Głos w mojej głowie

Napisałaś na tyle zrozumiale, że kobieta Cię zrozumie.
Musisz wiedzieć, że masz niesamowite szczęście, bo masz męża, który ewidentnie Cię uwielbia. Zazdroszczę!
Przestań słuchać głosów w głowie, bo się mylą. Skoro obok Ciebie jest facet, który prawi Ci komplementy dotykając Cię tu i ówdzie to znaczy, że nie jest z Tobą źle.
I niestety nie mogę, się zgodzić z tym co napisałaś - że swój wygląd akceptujesz. Skoro głosy w głowie mówią co innego, to dla mnie znaczy, że jednej tej akceptacji troszkę Ci brak. Zresztą sama piszesz, że przeszkadza Ci Twój charakter, więc może coś w tym jest?
Zresztą podobanie się sobie i akceptowanie siebie to troszku co innego jak dla mnie (i pewnie tylko dla mnie).

Głosy w głowie to rzecz całkowicie normalna. Mój właśnie wygłasza monolog na temat mojego postu. Mentalnie ubieram glany i daję w pysk. Chowa się na jakiś czas. Gorąco polecam tę metodę.

O jak miło i ciepło mi sie zrobiło, ze nie otrzymałam salwy wyzwisk, że jestem głupią kobieta !
dziekuje ))
Ansa, masz racje, mój mąż jest cudowny i chwali mnie baaaaardzo często , no ale ja oczywiście czasem mam wrażenie, że robi to dla świetego spokoju, zebym mu nie mówiła, jaka głupia jestem i ponieważ jest kochany to chce mi poprawić nastrój okłamując mnie, że jestem idealna żoną.
Oczywiście mówie co podpowiada mi mój głos. Logika mówi co innego. Ale niestety strasznie słabo u mnie z tym logicznym myśleniem. Przy moim krytyku wręcz logika zanika. a właściwie pojawia się jakas zagmatwana "prawda".
I każdy jego gest w moją stronę jakiejkolwiek niecheci (przytulanie), czy odmowy (seks) powoduje u mnie tone wyzwisk pod własnym adresem i wtedy utwierdzam się w przekonaniu, że jestem okropną zona która jest kompletnie nie seksowna.

Iśka jak walczyc z tymi głosami ? Jak zaakceptować siebie ?

Tak jak już pisałam, bardzo ważne jest to żebyś zastanowiła się nad prawdziwością słów, które podsuwa Ci ten wewnętrzny głos. Nie bój się z nim dyskutować i jeśli najdzie Cię jakaś negatywna myśl, staraj się odeprzeć ją jakąś pozytywną. Staraj się też nabrać dystansu, uświadom sobie, że to tylko jakiś wewnętrzny głos, który jedynie może Ci podsuwać negatywne myśli, a to jak postąpisz i co zrobisz z tymi myślami, zależy tylko od Ciebie. Nie pozwól żeby miały nad Tobą kontrolę. Co do akceptacji siebie, to sama czasami mam z tym jeszcze problemy. Przede wszystkim należy sobie uświadomić to, że nikt nie jest idealny. Każdy z nas ma zarówno pozytywne jak i negatywne cechy, podejmuje zarówno te dobre jak i złe decyzje. Świat się nie skończy jeśli popełnisz jakiś błąd, bo każdy je popełnia. Ponadto każdy ma prawo do gorszego dnia i jeśli Twój mąż czasami nie ma ochoty na jakieś przytulenie czy seks, to wcale nie oznacza, że jego uczucia do Ciebie słabną czy też, że jest coś nie tak. Mam nadzieję, że chociaż trochę pomogłam:)

Witam ponownie po krótkim niepobycie. Wiedziałam, ze tak będzie, że napisze ten post gdy jestem u szczytu nienawiści do siebie, ze na chwile mi przejdzie, że zaczne działać i walczyć z "głosami" i powrócę gdy znów pojawi sie ten sam problem.
Już zaczynam zauważać jak wyglada ten mechanizm. Popadam w dół, nienawidzę siebie (ostatnio miewam myśli samobójcze- ale nie planuje się zabić - nigdy bym tego nie zrobiła!!!), teraz nawet doszło do tego, że przestałam całkowicie akceptować swoje ciało. Nawet miałam taką żenującą sytuację jak z moim mezem bylismy u fryzjera. Jego obcinała taka chuda fryzjerka. A mój głos w głowie powiedział "Z pewnościa ona mu się bardziej podoba. a jak zaczniesz marudzic to on Cię zostawi dla takiej"... i prawie się popłakałam. Ja popadam w jakas paranoje... I jak już jestem u schyłku wykończenia, łykam coś na uspokojenie. To pomaga na chwile...I nagle jakby ręką odjął mija wszystko. Znów kilka dni spokoju. Znów nawet się sobie podobam, akceptuje, ktoś nawet mnie za coś pochwali... zaczynam rozwijać skrzydła i... i znów zostaja one bez niczyjej pomocy podpalone. Sama zaczynam je podpalać sukcesywnie i znów jestem w cięzkim dole emocjonalnym. W ciężkiej nienawiści do swojej osoby...W dodatku nie mam ochoty na ktontak z ludzmi... a przeciez zawsze byłam taką wspaniałą optymistką, pełną energii i mega kontaktową!!!

Co mi jest ?  Błagam was niech mnie ktoś nakieruje... bo ja się boje ze mój mąż ze mną nie wytrzyma... i że ja tez już nie wytrzymam...

ps. miewam napady autoagresji, szczegolnie wtedy gdy z mojego powodu zaczynamy sie klocic z męzem. Bywa ze bije głowa w sciane, framugi.. Jest mi OGROMNY wstyd mówić o tym, ale internet daje tę mozliwość, ze moge to zrobić anonimowo...