porzucony po 13letnim zwiazku - dlaczego w ten sposob?

Miałeś pecha bo na jej drodze stanął portugalczyk i pojawiły się u niej motylki i pozamiatane.
A tak na marginesie to odpowiedz sobie jak wartościowa jest dziewczyna która będąc w 13-to letnim zaiązku tak szybko idzie do łóżka z obcym facetem.
Gościu znalazł sobie głupią polkę do bzykania.
Dlaczego miał nie skorzystać z nadarzającej się okazji.
Ale nie ma tego co by na dobre nie wyszło.
Lepiej, że stał się to teraz a nie poślubie.
Ona w 100%, ba w 200% Ciebie nie kochała.
Teraz zajmij się sobą.
Natomiast takie związki nie wytrzymują odległości, więc jeszcze jej woda w uszy się naleje.

Ja się z tym stwierdzeniem nie zgadzam. Ile małżeństw rozpada się wcześniej niż po 13 latach? Ilu w małżeństwach się zdradza.
My jakoś nie potrzebowaliśmy papierka. Chociaż zastanawialiśmy się kiedyś nad ślubem ale ponieważ nie mamy dużych rodzin ani wielu znajomych to myśleliśmy raczej o czymś skromnym - może zaprosić rodziców razem na wakacje i gdzieś w jakiejś ładnej scenerii. No w każdym razie do tego nie doszło, ale ona wiedziała, że to jest do uzgodnienia - ja się nie zapieram.

W tym momencie jednak cieszę się, że nie jesteśmy po ślubie ani nie mamy dzieci..

O nie nie, absolutnie nie tak. Wakacje spedzalismy razem, w domu razem. Najdłuższa rozłąka to był miesiąc 10 lat temu. To oczywiste, że czasem trzeba robić coś osobno to chyba zdrowe. Ja jej nie trzymałem w klatce. W ogóle to myśle, że za dużo czasu spędzaliśmy razem, nie było kiedy się stęsknić - myślałem, że ta rozłąka jeszcze nas podkręci. W tym roku byliśmy razem 2 razy na wyjazdach - drugi raz wakacje tuż przed moim wylotem. Do Portugalii pojechała skorzystać z tego, że jej siostra tam jest na Orgasmusie (sami to tak nazywaliśmy). Nigdy nie byliśmy w Portugalii, a lubimy podróżować.

To była wspólna decyzja a nie fanaberia, było/jest mi tu bardzo ciężko i nasze kontakty na skype były dla mnie wsparciem, wiedziałem, że czekam na nią i muszę się tu ogarnąć do jej przyjazdu i to mnie pchało. Wszystko szło dobrze - zawodowo, językowo..

No właśnie to mnie zszokowało bo to do niej zupełnie nie pasuje. Dlatego myślę, że musiało coś stać się w jej psychice. Zmieniła się i to wcale nie na lepsze. Jej ojciec do dziś nie przyjmuje tego do wiadomości bo twierdzi, że "ona nie jest puszczalska". Wiele razy "śmialiśmy" się z takich historii. Mieliśmy podobne spojrzenie na życie i podobne wartości wyznawaliśmy.

W momencie jak to się stało to na pewno - sama tłumaczyła, że ona już wcześniej postanowiła to skończyć bo "się wypaliło".
Ale do cholery przecież tak się nie robi, nie w ten sposób!
Nawet jeśli mnie nie kochała to przecież chyba jest jeszcze szacunek dla kogoś z kim tyle się przeżyło. Co ona wtedy myślała? Próbuję postawić się w jej sytuacji ale ja nie byłbym w stanie sprawić jej takiego cierpienia.

Tak i to mnie dodatkowo dobija, że ona nadal upiera się, że się zakochała i twierdzi, że on ma poważne zamiary. Początkowo myślałem, że to jej mechanizm obronny, że sama przed sobą się tłumaczy, że się puściła. Niestety myślę, że on ją skrzywdzi (właściwie sama siebie krzywdzi).
Wszyscy mi mówią (rodzice, znajomi którzy ją też znają) żebym odpuścił, żeby ją skreślić, że ona nie jest tego warta. Ale nie potrafię, cały czas mam dysonans między tym co przeżyliśmy razem a tym co ona zrobiła. To jest jak jakiś zły sen.

Staram się pozbierać, ale to, że od kilku lat leczę się na depresję nie pomaga. Ona musiała się spodziewać jaki to będzie dla mnie cios a jednak jej to nie powstrzymało przed takim rozwiązaniem.

Nie chcę generalizować, ja zawsze miałem/mam szacunek dla kobiet i ją traktowałem z szacunkiem i po partnersku. Ale po tym co się stało i czytając wiele takich historii to po prostu nie mogę uwierzyć jaki schemat się z tego wyłania.

Facet nie jest przystojny! Widziałem jego zdjęcie na plaży - otłuszczony, z zarośniętym fajfusem. Naprawdę ostatnia osoba z jaką bym się spodziewał, że mogłaby się puścić. Widocznie ma dobrą gadkę - chociaż ona nigdy nie była na to podatna, wie jacy potrafią być czasem faceci - ona musi mieć ze sobą jakiś problem. Tylko dlaczego nikogo nie chce do siebie dopuścić- nawet swoich rodziców.

