Czy tak działają relacje damsko-męskie?

Wspanialomyslnosc nie jest nagradzana. Wcale nie naprawiasz tu niczego tylko naiwnie wierzysz, ze bedzie robił po twojemu. Dajesz jemu szanse na to. Odwroc sytuacje. Moze to on powinien powiedziec ze da ci szanse na naprawe i kolejny raz jednak zrobicie tak jak on bedzie chciał?

Takze czy relacje wyglądają tak że jedna strona daje szanse, mowi jak ma byc i narzuca swoja wizje? Nie. Dlatego jestes sama.

Zauwaz w tym cytacie ze widzisz ze on chce wpasowac siebei w swoj ideal, a ty co robisz? Podwojne standardy?

Nie, nie, ja nie chcę, żeby robił po mojemu, tylko żeby wrócił do tego co sam mówił na początku. Ostatnio zaczął po prostu dawać mi jakieś dziwne sygnały, że "powinnam się dowiedzieć jaki jest jego ideał kobiety i dążyć do tego, żeby taką być". Dokładnie ta to ujął.
I ja niczego tutaj nie narzucam. On to robi, a wcześniej zachowywał się inaczej.

Co ja robię? Próbuję zrozumieć, czy tak właśnie wyglądają związki.

Absolutnie nie. Do pewnego momentu nawet mi się podobało to, że się do siebie zbliżamy, ale nie chciałam, żeby zaszło to za daleko i uprzedziłam, że niczego więcej nie chcę. Mimo to on nalegał, a właściwie dążył ciągle do jednego

Czyli czego konkretnie oczekiwałaś od niego na tamten moment? Bo brzmi to tak jakby miał się za tobą uganiać, nie dostając nic w zamian poza tym, że mu "wolno" się o ciebie starać?

Oczekiwałam, że zrozumie, że parę tygodni wcześniej rozstałam się z chłopakiem. Powiedziałam o tym już na wstępie znajomości, powiedziałam też, że nie szukam teraz chłopaka. Byłam tak szczera jak mogłam. Nie chciałam nikogo skrzywdzić, więc wolałam otwarcie przyznać się jak sprawa wygląda. Mówił, że mnie polubił i że nie chce z tego rezygnować. Powiedział też, że rozumie. Nie przekreśliłam go tak naprawdę. Po prostu naprawdę potrzebowałam odpoczynku. Jak widać, gdy pokazałam mu, że to nie jest z mojej strony żadna gra, by się uganiał i rzeczywiście chcę, by to wszystko biegło BARDZO spokojnie i powoli, przestał mnie lubić

To znaczy, nie mam do niego pretensji o to, że czegokolwiek oczekiwał. Prędzej pretensje o to, że nie potrafił wprost powiedzieć, że chce właśnie tego i że na nic innego nie ma ochoty pracować. Po co te głodne kawałki o przyjaźni? Mógłby je sobie darować, tym bardziej, że niczego od niego nie wymagałam. Cały czas byłam gotowa na to, by przeczytać, że wolałby jednak poszukać dziewczynę, która jest teraz gotowa na związek niż babrać się w relacji z kimś, kto mu tego nie da.

Zgadza się. Oczekiwałaś od niego bycia plasterkiem, do którego MOŻE kiedyś, EWENTUALNIE coś poczujesz, jak przestaniesz rozmyślać o eks.. Zresztą, jeśli to ledwie kilka tyg. od rozstania z ex to zrozumiałe, gorzej że niektórzy potrafią po 2 latach i więcej nadal "nie być gotowi na nic nowego".

I też trudno się dziwić facetowi, że się wkurzył, bo chciałaś go po prostu ustawić we friend zone, tak po prawdzie

Sęk w tym, że nie chciałam. Nie oczekiwałam od niego niczego, a już na pewno nie bycia plastrem. Gdyby tak było, milczałabym, przyjmowała jego zainteresowanie i nie przejmowała się tym, że może zostać zraniony. Nigdy nie zrobiłabym sobie z kogoś substytutu, dlatego byłam szczera i na samym początku powiedziałam jak to wszystko wygląda i co jestem w stanie dać od siebie drugiej osobie. Mógł od razu odpuścić, tym bardziej, że nie grałam w nic, tylko mówiłam wprost, tak samo jak piszę teraz. Sam chciał przedłużyć znajomość. Nie wiem w sumie o co jemu chodziło. Ciężko jest rozszyfrować ludzi, w końcu nie siedzimy im w głowie.

