Jak wybaczyć?

Wybaczyć...żeby zostać czy żeby odejść??

To są sprawy ze sobą powiązane. Po zdradzie, moim zdaniem mozemy mowic o czyms takim jak "syndrom zdrady". Ludzie roznie sobie z tym radza i rozne sa okolicznosci tego "radzenia sobie" poczawszy do rostania po pozostanie w roznych konfiguracjach tlumaczen i atmosfer zycia takich ludzi miedzy soba.

Mysle ze jesli tego nie doswiadczylas to obawiam sie, ze bedzie to dla Ciebie problem czysto teoretyczny, nie do konca w pelni zrozumialy.

"jak wybaczyć komuś kto nas bardzo skrzywdził?" to zalezy od dwoch podstawowych czynnikow, od odniesienia sie samej osoby ktora nas skrzywdzila do popelnionego czynu, oraz od nas na co skladaja sie zasady, przekonania, charakter, itp. co w rezultacie powoduje ze jedni wybaczaj, drudzy nie, inny polowicznie. Jedyna odpowiedzia jest wiec statystyka, odniesienie spoleczne, socjologiczne bo kazda jednostka, kazdy czlowiek sa na tyle inni, ze nawet ten sam skutek moze byc wywolany przez rozne przyczyny. Takze, zeby zrozumiec postawe indywidualna, to jedna sztuka, rzeby zrozumiec to wogole, to druga sztuka. Obie sie czesciowo wykluczaja.

Lilianno

W każdej sytuacji życiowej powinniśmy się kierować również egoizmem..
W tym przypadku wybaczenie da Ci wolność, swobodę i spokój ducha..
Nienawiść zaś najbardziej niszczy samego nienawidzącego, bo to on nie śpi po nocach tylko kombinuje jakby tu dokuczyć..
Kochaj siebie i daj sobie szczęście.. bo wybaczać nie znaczy zapominać :-)

Myślę, że powinnaś słuchać tylko siebie, a przebaczenie przychodzi z czasem (jeśli masz takie nastawienie - że wybaczysz, bo po co się gniewać całe życie, choć niektórzy długo pielęgnują z własnej woli urazę). Przebaczenie łatwiej jest też osiągnąć zakończywszy relację, bowiem oddech i nowe konteksty pozwalają spojrzeć na wydarzenia z zupełnie innej perspektywy (często widzi się własny udział w "krzywdzie", "zdradzie", "złu, które się pojawiło"). Podziwiam osoby, które pomimo krzywd, które doświadczyli, a trwając w związku, potrafili przebaczyć. To chyba "Przyszłość" w jednym ze swoich wątków tutaj dała wykładnie tego, czym jest przebaczenie.

To nie rob. Nie ma jednak czegos takiego jak natychmiastowy i skuteczny efekt postanowieni wybacz, zapomnij, znienawidz. To "sztuka" a zdrada wywoluje "syndrom zdrady". To zrozumienie ze ktos kto pelnil role meza jest czlowiekiem.

Poczytaj tutaj http://www.netkobiety.pl/t66806.html

Chyba masz rację Josz. Niepotrzebnie pewne rzeczy chciałam przyspieszyć. Myślałam, że właśnie jak zacznę od tego "wybaczania" to wszystko szybciej pójdzie. Chyba rzeczywiście najpierw musi przyjść zobojętnienie a dopiero potem przebaczenie:)

zgadzam się z Josz, ja mojemu pierwszemu wieloletniemu partnerowi wybaczyłam zdradę. ale dopiero po czasie. ale miało na to wpływ również to, że do dziś mi udowadnia, ze jest wartosciowym człowiekiem i tym sobie zasłużył na moje wybaczenie. dziś się przyjaźnimy.

Ale to ktoś ma ci obcy powiedzieć, tak czy nie? Szukasz po prostu na forum potwierdzenia tego jaki on był zły dla ciebie. Po co ci to. Ulży ci to, chcesz żeby ktoś za ciebie podjął decyzję jaki ty masz mieć stosunek do niego?

No to ci ludzie napisali, z własnego doświadczenia. Każdy z nas ma za sobą przynajmniej jedno takie doświadczenie w życiu. Dlaczego nie potrafisz odczekać, pozwolić czasowi na zabliźnienie ran, oczekuje natychmiastowej poprawy samopoczucia?

Dlaczego szukanie odpowiedzi na forum jest niewłaściwe?
Każda droga, która prowadzi do przyjęcia postawy stawienia czoła okolicznościom danej sytuacji jest właściwa.

Poza tym wybaczenia nie ofiaruje się decyzją "od dziś przestaję cię nienawidzieć".
To długi proces, który wymaga przede wszystkim, przywrócenia poczucia własnej wartości.
Gdy odzyska się to jedno, świadomość, że się wybaczyło, przyjdzie samo, niewiedzieć kiedy. Przynajmniej u mnie tak było.
Różnica jest taka, że skala problemu była inna i moje małżeństwo przetrwało.