Ja nie twierdzę, że byłem idealny - nie ma ideałów. Ale poświęcałem jej czas, nie "odpuściłem sobie", kwiaty bez okazji ot tak dla poprawy humoru po pracy. Starałem się jej ułatwiać bo wiedziałem, że dużo pracuje. Zakupy, obiady, kolacje.
Jej przeszkadzało to, że choruję na depresję i często mam doły i prowadzę mało aktywny tryb życia przez to (to jest dyskusyjne, ok nie jestem super aktywny ale też nie jestem couch potatoe).

Drugą sprawą były moje problemy finansowe, w które wpadłem przez mojego ojca - chciałem pomóc moim rodzicom i przez to się w to wplątałem. Ale to tylko kwestia czasu i to tylko pieniądze - zresztą teraz to się już skończyło i wychodzę na prostą mówiłem jej o tym.
Moje problemy finansowe nie powodowały żebyśmy nie mogli jeździć na wakacje kilka razy w roku. Żyć na dobrym poziomie (każdy miał swoje dochody).

Tłumaczyła mi, że od jakiegoś czasu już myślami była gdzieś indziej, że się oddalała. Nie widziałem tego Naprawdę chciałem żeby była szczęśliwa. Teraz już nie wiem co mam o niej myśleć. To co zrobiła bardzo boli, ale ja nawet nie mogę być na nią wściekły. Jestem pusty i zrezygnowany. Rozczarowany. Jak mam teraz zaufać jeszcze komuś?

Kiv,jestem tam gdzie Ty,tylko minął dopiero miesiąc. Możesz przeczytać mój watek,jest tyle podobieństw. Straciłam nie tylko narzeczonsgo,ale cała wizję przyszłości, plany,dom,zwierzeta.Nie wiem czy mam siłę zaczynać od nowa.Jest tyle rad,zeby od razu dać sobie spokoj,zapomniec,zajac się soba.Stosuje się tylko do jednej.Zajelam się soba.Praca,duzo ruchu,jak najmniej okazji do siedzenia i myslenia.Nie odzywam się ani słowem do niego.Strasznie trudne,ale to chyba najlepsze rozwiazanie.Niech ona tez przestanie czuc,ze skaczesz kolo niej,ze może Cię mieć na każde skinienie.Moze wtedy coś jej się w głowie przestawi.Mnie tez się po prostu w głowie nie miesci,ze można skreślić kilkanaście lat życia razem z najbliższym człowiekiem dla cholernych motylkow.Bo się wypalilo.A przyjaźń, zrozumienie,wspólne poglądy, pasje?poniewaz sama jestem w jakimś amoku to specjalnie do udzielania rad się nie nadaje.Ale żeby ruszyć z miejsca,po prostu ruszyć,musiałam to sobie jakoś poukładać w glowie.Czyli zaczynam powoli układać sobie swoje sprawy,organizowac życie.Tak czy inaczej trzeba to zrobic.A co bedzie,to zobaczymy.Nie potrafię zamknąć furtki tak definitywnie.ale na razie skupiam się na sobie,robie co musze.Nie możemy tak po prostu czekac,az się nasze kochane drugie poloweczki wyszaleja i później łaskawie wrócą.A jeśli ma być jakiś powrót to niech zastana lepsze,silniejsze osoby,ktore poradzily sobie same a nie zaplakane wraki.A może wtedy będziemy na tyle silni żeby odmówić. Moze jest to
niepotrzebne przedłużanie złudzeń,ale mnie pomaga zacząć w ogóle coś zmieniać.
Przepraszam za literowki,ale pisze z telefonu i ciężko mi to idzie

Dzięki Lexpar.
Oddalała się niby trochę dłużej ale to nie zmienia faktu że "się rozmawia".
Podła, zakłamana... no tak ale taka nigdy nie była - nie byłbym z taką osobą 13 lat.
Jest lekarzem.. i ma bardzo dobre opinie u pacjentek - że miła, ciepła, zaangażowana, empatyczna... Jackyll i Hyde.

To, że ktoś ją skrzywdzi - tak jak pisałem jestem na etapie, że martwię się o nią i nie chcę, żeby ktoś ją skrzywdził - byłem przy niej 13 lat, zawsze mogła na mnie liczyć. Nie życzę jej źle. Myślę, że ta cała sytuacja to absurd i to wcześniej czy później pryśnie i ona prawdopodobnie wróci do rzeczywistości - ale tego co zostało zniszczone już się nie odbuduje.

Tak czytałem Twój wątek, właśnie chciałem tam napisać, że mam podobną sytuację i podobny staż.
U mnie to już prawie 4 miesiące. Na początku stycznia przez jakieś 2 tygodnie było ze mną lepiej ale niestety to wróciło i znowu jestem na dnie.
Pierwsze miesiące to był w ogóle koszmar - ja byłem daleko, przez skype dostałem jakieś ogólne informacje i tłumaczenia, później w ogóle nie chciała rozmawiać. Jej rodzice nic nie wiedzieli i nie mogli się z nią dogadać. Dopiero po miesiącu przyleciałem (prosiła o czas "na poukładanie sobie") ale to właściwie wziąć swoje rzeczy z mieszkania bo wtedy było już jasne co zrobiła i że nie żałuje i nie chce nic naprawiać. Od tamtej pory prawie nie mamy kontaktu - tylko kilka wiadomości dotyczących wspólnego psa. No i podczas mojej niedawnej wizyty (miałem bilety kupione dużo wcześniej - chciałem być przy niej w jej urodziny..) chwilę się widzieliśmy "przez psa" - chociaż nie chciałem - na co ona się dziwiła że jestem taki zły na nią że się nie chciałem zobaczyć w ogóle... Tak jakby do niej nie docierało co się wydarzyło i jak mnie zraniła.