Wiedziałam o co może mu chodzić. Sama przecież z nim o tym rozmawiałam. Chodzi mi tylko o to, co zrobił. Nagadał głupot o tym, że wydaję się być wyjątkową osobą i chciałby mnie mimo wszystko lepiej poznać, nie rezygnować z tej znajomości, a potem zachował się jak dziecko. Choć WIEDZIAŁ jak to wszystko wygląda. I po co to było?

Czego oczekiwałam? W sumie niczego. Dobrze mi się z nim rozmawiało i on o tym wiedział, ale miał również świadomość, że gdyby powiedział, że woli przeznaczyć swój czas na kogoś innego, kto będzie nim zainteresowany w ten szczególny sposób, zrozumiałabym to. Przez lata niepowodzeń i oszustw ze strony ludzi, którym rzekomo na mnie zależało nauczyłam się mówić wprost o tym, co czuję. Wolę to niż później się po raz kolejny rozczarować.

Nie było to tak, że nie dawałam nic w zamian. Lubiłam go i się z tym nie kryłam. Starałam się spędzać z nim czas, nawet rozmawiać przez telefon, co robię tylko wtedy, gdy naprawdę się do kogoś przekonam. Po prostu wyznaczyłam granicę, która podobno jemu nie przeszkadzała. Byłam szczera, ale nie otrzymałam tego samego w zamian. Nie mówię też, że nie miał prawa w ogóle tak zareagować, chodzi mi bardziej o to, że niepotrzebnie wspominał cokolwiek o przyjaźni i prowadzeniu relacji spokojnie, skoro tak naprawdę wcale tego nie chciał. Nie ma co ukrywać, że zwyczajnie mnie okłamał. Gdyby zresztą było inaczej, po tej decydującej rozmowie wciąż by ze mną rozmawiał. Dla mnie to też nie było łatwe, ponieważ on mi się podobał mimo wszystko, po prostu czułam, że nie jestem gotowa a nie chciałam dawać mu złudnej nadziei. Sobie zresztą też nie. Więc się nastawiłam na zwyczajne koleżeństwo, poznawałam go, wypytywałam co lubi, żartowałam z nim, w sumie poświęcałam mu więcej czasu niż komukolwiek. Dlatego trochę to... hm... zabolało, że potrafił to bez większego powodu przekreślić.

Jemu tez nie było łatwo, miej to na uwadze. Starał się robić dobrą minę do złej gry.  Coś do Ciebie zaczynał czuć, a świadomość tego, że musi to dusić w sobie, bo Ty wyznaczyłaś granice i sobie tego nie życzysz musiała być bardzo przykra. Więc zareagował emocjonalnie, na pewno jest mu głupio z tego powodu, ale nie dziw się, że wstydzi się pierwszy odezwać, nie miej wątpliwości - on wie, że przesadził.

Po prostu zrozum, że przy takiej dysproporcji zaangażowania czasem ludzie mówią coś by być bliżej tej drugiej osoby i jej do siebie nie zrazić, a gdy okazuje się to za trudne, nie radzą sobie z sytuacją i wybuchają.
Także nie bierz tego w kategoriach, że on Cie oszukał, bo to spora nadinterpretacja świadcząca raczej o braku empatii

Ale tak to jest jak spotykamy się z kimś nie mając wolnej od przeszłości głowy - to nigdy się dobrze nie kończy.

to juz wiem czemu wiekszosc kobiet urabia swoich facetow
zawsze sa dla was zbyt malo atrakcyjni
powierzchowne d..

uwazam na odwrot, ze kobiety wybieraja komu dac sie poderwac i zdobywaja go swoimi sztuczkami by myslal ze to on je zdobywa

w innym przypadku to zwiazek z rozsądku, tak mi sie zdaje ?

Odwieczny problem. Kto tak naprawdę decyduje :-D

Elle88 myślę, że mogłaś też pomieszać mój problem, z którym założyłam wątek z problemem Mrs.Happiness, która się podłączyła do mojego tematu.

dlatego nie wchodze w relacje damsko meskie bo jednak rozsadek sie nie liczy tylko haj
czyli cos na co 99% kobiet nie ma wplywu
i pozniej pisza "zaluj bo dzis bys nie wiedziala co to chemia"
i w takim zwiazku z rozsadku (nr2) zawsze mnie kobieta by rzucila gdyby haj poczula a to sie zdarza chyba tylko do najwybitniej atrakcyjnych

zrozumieckobiety czy ty w ogóle miałeś kobietę czy tylko sugerujesz się innymi ?

