porzucona w ciąży , samotna, nieszczęśliwa, jak dalej żyć ?

Witajcie,
jestem na forum już jakiś czas, przeczytałam wiele podobnych wątków. Wydawało mi się że dużo mi pomogly, kiedy czytałam ostatnia stronę czułam strach że to koniec historii a ja muszę wrócićdo swojej przykrej rzeczywistości.
Moja historia zaczyna się i kończy nieszczesliwie , po części na własne życzenie i z własnej glupoty, chęci bycia kochaną.
Kilka lat temu mieszkałam za granicą, tam zakochałam się w żonatym mężczyźnie , romans trwał 3 lata , przez ostatnie dwa płakałam każdego dnia bo nie mogłam mieć go tylko dla siebie , przez ten cały czas mieszkał z żoną. Nie wytrzymałam i wrocilam do Polski. Z traumy wychodziłam przez kolejne dwa lata , z nikim się nie spotykałam,  szukałam ale bez powodzenia, aż pewnego wieczoru spotkalam jego. Spodobał mi się od razu , jak nikt inny od dawien dawna. Pomyślałam że moje nieszczęście nareszcie się zakonczy i poznałam miłość swojego życia. Po jakiś dwóch tyg okazało się że i on żonaty , ale że z żoną od dwana nie żyje itp.
Nie chciałam po raz kolejny wchodzić do ,,tej samej rzeki,, , próbowałam zakończyć ta znajomość , on nie dawał za wygraną a ja się bardzo nie wzbranialam. Po kilku miesiącach wyprowadził się od żony i zamieszkał u mnie . Warunkiem było że się rozwiedzie , obiecał, nawet wymyślił że już jest po pierwszej rozprawie, po kilku miesiącach okazało się że nawet pozwu nie złożył. Wybaczylam po raz kolejny. Wtedy byłam już w ciąży.
Kochalismy sie bardzo , codziennie wyznawalismy sobie miłość , był moim ideałem. Klocilismy sie nieraz . Dwa razy nawet kończyłam związek , raz po kłamstwie odnośnie rozwodu.
Ale zawsze do siebie wracaliśmy . Dzidzia była w drodze , w mieszkaniu postanowiliśmy zrobić remont. On jest wojskowym i wyjeżdżał. Przed planowanym remontem musiał wyjechać na miesięczny poligon, z remontem radziłam sobie sama , a on jak mógł z daleka. Po powrocie w piatek oznajmil ze w niedziele jedzie na kolejny poligon. Miał tylko dwa dni na bycie w domu. Liczyłam że pomoże przy remoncie a on zamiast tego powiedział że woli odwiedzić córkę . Byłam zła że zostawia mnie w ciąży zamiast pomóc. Powiedzialam że to koniec.
W niedzielę , w dniu jego wyjazdu napisałam że przepraszam, że kocham, że powiedziałam tak bo czułam się zraniona , niekochana. Miał problemy z telefonem i przez dwa tygodnie na poligonie nie napisal ani słowa , ja pisałam, dzwoniłam, mało kiedy odbierał telefon, nie chciał ze mną rozmawiać.
Wrócił z poligonu , przed świętami pomógł w przeprowadzce do nowo wyremontowanego mieszkania i zostawił. Mówił że już po raz któryś z nim zerwalam , ze mam sie o niego teraz postarać. Święta spędziliśmy osobno. Codziennie płakałam że teraz kiedy jestem w ciąży razem powinniśmy spędzać takie chwile , jak rodzina. Płakałam , prosiłam żeby wrócił, powiedział że na Nowy Rok wyjedzie do brata do Niemiec i po powrocie wróci do domu. Czekałam, dni mijały. Wrócił z Niemiec , powiedział ze w weekend ma wyjazd służbowy i w niedzielę od razu przyjedzie do domu. Nadmuchalam balony na jego powrót. Wrócił. Było nieswojo bo długo byliśmy z dala od siebie ale cieszyłam się ze w końcu jest w domu , z nami. Był wieczór , więc polozylismy sie spac. Byłam szczęśliwa. Kiedy zasnął postanowiłam zajrzeć do jego telefonu. To co zobaczyłam zwalilo mnie z nóg i zrujnowalo moje Zycie. Zobaczyłam smsy z jakąś kobietą gdzie wyznaje jej miłość , że dzięki niej jest szczęśliwy i że jest najpiekniejsza. Okazało się ze w weekend byl u niej i że od niej wrocil do mnie. Obudziłam go , powiedział że się zakochał , nie chciał nic ttlumaczyc, próbować ratować nasz związek. Chciałam wybaczyc, dalej zyc  z nim , isc na terapię. Jeszcze przez tydzień mnie zwodzil ze moze wroci. Ale teraz juz wiem ze nie ma takiej szansy, ze chce byc z tamta , ze mnie nie kocha.
Dla mnie najgorsze jest to ze sie tego nie spodziewałam , że nadal kocham , że nie potrafię sobie wytłumaczyć jak mógł mi to zrobić , zostawić samą w ciąży, jak może rujnowac mi życie a sam układać sobie życie z nową kobietą. Nie wiem jak dalej mam żyć , jak sobie z tym poradzić , jak nie myśleć. Za 3 tyg rodze i jestem przerazona jak to bedzie , dlaczego mnie to spotkało, czy będę płakać kolejne dwa lata. Jestem taka słaba , nie mogę spać , nie mogę uwierzyć w to co się stało, dlaczego to mnie spotkało.
Jestem tu bo potrzebuję wsparcia , pomocy , wskazówek jak dalej żyć :-(