W każdym razie to fakt, że trzeba się odciąć i pracować nad swoim życiem. Z tego co czytałem dobrze sobie z tym radzisz, gratuluję i życzę wytrwałości i nie oglądania się za siebie.

Kiv zgadzam się z Tobą w całości.
Właśnie gdzie tu jest szacunek po 13-tu latach związku.
Potraktowala Ciebie jak śmiecia i wyrzuciła z życia.
Ja rozumiem jak w małżeństwie/partnerstwie źle się dzieje i obie strony chcą to ratować, to rozmawiają ze sobą, walczą o związek bo im zależy etc.
A tu nagle ni z gruchy ni z pietruchy KONIEC.
Z uporem maniaka będę twierdził, że ona go wcale nie kochała.
Może to było tylko przyzwyczajenie.
Jak można się w ciągu 2 tygodni odkochać.
Ja nie jestem w stanie tego zrozumieć.
Musiało się w tej Portugali coś wydarzyć, ale co, to nikt się tego nie dowie.
Może i lepiej?

Nie rozumiem co jest tutaj sprzeczne? Napisalem ze bylismy szczesliwi, zgodni, spedzalismy razem czas, rozmawialismy i rozumielismy sie bez slow. Napisalem to zeby ktos sie nie zastanawial czy moze ja ja bilem, zdradzalem, chlalem, ona sie puszczala caly czas, wszczynala awantury albo bila mnie. Napisalem tez, ze ja sobie nie odpuscilem jak to czasem po latach sie dzieje - i caly czas okazywalem jej zainteresowanie. Chcialem tylko w skrocie napisac, ze zwiazek byl zgodny i udany (dotad). I nadal uwazam, ze jak cos sie przestaje ukladac to powinno sie o tym rozmawiac i probowac naprawic - no chyba ze nam nie zalezy.. Nie widzialem zadnych sygnalow zeby planowala cos takiego - stad moj totalny szok.

Wlasciwie nie napisalem tutaj, zeby dowiedziec sie od forumowiczow dlaczego mnie zostawila. Napisalem bo moze ktos pomoze zrozumiec to JAK to zrobila i co sie stalo z osoba, z ktora bylem 13 lat, ktora powtarzala mi, ze jestem jej najblizsza osoba, ze jest szczesliwa, ze jestesmy razem... Nie chciala rozmawiac na ten temat, dac nam szansy. Poczulem sie tak jakbym to ja tutaj balowal i sie puszczal po katach.

To Twoje zdanie, ja znam wiele przykladow na to ze zwiazki bez podpisu trwaja i sa zgodne a te z podpisem rozwodza sie po kilku latach, czesto majac tez dzieci.
Pisalem juz wczesniej ze sprawa slubu byla przez nas dyskutowana i wspolna decyzja byla taka ze pozostajemy narzeczenstwem.
Ona nie jest typem kobiety, dla ktorej celem zycia jest zlapanie meza i urodzenie dzieci.

Bardzo dobrze napisane.
Zdecydowaliście się na życie w wolnym związku, a związek taki z definicji nie jest gwarantem stałości.Więc nie wiem skąd to zaskoczenie. W takim układzie każdy osoba,może zabrać manatki i bez żalu się z niego wypisać. Jest to zaleta i wada jednocześnie związku niesformalizowanego. I w tym kontekście twoje żale są nieuzasadnione.

I też warto żebyś sobie uświadomił, że kobieta w okolicach 30 ma potrzebę sformalizowania związku, a jeśli nie ma takiego potrzeby, to znaczy, że wie, że nie spotkała jeszcze właściwej osoby, tkwi z kimś w związku na mocy inercji i liczy, że pojawi się ciekawsza opcja.
Nie zdziwiłabym się jakby w ciągu najbliższych dwóch lat wyszła za mąż.

A wracając do mojego podsumowania, opartego na tym co sam napisałeś, to wydaje mi się, że jesteś kolejnym przykładem mężczyzny, który nie rozumie, że jak ma u boku ambitną kobietą, radzącą sobie w życiu,to musi dotrzymać jej kroku.Nie rokujesz jako partner zapewniający poczucie emocjonalnej i życiowej stabilizacji, to nie dziw się , że dorosła kobieta nie widzi z Tobą wspólnej przyszłości.