To zostaje ci jedynie "podryw na Billa Cosby`ego", czyli hiszpańska mucha

a haj to nie chemia? czyli to takie zwiazki bez chemii czy bez czego? w sumie wypadaloby przytoczyc jakas definicje tego

mowie tutaj o ryzyku, jesli jestem w zwiazku z kobietą i nie ma ona haju to jest duze prawdopodobienstwo ze bedac towarzyską osobą, poznajac nowych mezczyzn, po prostu zakocha sie w innym i tego haju nie skontroluje widzac go lub raz rozmawiajac

dzieki hajowi seks jest swietny i nie ma wtedy mowy o niedopasowaniu w tym

mysle ze to przypadek, jakas zgodnosc biologiczna?

Są to dwie różne historie. Pierwsza jest sprzed kilku lat, ta, gdzie chłopak chciał mnie zmienić na siłę. Druga jest z zeszłego miesiąca Co do tego, co pisałaś wcześniej, wiem, że jemu też było ciężko, ale myślę, że mam prawo czuć zawód, bo mimo wszystko mu zaufałam i powiedziałam rzeczy, których w normalnej sytuacji nie musiałabym nawet mówić. Mimo strachu przed bliskością z ludźmi, próbowałam się przełamać. I mówiłam szczerze o wszystkim, on niezupełnie. Ogólnie to się przed paroma dniami odezwał, ale nie brzmiało mi to ani trochę na to, by chciał rozmawiać normalnie, tylko badać grunt - czy aby przypadkiem nie zmieniłam zdania

to czemu mowi sie ze jestesmy jak zwierzeta
ze kobieta wybiera najsilniejszego a ze ich jest malo to nie moze sie zakochac w prawie nikim
ze jesli zdradza to z macho
ze fantazjuje o niegrzecznym, silnym, maksymalnie męskim, kryminalista na 1 noc
gdzie ta zgodnosc biologiczna z prawie każdym w takich przydklach ?

+ kilka cech dobrego zdrowia to glowny czynnik a nie +

piszesz o czegos swiadomosci a to tylko swiadomosc ze kobieta chce zdrowego silnego

Po prostu czułam, że to za szybko, bo po prostu ZA SZYBKO. Ledwie się znaliśmy, powiedzmy dwa-trzy dni, a ja już czułam się przytłoczona jego nastawieniem do całej sytuacji. Nikt przecież nie powie mi, że mógłby naprawdę coś poczuć znając mnie tyle czasu, prawda? Ogólnie znaliśmy się trzy tygodnie, w dodatku ANI RAZU nie widząc się w rzeczywistości. Po prostu sporo pisaliśmy i później z jego inicjatywy rozmawialiśmy przez telefon. Miażdżył mnie tym wszystkim. Rozumiem, że mógł mnie polubić, może takie delikatne zauroczenie się pojawiło, ale nie wydaje mi się, by było wystarczające, żeby aż tak się wkręcać. Starałam się go zrozumieć, dlatego nie przekreśliłam tej znajomości, po prostu chciałam wstrzymać to tempo, które mnie przerażało i odsuwało od niego. Wtedy po prostu eksplodował i to on zaczął robić mi wyrzuty. Może sama trochę przesadziłam, chyba ze strachu przed tym wszystkim, ale nie sądzę, by mój dystans nie był uzasadniony. Tym bardziej, że po wszystkim ani razu się nie odezwał, by pokazać, że naprawdę mnie lubi i cieszy go ta znajomość, tylko pisał w taki sposób, że od razu zrozumiałam o co chodzi. To też nie jest zbyt fajne. Bo sama go polubiłam. Nie jest też tak, że mój były chłopak siedzi w tej głowie tak dobitnie. Przez wiele tygodni związek się psuł, w sumie wiedziałam, że to się tak skończy, po prostu bałam się to przyznać, bo mi zależało. Ale teraz mimo wszystko czuję ulgę, że jego już w moim życiu nie ma. Zakończyłam coś toksycznego, moim zdaniem to pozytyw. Po prostu związek z byłym chłopakiem zraził mnie ogromnie do ludzi i bliskości. Poprzedni związek też nie był dla mnie bardziej łaskawy. Ani jakakolwiek inna relacja w życiu. Ludzie zawsze traktowali mnie tak samo. Może dlatego mówię o nim z takim żalem. Bo po prostu zachował się jak wszyscy przed nim. Może to był nawet swego rodzaju test, by sprawdzić na ile jest w tym wszystkim ze względu na mnie, a na ile ze względu na swoje pragnienia? Naprawdę nie wiem. Dla mnie jasne jest tylko to, że totalnie wszystko olał.

