życie " za kogoś" w małżeństwie

Hej:) Może powinnaś twardo z nim porozmawiać. Dawaj porządne argumenty. Nie daj mu się. Wytłumacz mu że się dusisz, że masz dość tego że wszystko jest pod niego. Że ty też byś chciała coś od życia. Jesteście małżeństwem oboje powinniście iść na kompromis a nie tylko ty Też masz w związku coś do powiedzenia Rozmowa to ważna sprawa w związku. I nie ma co się poddawać mężczyźnie

Wiedziałam! Ty lekarzem dusz jesteś!

Bardzo probuje ale niestety to niewiele daje. Nie wiem co robic jak sprzeciwic sie temu zeby to zauwazyl.

Przepraszam, że tak późno odpisuje, ale po prostu jest w moim życiu coraz gorzej. Nie wiem czy dam radę dalej. Z każdym dniem coraz bardziej czuje się beznadziejnie.

1. Nie mam swojego życia, bo jak tu mieć skoro nikogo się nie zna w mieście. W mojej nowej pracy wszystkie kobiety są na trochę innym etapie życia, małe dzieci, smoczki, choroby, praca z domu. Nie ma tu mowy o wyjściu na piwo po pracy, ja nie mam dzieci nie mam o czym gadać wśród takich osób. Z drugiej zaś strony jest ekipa "jeszcze studentów" ktora co weekend chodzi się napić. Raczej to z kolei ja chyba jestem dla nich z innej bajki. I koło się trochę zamyka.
Mam mnóstwo zainteresowań, kocham czytać, interesuję się fotografią, zaczełam nowy kurs zawodowy żeby się podszkolić, ale po tym wszystkim wracam do domu i czuje się jak zbity pies. Całymi wieczorami siedzę w domu, po powrocie z pracy - ile mogę czytać, robić zdjęcia, uczyć się. Każdy potrzebuje w życiu czegoś więcej, z kimś porozmawiać wyjść na miasto, zrelaksować się po prostu pobyć z ludźmi.

2. Spędzamy czas razem z mężem w weekendy. On lubi siedzieć w domu, gotować i wiecznie oglądać jakieś filmy. Ewentualnie idziemy do kina i do jakiejś restauracji. Wszystko dzieje się w ekspresowym tępie - z domu, do kina i do domu bo nie daj Boże odjedzie Ci ostatni tramwaj na osiedle i co to będzie. Jest jeszcze chęć mojego męża by iść do muzeum i zwiedzać. Spoko tez lubię, ale nie co tydzień i tylko to. Ile można chodzić po muzeach?

Są tygodnie gdy mój mąż jest za granicą, bo taką ma pracę. Siedzę wtedy zupełnie jak jakiś pustelnik. Dobrze, że mam psa, inaczej nie miałabym do kogo się odezwać. Czuję się tak przeraźliwie samotna i niezrozumiana.

Czuję jak życie ucieka mi przez palce, nie mam nawet jeszcze 30 lat a czuje się jakbym miała co najmniej 40, jakbym się już miała składać do grobu. Jestem nieszczęśliwa tu gdzie jestem, jestem nieszczęśliwa w małżeństwie.

Mam ochotę spakować rzeczy i wyjechać z powrotem tam gdzie było moje miejsce. Mój mąż mnie nie rozumie, wysłucha moich "marudzeń" i pyta jak może mi pomóc bo on nie wie czemu mi jest tak źle wg niego jest wszystko super.

Nie wiem jak długo to wytrzymam.

Poradźcie mi coś błagam.

Cynicznahipo - jeżeli chodzi o odnalezienie się w nowym miejscu. Bardzo się staram, nie że narzekam i nie wiem na co. Mam nową pracę, starałam się z ludźmi jakoś nawiązać kontakt, ale po prostu jakieś inne etapy w życiu.

Zapisalam się na kurs zawodowy - probuje tam tez jakoś dać radę.

Ale to wszystko nie zastąpi mi przyjaciół z którymi chodzi się porozmawiać o swoich problemach, osob z ktorymi masz kontakt na codzien i którzy Cie znają etc.

Odejść i wrocić do siebie - to bym zrobiła najchętniej i myślę o tym coraz częściej.

Jak w takim razie jak powiedzieć to, żeby zrozumiał? Bo mi się już sposoby wyczerpały.

Mój mąż często spędza czas na tych rozrywkach ze mną z obowiązku. Bo proszę żebyśmy gdzieś wyszli to pójdzie. To wygląda w mniej więcej taki sposób jak opisałam:
np. sobota wieczór, mówię czy nie możemy gdzieś wyjść - ok, to może do kina, wychodzimy na styk, żeby tylko odebrać bilety, obejrzeć film, potem zaraz od razu na tramwaj do domu. Gdy pytam czy nie możemy iść na spacer, do pubu gdziekolwiek - to nie możemy bo przecież piwa można się napić w domu, a potem będzie za późno i tramwaj odjedzie.
To samo jest w przypadku restauracji, idziemy żeby coś zjeść, potem niezwłocznie trzeba udać się do domu. Bo tak - koniec kropka.
Wszystko jak za karę, żebym tylko dłużej nie marudziła.

Weekendy to najczesciej dresy, ogladanie filmów przed tv, robienie obiadu. Moj maz siedzi przed kompem w jednym pokoju, ja chcac nie chcac w drugim przy swoim komputerze.
Mój mąż nie ma tu znajomych, bo dla niego to nowe miejsce rowniez ale jemu to nie przeszkadza. Teraz jest typem domatora, kapcie, dresy i ciepła herbata. Mi to nie odpowiada, a on nie rozumie w czym jest dla mnie problem. Kiedyś taki nie był.

Mieszkam tu 5 miesięcy, ale ciągle jest tak samo, jestem zniechęcona do wszystkiego. Nie chcę tu mieszkać w takich warunkach, Po prostu coraz bardziej brakuje mi sił. Często płacze, jak widzę moich byłych znajomych na imprezach, jak do mnie dzwonią, że jaka szkoda, że Ciebie tu nie ma, bo właśnie idziemy gdzieś tam. Nie mam już na to siły.

Nie jest łatwo odejść po tylu latach związku, szczególnie teraz jak się jest w małżeństwie. Ciężko się poddać tak po prostu. Dlatego chcę coś zrobić, ale zrobić "coś" w obliczu braku chęci z drugiej strony jest naprawdę ciężkie.