy tym co czyni i jaką Tobie krzywdę robi. Jeszcze każe Ci czekać w Gdansku, aż on się zdecyduje... to przecież okrutne. Na pewno wie, jak się tam samotna czujesz i że po rozstaniu potrzebujesz wsparcia bliskich. Chyba myśli tylko o sobie.
Ty masz trwać w zawieszeniu przez dwa miesiące, aż on się zdecyduje.

"Kocham dopóki mi z tobą wygodnie
Dopóki nie spotkam nikogo innego
Dopóki mi się nie znudzisz"

dobrze że przejrzałaś na oczy, powodzenia!

maniek_z_maniek, problem polegał na tym, że ja zawsze byłam tą stroną bardziej zaangażowaną. Zawsze chciałam, żeby było mu ze mną jak najlepiej bo go naprawdę szczerze kochałam, a on.. nie wiem? Teraz już nie wiem. Chyba w tym wszystkim zatraciłam trochę swoją osobę. Zadałam sobie dzisiaj pytanie "Halo gdzie w tym wszystkim jestem ja?". Gdzie są moje uczucia, to czego ja chcę czy też nie chcę. Nie mogę pozwolić by ktoś taki po tym jak zachował się jak zwykła świnia dyktował mi jeszcze jakieś warunki.. Nie będzie żadnych powrotów. Drzwi są zamknięte. Dziękuję za ten kubeł zimnej wody. Chyba było mi to potrzebne.

SKU*WYSYN i tyle w temacie.

I co zamierzasz? Dalej wegetować w Gdańsku licząc na to, że mu się odwidzi i na wypadek jakby zechciał wrócić, albo wpaść na seksik to żebyś była pod ręką? Czekasz na niego jak pies, tracąc godność i jednocześnie szacunek w jego oczach. Traktuje Cię przedmiotowo bo dajesz się tak traktować. I NIE LICZ NA ŻADEN POWRÓT kiedy zachowujesz się jak zagubiona tępa strzała.

Myślisz, że po co on się wyprowadził i zrobił sobie przerwę? Nie wiesz? Powiem Ci: dla innej panny. Poznał inną, pewnie na jakiejś imprezie, zauroczył się i chce spróbować z nią, a Ciebie trzyma sobie jako opcję awaryjną. Historia stara jak świat, pełno tu takich, poczytaj sobie.

RADA: Spakuj wszystkie manatki i wracaj do domu. Bez słowa, bez żadnych "tylko się z nim pożegnam, tak długo byliśmy razem" NIE. Zero kontaktu, pakujesz rzeczy i już Cię nie ma.

Jeśli jeszcze nie dotarło to powtarzam: po 8 latach związku koleś MA CIĘ W DUPIE, nie zależy mu na Tobie i teraz pewnie kiedy to piszę (piątek wieczór), pewnie rucha inną pannę. TYLE BYŁ WART DLA NIEGO WASZ ZWIĄZEK. Pakuj doopę w troki i wracaj do domu. Daję Ci 100% pewności, że życie Ci się wspaniale ułoży, to taka domena brutalnie skrzywdzonych w związku osób. Zobaczysz.

W związku z tym, że nie mogę niestety spać , wypowiem się w tej sprawie.
To co zacytowałam powyżej (wypowiedź IsaBelli) to samo przeszło mi przez myśl. Po za tym ja też kiedyś dawno za szczenięcych lat miałam taką samą sytuację, kiedy to mój chłopak prosił mnie, żeby jeszcze dała mu czas(miałam już dosyć, że on kręci na dwie strony) i żebym była taka "wyrozumiała", bo sam jeszcze nie wie z którą chce być.
Mój były to był chociaż szczery. A może Twój facet też zdobędzie się na szczerość ? Po 8 latach ta szczerość Ci się należy!

Jego podejście i traktowanie Ciebie jest takie jakby Cię nic nie bolało. Źle to o nim świadczy. Może jednak się otrząśnij, tupnij nogą i zacznij sobie na nowo układać życcie ale już nie z nim.
Bo czy on wie i czy on się teraz interesuje jak Ty się czujesz, jak bardzo cierpisz?
Ja wtedy,głupia. starałam się być wyrozumiała i czekałam co on zadecyduje. Głupia byłam, bo on sobie poszedł, rzucił mnie. A ja czułam się jak nic niewarta i porzucona jakaś tam rzecz. Więcej tak nigdy się nie zachowałam przy kolejnych związkach. Fakt byłam młoda i niedoświadczona. Była to dla mnie jednak nauczka. Ale niezłą "wyrwę" w mojej psychice mi zrobiła.