Tak samo myślałam mimo wykoślawionego z wiadomych powodów spojrzenia na ludzi. Na jego korzyść przemawiał jednak fakt, że miał ciekawą osobowość, tylko ten jeden punkt był minusem. Niestety większym niż myślałam z początku. Coraz bardziej mnie tym przytłaczał, więc wolałam dać sobie spokój. Do końcówki zeszłego miesiąca byłam pewna, że to również moja wina, bo jestem tak rozwalona psychicznie, że nie potrafię ocenić intencji człowieka, ogólnie tego jaki jest i że mój strach tak mnie odsuwa. Naprawdę było ze mną źle jak go poznałam - chyba tylko dlatego pozwoliłam, by to się mimo wszystko ciągnęło choćby te trzy tygodnie. Teraz czuję się już lepiej, więc też lepiej potrafię wszystko ocenić. Jak tylko mi się rozjaśniło, to wszystko ucięłam. Nie lubię nikogo ranić, szczególnie gdy go choć trochę lubię, więc nie wiedziałam jak mu to przedstawić w możliwie najdelikatniejszy sposób. W każdym razie, nie żałuję podjętej decyzji i nie sądzę, bym miała jakiekolwiek powody, by jej żałować. Wolę się teraz po prostu przyzwyczajać do tego, że jak już trafiam na kogoś, kto jest dla mnie choćby w małym stopniu interesujący, to jest to kompletny niewypał i źle na takich relacjach wychodzę. Ostatnio na przykład pojawił się ktoś jeszcze, on z kolei jest zbyt ciężki do rozszyfrowania i mam wrażenie, że nawet nie bierze tej relacji na poważnie. Więc też raczej dam sobie spokój Nie mam zamiaru czuć się niczyją dodatkową opcją. Zastanawiam się tylko czy lepiej wycofać się bez słowa, czy najpierw zapytać wprost czego w ogóle oczekuje po tej znajomości. Niby to tylko prawie dwa tygodnie, ale jak człowiek wysyła tyle sprzecznych ze sobą sygnałów, to zastanawiasz się o co mu chodzi. Teraz wolę być ostrożna, ostatnie dwa lata były dla mnie straszne, szczególnie zeszły rok, dlatego wolę dmuchać na zimne.

Mylisz dwa pojęcia. Mając na myśli haj ja mówię o zakochaniu. O motylach w brzuchu, o takim stanie,że jak twój partner kichnie, to sobie myślisz, ze kicha najpiękniej na świecie. Stan poważnego ogłupienia i braku kontaktu z rzeczywistością. W wieku nastoletnim bardzo pożądany, w dorosłym życiu już nie bardzo.
Faktycznie seks w takim stanie jest świetny.Stan zakochania powoduje wydzielanie dopaminy, serotoniny etc. więc też często się mówi w tym kontekście,że działa chemia=neuroprzekaźniki.

Ale jako chemię również rozumie się pociąg seksualny,który objawia się tym, że jak facet przytula kobietę to wzbudza to u niej podniecenie. Jego dotyk, zapach, głos. Czyli chodzi o zmysły.

O ile zakochanie jest przejściowe i jest złą podwaliną związku, o tyle pociąg seksualny jest raczej stały. Jak ktoś się strasznie nie zmieni fizycznie, to powinien utrzymywać się w czasie.
Mówiąc o braku chemii kobiety zwykle mówią o braku pociągu seksualnego.
Pociąg seksualny jest konieczny by budować coś trwałego, kobiece zakochanie, nie. Jak jest pociąg i kobieta dobrze się czuje z mężczyzną, ceni go,podziwia, może na niego liczyć etc. to angażuje się emocjonalnie.