Uważam, że nie powinno się zawierać małżeństw przed trzydziestką, bo wtedy wszystko się zmienia, a kobiety najbardziej.
Rod Stewart

zmieniła się i tyle

Autor wątku nie zawarł małżeństwa.
Przez ponad 10 lat nawet przez chwilę nie zapragnął, żeby ta dziewczyna była tylko jego.
No to nie była. Nie musiała być.
Bez poważnych zobowiązań tak bywa. Odwidziało się kobietce, bo ktoś inny obiecał jej, że chce ją mieć na wyłączność (pomijam to czy to prawda czy nie).
Może sama nie zdawała sobie sprawy z tego jak bardzo chce do kogoś należeć tak naprawdę.
To mówiłam ja zagorzała przeciwniczka małżeństwa, bo nie chodzi o to czy ja chcę, chodzi o to, że on ma pragnąć mieć mnie na własność.

ps. osobiście na podstawie doświadczeń odradzam legalizację , ale niech on chce

OK, rozumiem ze niektorzy/niektore z forumowiczek czuja sie pewniej majac podpisana umowe malzenska i jest to ich celem zyciowym - moim zdaniem to zludne ale to i prosze uwierzcie, ze sa ludzie (kobiety i mezczyzni) ktorzy do tego nie daza i nie widza potrzeby spisywania kontraktu. I jesli mowicie, ze latwiej sie rozstac bez kontraktu - oczywiscie i ja ciesze sie ze nie mamy zadnych formalnosci do odbebnienia teraz - ale co to za zwiazek/malzenstwo - ktore trzyma ze soba tylko umowa malzenska? No blagam...

Masz racje. Wydaje Ci sie.
Podsumowalas sytuacje znajac tylko ogoly wiec nie czuje sie urazony bo nie ma o co - dziwie sie tylko ze jestes tak stronnicza.
Nawet jej matka (ktora zna ja i mnie troche lepiej niz Ty z tego wpisu) twierdzi, ze ona jest w stosunku do mnie niesprawiedliwa w ocenie.
Oczywicie, ze rozumiem ze mialem ambitna, pracowita kobiete - przez cale studia i caly poczatek kariery zawodowej ja wspieralem, pomagalem i bylem dumny z tego co osiagnela. Ja sam rozwijalem swoja kariere i poza tym z czasem to ja praktycznie sam zajmowalem sie obowiazkami domowymi, psem i pomagalem jej z czym tylko nie mogla sie wyrobic. Zawsze wydawalo mi sie, ze tak powinno byc - ze ludzie w zwiazku dbaja o siebie wzajemnie. Teraz mam nauczke ze nie mozna stac sie misiem na posylki.

Dla Ciebie Szarlotko praca i brak czasu na zycie, dom, hobby to oznaka zdrowej ambicji i radzenia sobie w zyciu (teraz pozbyla sie "ciezaru" i sobie juz nie radzi..).
Ja tak nie uwazam.

Dla Ciebie Szarlotko ktos, komu powinela sie noga, nie dlatego ze poszedl do stripclubu i go okradli, nie dlatego, ze przegral kase w ruletke, tylko dlatego, ze chcial pomoc rodzicom - bo tylko jego maja - przez co wpadl w klopoty finansowe (ktore wlasnie sie skonczyly i wyszedlem na prosta) i depresje (bywaly lepsze i gorsze okresy, ostatnio bylo ok, zreszta nie moglo byc zle skoro podjalem wyzwanie i wyjechalem za granice "wic dla nas gniazdko", hm?) - jest skreslony i nic nie warty - mozna go wyrzucic jak smiecia. OK, nie bede Cie ocenial. Ale ja wyznaje inne wartosci i mam inne podejscie do zycia i ludzi - podobnie jak moja byla (przynajmniej dotad).

No oczywiscie. Dlatego puscila sie z facetem, ktorego znala kilka dni (lowelas z Couchsurfing). Potem wrocila do domu i twierdzi, ze jej skypowy zwiazek kwitnie i ten "normalny czlowiek" ma wobec niej powazne plany. Zapewnie wkrotce slub i "zyli dlugo i szczesliwie".

Napisalem, ze malzenstwo i dziecie nie sa najwyzszym dla nas cele w zyciu. Ostatecznie chcielismy miec dzieci i prowadzic ten wspolny dom (o zgrozo, bez slubu!).
Na razie skupialismy sie na sobie nawzajem, na spedzaniu razem czasu, na podrozach, na pracy (w jej zawodzie dosc dlugo trwa caly proces "szkolenia" i w ogole srodowisko jest "trudne")

Moj post nie mial na celu szukania powodow dlaczego ona postanowila zniszczyc to co miedzy na mi bylo.
Bardziej chodzilo mi o wytlumaczenie co z nia stalo, ze tak to wszytko rozegrala.
Bez mrugniecia okiem, egoistycznie, bez dania szansy, bez rozmowy.
Jak bardzo mogla sie zmienic i jak bezwzglednie postapic.
Czy to problem psychiczny, czy standardowe zachowanie u kobiet?

Jak teraz komus jeszcze zaufac, jak nie zmienic w sobie stosunku do kobiet?

maniek_z_maniek napisał:

skoro celem waszego zycia nie była rodzina i posiadanie dzieci, to co nim było?

Napisalem, ze malzenstwo i dziecie nie sa najwyzszym dla nas cele w zyciu. Ostatecznie chcielismy miec dzieci i prowadzic ten wspolny dom (o zgrozo, bez slubu!).
Na razie skupialismy sie na sobie nawzajem, na spedzaniu razem czasu, na podrozach, na pracy (w jej zawodzie dosc dlugo trwa caly proces "szkolenia" i w ogole srodowisko jest "trudne")

Mysle ze autorze popadasz tutaj w sytuacje samooszukiwania się. Pisalem o tym kedys na forum. W zyciu sa rzeczy ważne i ważniejsze. Te ważniejsze zawsze przewazaja nad tymi ważnymi, które sa mniej ważne od tych ważniejszych. Nie moglo być jednocześnie tak samo ważne "skupialismy sie na sobie nawzajem..." oraz "Ostatecznie chcielismy miec dzieci i prowadzic ten wspolny dom ..." co zreszta potwierdzasz piszac "malzenstwo i dziecie nie sa najwyzszym dla nas cele w zyciu".