Pamiętać, według mnie należy także, że wybaczenie niegodziwości jest najbardziej potrzebne osobie skrzywdzonej.
Bo krzywdziciel potrzebę uzyskania wybaczenia i tak często ma w głębokim poważaniu.

Póki co nie mogę sobie pozwolić na terapię-troszkę za dużo wydatków, ale siostry mi psychologa zastępują:) W innym wątku Cameliao napisała bardzo ważną rzecz i myślę, że od tego zacznę. Od wybaczenia samej sobie, że się nie szanowałam, że nie odeszłam wcześniej, że byłam tak głupia i ślepa. Sama pozwoliłam na to wszystko więc od siebie muszę zacząć a potem tak jak piszecie wszystko przyjdzie z czasem:)

Im dłużej o tym wszystkim myślę tym bardziej dochodzę do wniosku, że on był mną zafascynowany tylko na początku a potem było mu po prostu wygodnie. Lubiana przez jego rodzinę więc można iść na niedzielny obiadek, ufna więc można robić swoje na boku. Zakochana więc wszystko wybaczy. Nie głupia to i do znajomych zabrać. A przy okazji to mieszkanie załatwi, meble kupi, wakacje zorganizuje, jak kasy braknie to pożyczy. Ja po prostu byłam mu potrzebna do zaspokajania jego zachcianek a nie do kochania... Smutne to jest, ale prawdziwe:(Niestety ten człowiek zniszczył całą moją psychikę... Zanim się z nim związałam byłam radosna, spokojna, szczęśliwa, a potem on powolutku zabierał mi tę beztroskę. Wpędzał w kompleksy, zabierał poczucie wartości... Głupie przykłady, ale on zawalił studia na pierwszym roku i już nie wrócił. Ja ambitnie do magisterki z łatwością przechodziłam kolejne semestry a on zamiast się ze mną cieszyć z głupiego zdanego egzaminu, którego się strasznie bałam to mnie pogrążał mówiąc, że "głupi ma zawsze szczęście" itp. Głupi prezent na urodziny to pierwsza lepsza rzecz ze sklepu a znajomemu organizował imprezy niespodzianki, zbierał kasę na skok ze spadochronu...wiem, że to są bzdury ale przez 4 długie lata potrafią człowieka zdołować. Dlatego teraz tak ciężko mi to wszystko zrozumieć i pozbyć się poczucia żalu... Nie wiem jak się zabrać do naprawienia wszystkiego w mojej głowie:)

Co do szukania pomocy na forum, to trochę jak z chorobą: kiedy nas dotyka ciężkie schorzenie, któremu towarzyszy ból, to nie pozostaje nam nic, jak zaufanie do lekarzy, ich metod, medykamentów etc. Wiele piszących tu osób jest w naprawdę trudnej sytuacji i każda droga, która daje ulgę, nadzieję i otwiera oczy na nowe perspektywy jest na wagę złota.

Wielkie dzięki, Excop, za to, co napisałeś o wybaczeniu.

Odwiedzam Twój pokój, Lilianno, bo męczy mnie ten sam problem. Doskonale rozumiem, z czym się zmagasz.

Choć ja czegoś podobnego nie przeżyłam i pewnie nie jestem w stanie zrozumieć co czujesz, jak czytam to co piszesz to czuję, że dasz sobie radę.  Podjęłaś najlepszą decyzję z możliwych. Poradzisz sobie, sama mówisz, że Ty o wszystko dbałaś, więc po co Ci on? Tak naprawdę tylko wykańczał Cię psychicznie. Pewnie jeszcze trochę zejdzie zanim odzyskasz dawną radość, ale wierzę, że kiedyś na myśl o podjętej decyzji, uśmiechniesz się i pomyślisz: to była najlepsza decyzja w moim życiu!

Ja kiedyś, odrzuciłam oświadczyny, czulam, się z tym fatalnie i miałam wrażenie, że świat się zawalił. Jedna osoba powiedziała mi wtedy, teraz jesteś rozgoryczona, ale gdzieś czeka na Ciebie ktoś kto Cię uszczęśliwi, może nawet już go poznałaś. I faktycznie był obok a ja zauważyłam go po jakimś czasie. Teraz wręcz marzę o tym żeby to on mi się oświadczył i nie żałuję tamtej decyzji;)

Głowa do góry, masz z czego się cieszyć, zamknęłaś stary rozdział, który i tak nie miał sensu, możesz zacząć nowy, lepszy. Zasługujesz na prawdziwą miłość, i jestem pewna, że ktoś jeszcze kiedyś Ci ją da.

Trzymam kciuki i życzę szczęścia

Jeśli chodzi o Twojego już byłego partnera... nie chce być jakąś wiedźmą czy źle życzącą, ale uwierz mi, że każda wyrządzona świadomie, z premedytacją i bez cienia skruchy krzywda, kiedyś o sobie przypomina. I to również piszę z własnego doświadczenia i nie jednego lecz kilku. Los bywa przewrotny i to czasami nawet bardzo. Kiedyś przyjdzie taki dzień, że będzie żałował swojej głupoty lecz wtedy będzie za późno, bo Ty będziesz już inną osobą