Co mogłabym Ci poradzić?
Zezłośc się na niego.
Pokaż mu, że Cię tym wkurzył. Nie czekaj biernie co on "książę" postanowi. Nie wiem co inni ci radzili, bo raczej nie wczytałam się w posty powyżej. Ale ja to bym sie pożądnie wkurzyła!!!!!!! Pozwól sobie na to.
I zacznij od nowa.

Kasia, doskonale cię rozumiem . Ja wczoraj ,o ironio dzień przed dniem zakochanych, rozstałam się z moim partnerem. Też mi powiedział że mnie kocha nawet bardzo ale byC ze mną nie może. Byliśmy ze sobą prawie rok. na początku bałam się zaangażować w ten związek bo miałam przykre doświadczenia. To On pokazał mi że może być inaczej. Zabiegał, kochał okazywał to jak mu zależy. Gdy się zaangażowałam zaczęło się psuć. Ale cały czas powtarzał że bardzo kocha i co? I zawsze kończy się tak samo.
Myślę że niektórzy faceci tacy po prostu są. Niedojrzali emocjonalnie, sami nie wiedzą do końca czego chcą od kobiety, od związku. Widzą tylko siebie i nic więcej poza czubek swojego nosa. Nie wiem jak to przetrwam. Ale wiem że dam radę i Ty też dasz radę. To kwestia czasu. Po prostu trzeba to przepłakać i tyle. Ja bym się nie wyprowadzała z miasta. Masz dobrą pracę. Zajmij się nią narazie. Dbaj o siebie, może zmień fryzurę. Zrób dla siebie coś co sprawi Ci przyjemność. Nie odsuwaj się od koleżanek. Bądź tam gdzie jest wesoło. Ja tak poradziłam sobie po poprzednich przejściach. Ale dzisiejszy dzień i jutro pewnie i tak przepłaczę a w poniedziałek praca i będzie z dnia na dzien lepiej. Choć wiem że JEGO i tak trudno mi będzie zapomnieć.

I tego Ci życzę i chyba wszyscy pozostali... Sama widzisz jak jednogłośnie piszą w Twoim wątku - nie da się takiej sytuacji inaczej interpretować. Nie będę się tu rozpisywać i wyrażać własnej oceny, bo raz - już sama zaczęłaś robić to, co należy, dwa - powieliłbym tylko większość wcześniejszych słów od innych. Twoje decyzje (pozostanie na miejscu, ale z przeprowadzką, jakieś zmiany, zerwanie kontaktów itp.) dowodzą Twojej dojrzałości - to budujące i dające nadzieję, że staniesz na nogi i będziesz szczęśliwą kobietą. Wcześniej czytając Twoje słowa odniosłem chwilowe wrażenie, iż cechuje Cię syndrom KKZB (kobiet kochających za bardzo) - bo Twoja tolerancja ewidentnie niedopuszczalnych zachowań tego chłopaka to nasuwała... Ale to było chwilowe odczucie, szybko wyparte przez świadomość, że jesteś myślącą kobietą.
Tak trzymaj!
A w razie wątpliwości i chwilowych załamań powtarzaj sobie w myślach - jak mantrę - słowa z sygnatury jednego z forumowiczów: "nie czyń priorytetem kogoś, kto ma cię tylko za opcję"...

W takim razie powodzenia. Rozstanie z narzeczonym to nie koniec świata, a nawet rzekłabym, że początek nowego świata, świata bez niego, prawdziwego świata, w którym wszystko widzisz realnie, a nie przez pryzmat swojego królewicza. Też jestem po rozstaniu z narzeczonym, tyle, że u mnie minęło w tym roku 4 lata. Na początku nie mogłam oddychać, dusiłam się od płaczu i histerii, ale z każdym dniem wszystko stawało się łatwiejsze, w końcu przyszedł dzień, że byłam zdziwiona wszystkim co widziałam na oczy, jakbym pojawiła się na świecie od nowa, on już mi niczego nie przysłaniał i wszystko wyglądało inaczej, było jakby bardziej kolorowe i intensywne. Wtedy zrozumiałam, że dobrze się stało bo byłam uzależniona od niego i dużo na tym straciłam.

Pięknie powiedziane.....