W zyciu bowiem zawsze ale to zawsze to co jest najważniejsze w ostateczności przewaza. Skoro wiec wazniejsza była praca, podroze to mniej ważna od tego była rodzina, wspólny dom i dzieci. To chyba jest oczywiste. Z reguly oczywiste jest również to ze dla kobiety jednak to jest ostatecznie ważniejsze. Albo wiec kobieta w końcu się "zbuntowala" przed sposobem zycia, którego wewnętrznie nie akceptowala (nie musi sobie tego uswiadamiac) albo realizowala to co było najważniejsze, czyli praca, podroze.

Dlaczego jestem stronnicza? Bo też jestem po trzydziestce i mam alergię, na facetów, którzy unikają poważnych zobowiązań,mają ogólny rozgardiasz życiowy i są bardzo skupieni na swojej perspektywie i potrzebach. Nie twierdzę, że Ty taki jesteś, ale tak to na pierwszy rzut oka wygląda.

Oczywiści mam świadomość,że w małżeństwie przychodzą gorsze chwile, ktoś może mieć poważne problemy i wtedy należy zewrzeć szeregi i się na wzajem wspierać. A jak jest kryzys to należy szukać rozwiązania dopóki jest nadzieja na jego pokonanie.
Ale wolny związek, to dla mnie inna historia. Jest mi dobrze, jestem z Tobą, nie jest mi dobrze, rozstajemy się. Ja to tak widzę.

Żyjąc w wolnym związku na pewno bym nie miała pretensji, że ktoś postanawia odejść.Choć oczywiście to bardzo przykre. Ale jeśli nie było żadnych zobowiązujących deklaracji dotyczących przyszłości, to nie powinno to też tak bardzo dziwić.
Nie wahałabym się również odejść, gdyby mi się zmieniły zapatrywania.

Ja nie uważam,że małżeństwo to cel sam w sobie. Ale wiem też jak jest. Wszystkie moje koleżanki, które byłe szczęśliwe  związkach najpóźniej w okolicach 30 chciały te związki sformalizować.  Nie chciały tylko te, które liczyły na to, że partner się zmieni, albo, że zmienią partnera.

Wolny związek jest pewnym etapem, z którego jak się nie wejdzie na wyższy poziom, to zwykle się to ta kończy jak u Ciebie.
Wszystkie znane mi konkubinaty się rozpadły. Niektóre po 20 latach, ale jednak.

A może i akceptowała. Ale do czasu. Może właśnie poczuła, że kończy swoje kształcenie i zmieniły jej się priorytety.
I partner, który pasował do etapu w życiu, gdy praca była najważniejsza,przestał przystawać do nowych zamierzeń.

Na ten moment nie pozostaje Ci nic innego jak zamknąć ten rozdział i przestać się interesować jej życiem.
Jak minie więcej czasu i się bardziej zdystansujesz, to samodzielnie wyciągniesz wnioski co do przyszłych relacji.

Odpowiadam na pytania/watpliwosci forumowiczow - poniewaz trudno strescic caly zwiazek w jedym poscie i przez niedopowiedzenia ktos wysnuwa bledne wnioski.

Tak, biedna sie meczyla 13 lat z takim padalcem. W sumie to teraz jej tez wspolczuje.
Chociaz dobrze, ze sobie uklada zycie z prawdziwym mezczyzna, ktoremu na niej zalezy i zaraz sie zapewne pobiora.

Przepraszam ale tylko tyle moge odpowiedziec na Twoj niemadry post.

Mysle, ze napisalem jakie mam wady i co nie gralo w naszym zwiazku.
Na pewno nie byla to kwestia umowy cywino-prawnej jak tu niektorzy w to wierza.

Zreszta nie o to chodzi - pytalem co myslicie o tym w jaki sposob moze zachowac sie ktos, z ktora zylo sie w zgodnym zwiazku, bylo sie najblizsza jej osoba.
To jak sie zachowala mnie zniszczylo - a jej to zdaje sie nie obchodzic. Ja jeszcze do niedawna bylem w stanie jej wybaczyc i martwilem sie o nia - bo myslalem, ze sama potrzebuje pomocy, ze to jest jakis kryzys psychiczny. Niestety nikt, nawet jej matka nie moga do niej dotrzec.

Rozumiem. Musisz mi uwierzyc na slowo, ze jestem czlowiekiem powaznie traktujacym zycie i ludzi i widzialem swoja przyszlosc tylko z nia - z papierkiem czy bez - i wierzylem, ze zawsze bedziemy razem. Wiec zarzut o unikanie zobowiazan do mnie nie pasuje.
Tak jak mowilem trudno tu w poscie opisywac wszystko dokladnie wiec na pewno trudno jednoznacznie kogos oceniac i ja to rozumiem.

Chodzilo mi o przestawienie jej zachowania na koncu zwiazku i sposobu w jaki go zerwala bo nie moge zrozumiec jak mozna tak postapic (tzn. zakladajac ze "troche" ja poznalem przez te kilka lat i wiem jaka jest osoba).