Problem jest wtedy kiedy dziewczyna wiąże się z facetem nie dlatego,że go ceni czy uważa za świetnego faceta, tylko dlatego, że on spełnia jej zachcianki. To się po jakimś czasie nudzi i nie jest wystarczające by się głęboko zaangażować. I takie kobiety sa podatne na zakochanie w kimś innym.

wszystko super, ale takie myslenie ma jednak mniejszosc kobiet, a jesli wkeszosc to juz pod, po trzydziestke a dla nas sa juz malo atrakcyjne i my dla nich tez (moze gdybym mial 45-50 lat byloby inaczej)
milosc be zakochania, motylkow traktowana jest jak milosc niepelna, pozniej taka kobieta teskni za motylkami i sobie je "przypadkowo" znajduje
nie raz przez to przezylem zdrady i stad lęk przed kobietami ktore nie są ze mną na haju, a wydaje mi sie ze haj powoduja tylko osobniki.. niezdolne do tworzenia zwiazkow, zdradliwe
jakby zrobic ankiete wsrod kobiet to pewnie jednak przegrałybyscie z tymi poglądami (ze bez motylkow nie jest zwiazkiem z rozsadku i nie warto to wchodzic) choc są wyniosłe i wartosciowe
ale czy milosc jest wartosciowa, kiedy uznawana za niepelna
wiecie, nawet wibrator czy druga kobieta moze powodowac podniecenie wiec chemie ktora opisujesz
tak jak dotyk kogos do kogo nie ma sie zakochania

Nie wiem ile masz lat. Czy mniejszość kobiet ma takie myślenie. W przypadku dorosłych kobiet myślę, że większość. Przynajmniej tych sensowniejszych. Dorosła mam na myśli więcej niż 25/26 lat. Ale młodsze też, tylko te dojrzalsze. Dziewczyna może być dojrzała i zrównoważona w wieku lat 20 i też nie będzie ganiać za wielkimi doznaniami.

Przede wszystkim takie poszukiwanie motylków, zwykle jest uwarunkowane poszukiwaniem wrażeń, a nie poszukiwaniem związków.
I mylisz się, że motylki powodują jakiś konkretny typ faceta. Kobiece motylki biorą się wyobrażeń na temat kogoś,że on jest jakiś.
Ja dwa razy w życiu największe w życiu zakochanie przeżyłam do bardzo nieatrakcyjnych facetów, ale coś sobie tam wyobraziłam na ich temat, że są super. A też byli ropuchami. Charakter też wredny mieli. Faktem natomiast jest, że jak się zakochasz w niedostępnej ropusze, to trudniej  dostrzec prawdziwą twarz osobnika, bo energię pochłania ganianie za nim, a nie jego realne poznawanie.

W każdym razie dojrzała dziewczyna nie będzie szukać motylków. Nawet jak ma lat 19. Tylko w tym wieku mało kto emocjonalnie jest dojrzały. Ale znam takie dziewczęta.

Tak jak Ci napisałam to nie jest kwestia atrakcyjności faceta, tylko to jest po stronie kobiety.
Wiele młodych kobiet idealizuje przystojnych i towarzyskich facetów. Ale równie dobrze można sobie wyidealizować kogokolwiek.

Myślę, że u facetów jest jak mówisz, to hormony sterują idealizacją. Ale u kobiet bywa różnie. Nie słyszałeś o kobietach, które się zakochały dopiero po kilku miesiącach? To bardzo częste.

DNA nie ma nic do motylków. Ja największe zakochanie miałam w stosunku do facetów, z którymi nie było chemii.
Jak mi motylki odfrunęły to ochota na seks również. Bo nie było fizycznego pociągu. Pewnie wynika to z tego, że ja zawsze idealizowałam facetów, którzy podobali mi się przede wszystkim intelektualnie, a nie fizycznie.
Myślę,że ma tak wiele kobiet, które unikają seksu, że po zejściu haju odkrywają, że tan facet to w sumie ich nie kręci,albo go nie lubią.

Bzdura. W związkach opartych na więzi emocjonalnej seksu zwykle jest całkiem sporo i to dobrego. Bo kobieta może się otworzyć, czuje się bezpiecznie, etc.
Seksu nie ma w związkach opartych tylko na zaangażowaniu i wspólnocie poglądów, porozumieniu intelektualnym. W takich związkach brak emocji, brak ciepła, brak kobiecego pożądania.

Nie wspominając o tym, że żadna kobieta, która uczuciowo związana z facetem go nie zdradzi. Prędzej odejdzie. Ale nie zrobi niczego co by uwłaczało godności faceta. Jeśli kobieta zdradza, to na pewno w związku brak emocjonalnej bliskości.

Polecanie przechodzonych, skrzywdzonych pań jest niepoważne.
Możesz się cieszyć z niskiego libido, ale nie każdy tak ma. Libido kobiece przy napalonym mężczyźnie też potrafi mocno wzrosnąć.