Szarotka ok, a co powiesz tym, ktorym malzenstwa (czyli ten "wyzszy poziom") sie rozpadaja - nawet po krotszym czasie trwania?
Wiesz ja bym nie chcial w tym tkwic tylko z powodu tego ze laczy nasz slub, kredyt itd. I nie chce nikogo na sile przy sobie trzymac.
Chce tylko zrozumiec to zachowanie.

Wiem,że to nie jest celem postu autora wątku,ale szlag mnie trafia gdy czytam te uogólnienia odnośnie wolnych związków i ślubów.Ja jestem kobieta po 30(tuż) i czy to znaczy,że muszę natychmiast zalegalizować związek,zostać szlachetną żoną,a nie konkubiną(od razu skojarzenie z jakąś patologią;)).Czy ustalenie wspólnych planów,priorytetów w tzw.narzeczeństwie jest mniej istotne niż w małżeństwie?
Dla mnie to nie był jakiś cel,który muszę osiągnąć koniecznie ani warunek do wspólnego życia.Najpierw budowa solidnych podstaw,a póżniej myslenie o założeniu rodziny.A może rozsądniej jest odbębnić ślub po 20-stce,po bożemu zamieszkać ze sobą,rozmnożyć się,a następnie się martwić jak to wszystko ogarnąć?Nie wszyscy naprawdę muszą żyć według tego schematu.To tak z mojego punktu widzenia.Nie wszystkie kobiety spieprzają,gdy nie mają obrączki na palcu do 30-stki i myślę,że w tym przypadku też to nie miało nic do rzeczy.
Różnica by była taka,że wątek miałby tytuł "rozwód po 13 latach".I nikt by nie pisał,że sam jesteś sobie winien i nie ma co się dziwić.

Tak szczerze to ja ją rozumiem Też bym kopnęła w doope faceta, który przez 13 lat się ze mną nie ożenił. Szkoda tylko że tak długo zwlekała, powinna cię już dawno zostawić. Poza tym mężem jej nie byłeś więc żadna zdrada, nie przysięgała ci wierności.

Mam nadzieję, że nowy facet ją doceni i się z nią szybko ożeni.

A może ona chciała normalnego zalegalizowanego życia, mieć dzieci ale w normalnym a nie wolnym związku? Nie mając zalegalizowanego życia zdawała sobie sprawę z tego, że w każdej chwili możecie sobie powiedzieć żegnaj. A ona by została na lodzie. Czy nie pomyślałeś w ten sposób, że kobiety pragną potomstwa i chcą być zarówno żoną jak i matką. To że jest wiele związków bez papierka i żyją zgodnie długie lata to prawda. Nie sposób się z tym nie zgodzić. Popatrz może na to właśnie ze strony normalnej rodziny, a nie tylko związku biologicznego, bez zobowiązań?
Ty jej dawałeś seks i nic poza tym. Nie budowałeś z nią rodziny.

Czy Ty czytalas/czytales co pisalem o naszym WSPOLNYM podejsciu do tego tematu? ROZMAWIALISMY o tym, planowalismy zycie WSPOLNIE.

Dlaczego twierdzisz, ze nie budowalismy rodziny?? Prowadzilismy wspolne "gospodarstwo domowe", dawalem jej wszystko to co w "normalnej" (cudzyslow dla tych, ktorzy nie uznaja konkubinatow za normalne rodziny) rodzinie - troske, zainteresowanie, pomoc, wsparcie. I dzialalo to w dwie strony. Chociaz jak teraz sie zastanawiam to - chociaz caly czas dziala u mnie w jakims stopniu "idealizowanie ex" - wydaje mi sie, ze dawalem wiecej niz dostawalem hmm..
W kazdym razie bylismy blisko i ona i ja sie w tym upewnialismy - jestesmy sobie najblizszymi osobami - do konca (przynajmniej tak perfidnie grala).

Ludzie czy Wy czytacie co ja pisze? Zreszta zaraz mi zarzucicie, ze sobie wymyslam i sie wybielam. Napisalem tez jakie mialem problemy i co jej sie nie podobalo.
Celem tego watku nie bylo pytanie o to dlaczego postanowila zniszczyc/zakonczy ten zwiazek - moze mnie nie kochala i to bylo tylko przyzwyczajenie, nie wazne juz - tylko chcialem poznac opinie n/t w jaki sposob to zrobila. Zreszta to wszystko juz nie wazne, zrobila co zrobila i musze jakos zyc dalej.

Naczytalem sie na tym foru tylu roznych historii, to wszystko jest tak przygnebiajace:(
Wydaje sie jakby zwiazek to byly jakies gry, podchody. Zawsze myslalem, ze wystarczy szczerosc i rozmowa z drugim czlowiekiem - wydawalo mi sie, ze to mielismy.

No rece mi opadaja.
Po co wlasciwie pisac jak nikt tego nie czyta...

Dziekuje w kazdym razie za wklad w dyskusje.

Przeczytanie wielu historii na tym forum i niektorych odpowiedzi dalo mi wiele do myslenia - no obraz jest raczej przygnebiajacy.

i czemu sie ciskasz ,bo nie przytakujemy ci jak twoja była,my nie musimy????

popatrz ,chciales WOLNEGO zwiazku,w takim zwiazku jak widzisz juz sam bierze sie torebunie i idzie do innego Pana,BEZ ZOBOWIAZAN,bo nie potrzeba rozwodu i nic nikomu za to nie ,,grozi,,

13lat żyć w zawieszeniu,to dla kobiety dlugo,za dlugo......moze ona tych waszych dzieci nie chciala mieć w takim zwiazku,środowisko lekarzy wbrew pozorom jest bardzo konserwatywne,hmmm nieślubne dzieci jeszcze wiele osób nazywa.......wiesz sam jak ,cóż moze i mamy 21 wiek ,ale instytucja malzenstwa nadal funkcjonuje i zmartwię cię większości kobiet,zdecydowanej większości jednak odpowiada,a te co mówią inaczej pewnie tkwiac w tym swoim konkubinacie nie powiedzialy jeszcze ostatniego slowa i gdy zjawia sie ten właściwy nie potrzebuja 13lat tylko 13 miesięcy by do tego ołtarza lub USC pobiec w te pedy

Słuchaj, a przyjrzałeś się tak sobie po tym zerwaniu? Stanąłeś oko w oko z prawdą o sobie? Jaki byłeś, co dawałeś? Rozumiem twój ból, smutek, ale w tym wątku pokazujesz, że szukasz głaskania siebie po główce, innych co to powiedzą jaka ona była i jak cie nie kochała. A ty? Prawda o tobie? Na forum jej nie znajdziesz. Dziewczyna mogła odejść, podjęła decyzję, że nie będzie z tobą i w tym związku trwała. Uważasz, że nie miała takiego prawa? Może się sparzy z tamtym facetem, ale odjeść prawo miała, jak ją tu nic nie trzymało, nie było jej wystarczająco dobrze, miała inne plany na życie. Kiedyś to zrozumiesz i nawet jej przebaczysz.

Świetne są kobiety, które uważają że wiedzą jak żyć i że wszystkie potrzebują tego samego. Każda chce mieć dzieci, a jak nie chce to wiedźma pewnie...

Kiv,to może ja jestem nienormalna.Albo potrafię czytać ze zrozumieniem..
Zastanawiam się właśnie jak kierować się radami miłych forumowiczek..skoro chyba nie rozumieją o co chodzi w ogóle.Rzucają tymi banałami o braku zobowiązań w wolnym(??)związku,o zawieszeniu.Jakim zawieszeniu?

Rece mi opadly, teraz cycyki...

Prosze jak ktos chce dopisac swoj komentarz zeby przeczytal najpierw watek a nie wymyslal - bo juz zaczynam myslec ze niektore komentarze pisza boty.
No dorosla kobieta niby a ...
ehh nie chce mi sie juz

Słuchaj, rozumiem cie. Naprawdę. Sposób w jaki cie rzuciła - bez dwóch zdań można określić jednym słowem. Rozumiem też co piszesz, że starałeś się więcej przez ostatni rok, dużo mniej wyciągając z tej skarbonki. To jest znak, że już wtedy się od ciebie dystansowała. Wiesz, byliście razem 13 lat! Człowiek całe życie się zmienia, co 5 lat są znaczące zmiany w postawach i priorytetach. Przy tak długo trwającym związku, po prostu musiało się coś rypnąć, że tak powiem. 13 lat, zobacz przez jakie fale, przypływy i odpływy przechodzi przeciętne małżeństwo.

Powiem ci jeszcze jedno, jak już się wyliżesz, to staniesz na nogi i zrozumiesz, że tak musiało być. W życiu nie ma gwarancji na to, że ktoś z nami będzie do śmierci, nie opuści nas, nie zdradzi. Może ty kiedyś odejdziesz od swojej następnej dziewczyny, ba - może i nawet przyszłej żony. One tak samo. Z tego co piszesz, ona po prostu szukała już dawno wyjścia z tego, nie wiedziała jak, na pewno biła się z myślami o was, o tobie, uczuciami do ciebie, ale wybrała. Wybrała inne życie. Sama nie wie jak to będzie.

Jeśli zaakceptujesz to, że nic nie ma stałego (są tylko pewne okresy w życiu względnie poukładane i ludzie na dłużej) to będzie ci łatwiej.

Za jakiś czas, jak emocje opadną, zapytaj jej się dlaczego odeszła w taki słaby sposób. Tylko ona to wie.

cytat mówi sam za siebie........ale to ty jeczysz na kobiecym forum,to ty wypluwasz,swoje gorzkie żale,
jak to cię matka twojej ex konkubiny rozumie,jak ja corka zalamala,ale za kilka miesięcy będzie tanczyla na jej wrselu,chyba ,ze sadzisz ze będzie sie z tobą solidaryzowac i jej tam nie bedzie

,,Jak obca osoba,,

przecież to jest obca osoba ,wedle zyczenia twojego zreszta

@kiv
Posłuchaj, problem w dużej mierze leży w Tobie, przez te 13 - lat żyłeś we własnym świecie - być może kiedyś był czas - że ten świat - dzieliliście razem. Z jednej strony pomagałeś jej w wielu rzeczach - więc dawałeś jej wsparcie - do póki tego potrzebowała, byleś jej potrzebny. Z drugiej strony - gdy uczucia się wypaliły, a wsparcie przestało być konieczne - ten związek robił się problematyczny. Oczywiście - gdy nie wiemy jak problemu rozwiązać lub boimy się działać - to przeważnie jesteśmy bezczynni. I tak ty miałeś swój świat, ona nie wiedziała jak z tego wybrnąć i strzeliło 13 lat - ot życie Wspólna decyzja o Twoim wyjeździe - wierz mi jej było to bardzo na rękę, jeśli nie przymieraliście głodem albo nie byliście przyparci do muru - tym wyjazdem to sam pomyśl nad tym tematem - już wtedy powinna zapalić Ci się lampka.
Twoja była - tak na prawdę czekała już tylko na pewien bodziec do dalszych kroków - ten bodziec przytrafił się na wyjeździe i potoczyło sie tak jak się potoczyło. Pisanie że po 13 latach - ktoś oczekiwał na sformalizowanie związku, to dla mnie strzelanie ślepakami, bo nie każda kobieta oczekuje formalnego związku, białej sukni, czerwonego dywanu, domu, psa, ogródka i dzieci. Na czas obecny przestałeś być potrzebny - wypaliło się, być może za mało się starałeś - zbyt mało podsycałeś uczucie miedzy wami.
To jak to się zakończyło - no cóż zostawia wiele do życzenia. Masz prawo być rozgoryczony, masz prawo wymagać szacunku do siebie. Może teraz staniesz nieco z boku i zobaczysz z kim przez te 13 lat byłeś i nie mam zamiaru tutaj topić w łyżce wody Twojej byłej - tylko chce Ci uświadomić, że ludzie nie do końca są tacy jakimi ich postrzegamy.

Mam przyjaciółkę - ostatnio przy butelce wina zwierzyła mi się, że nie czuje tego co czuła wcześniej do swojego partnera (a nie tak dawno mówił, że gdyby wręczył jej pierścionek - to by się zgodziła), mimo wszystko nie odeszła od niego - bo jak twierdzi ma przystojnego dobrego faceta, lecz mało ambitnego i obawia się, że nie trafi jej się lepszy. Oczywiście wiadomo, że jak trafi się ten lepszy (pojawi się nowy bodziec) to Ona od niego odejdzie.
Tak funkcjonuje w dużej mierze świat (nie tylko u kobiet ale i u mężczyzn) to czy się z tym zgadzasz czy nie to osobny temat, jednak musisz mieć tego świadomość.

Co powinieneś do niej czuć? Związek nie wypalił, nie jesteś pierwszym tego typu przypadkiem i nie ostatnim (podobnie jak i ja), po opisie wnioskuję, ze zdecydowana większość tego czasu - była dla Ciebie szczęśliwa - pomimo tego, że wyszło jak wyszło starałbym się zachować te wszystkie dobre wspomnienia i nie karmiłbym negatywnymi emocjami jeśli tylko byłbym w stanie.
Życia całego Ci nie zmarnowała, a skoro nie wypaliło, rozstaliście się to z logicznego punktu widzenia lepiej teraz, niż jakbyście mieli mieć wspólne dzieci a może i kredyt na głowie. Natomiast od momentu gdy ONA już wiedziała, miała wątpliwości co do waszego związku, a mimo to trwała w nim - to za ten czas uważam, że masz prawo mieć w stosunku do niej wyrzuty, żal, bo człowiek odpowiedzialny i szanujący drugą osobę, nie wodziłbym swojego partnera za nos.

To jest całe sedno wszystkich osob w takiej sytuacji jak kiv, ja czy pelagia2707. Nie jest najwiekszym problemem to, ze tych osob juz nie ma, tylko to jakie zmiany spowodowaly swoim zachowaniem w zyciu i mysleniu czlowieka, z ktorym byly te osoby najblizej przez x czasu.

Możesz pisać na priv,  wydaje mi się, że mam odblokowaną opcję odbierania wiadomości priv.

Każdy przechodzi to rozczarowanie, ale im szybciej zdasz sobie sprawę z tego, tym szybciej przejdziesz etap żałoby, staniesz na nogi i za jakiś czas będziesz mógł otworzyć się na kogoś innego. Życia nie można w pełni zaplanować, nie można naiwnie liczyć, że nikt nas nie oszuka, zostawi (nawet najbliżsi). Najgorsze co można zrobić po rozstaniu, to po pierwsze trwać miesiącami w przekonaniu, że jest się ofiarą, że życie nas skrzywdziło, że już nigdy nikomu nie zaufamy i to wszytko jest takie ble, a po drugie, że nie dorastamy do tego, że życie też niesie nam ból, rozczarowanie, smutek i łzy.

Wasze emocje i uczucia są na ten moment zrozumiałe. Ja też przez to przechodziłam, ale nauczyłam się mieć do życia i ludzi więcej dystansu, nie oczekiwać już naiwnie, że mnie złe rzeczy nie spotkają. Wciąż tak samo mam wiarę w ludzi, zaufanie (choć z przymrużeniem oka). Z każdego rozstania wyciągam nauczkę, czegoś się uczę (przeważnie o sobie) i tyle. Nie ma co się obrażać, kiedy wam ktoś z boku mówi, jak historia może się dalej potoczyć i jakie można mieć nastawienie (np. oprócz cierpiętnictwa, co przez jakiś czas jest zrozumiałe).