Czułam się najmniej ważną w jego życiu osobą

Daj mu spokój. On nie rozumie, że Cię to boli. A Ty nie potrafisz inaczej mu przekazać, tego jak się czujesz prócz awantury. zacznij od siebie, zmień swoje podejście, zdystansuj się, uwierz, można.
On jest zmeczony Toba i kontaktem od Ciebie, nie wygrasz z nią jesli bedziesz sie awanturować. Ona mu daje spokoj, stabilnosc, usmiech. A Ty wieczne czepialstwo i wywody. Z kim mu sie przyjemniej gada w takiej sytuacji?
jednak... jesli podejmiesz kwestie zmiany takiego zachowania i mu ją pokazesz, to byc moze sie zastanowi, ale z pewnoscia nie teraz kiedy ma Cie dosc.
Musisz wiedziec, czy to faktycznie definitywny koniec czy nie z jego strony. Takie rzeczy sie czuje po prostu, ja tak mialam z moim facetem, zerwal ze mna ok 3 lata temu, tez z powodu mojej zaborcznosci, zaazdrosci, popracowalam nad soba, troche udalo mi sie zmienic, ale nie dokonca.. jednak wrocilismy do siebie po 8 msc. Strasznie mi sie dluzyly te miesiace ale czulam, ze warto no i bum.
zastanow sie, czy warto.

zamęczyłaś gościa, i wcale się mu nie dziwie, że odszedł. Jak ma być szczęśliwy jak się taka uczepi do szyi i jej wszystko nie pasuje? To była TYLKO koleżanka, a Ty od razu poczułaś zagrożenie i zaczęłaś swój desperacki taniec- płacz, lamenty, rozmowy- po co? Nie masz się czym zająć że już o taką pierdołe się czepiłaś? Partner nie ma zastępować całego świata. Ma prawo mieć inne znajome i z nimi rozmawiać a tobie guzik do tego. Jak miałaś jakieś urojenia w głowie to zamiast obarczać nimi ukochaną osobę, że to ona ma się zmienić, to powinnaś nad sobą popracować, żeby takowych nie było.

Obawiam się, że to niekoniecznie była tylko koleżanka. Mój mąż też miał taką "koleżankę" która w przeciągu bardzo krótkiego czasu stała się "przyjaciółką". W tym czasie mąż stał się dla mnie oschły, interesował się bardziej tym jak czuje się jego "przyjaciółka" niż jak ja się czuję, codziennie do siebie pisali SMSy, a jak wracał z pracy - prowadzili w rozmowy na Facebooku. Im bliżej siebie byli, tym bardziej ja byłam dalej, aż w końcu on zaczął jej się zwierzać, nawet z naszych problemów. Widziałam jak się do siebie zbliżają, ale moje prośby i tłumaczenia nie dawały żadnego rezultatu. Po miesiącu tej "obiecującej" znajomości byłam strzępkiem nerwów - bo chciałam uniknąć tego czego Autorka w sobie tłumić nie chciała. Ona mówiła otwarcie, ja często wszystko tłumiłam, płakałam po kątach. Mąż miał głęboko gdzieś to, że przestałam się uśmiechać i nie spałam w nocy. Dopiero dzięku pomocy z Forum wzięłam się w garść, i kazałam mu wybierać - ja albo ona.

Takie "koleżanki" to bardzo śliska sprawa, uwierzcie. Mąż też miał wcześniej w pracy koleżanki, znajome z harcerstwa, ale umówmy się, że jeśli relacja z nowopoznaną kobietą wchodzi na codzienne rozmowy, codzienne SMSy, zwierzanie się, to jest czym się martwić.

Więc Autorko, nie obwiniaj siebie. Nie zrobiłaś nic złego. Twój partner zafascynował się inną kobietą (niestety) i najprawdopodobniej wkrótce zostaną parą. Nie błagaj o powrót, nie płaszcz się, nie proś. Żyj swoim życiem, rozwijaj swoje pasje, być może on kiedyś będzie chciał wrócić (obawiam się jednak, że tylko do uśmiechniętej, silnej kobiety, a nie rozpłakanej i płaszczącej się przed nim). Bądź silna, uśmiechnięta, pewna siebie. Gdy zajmiesz się sobą, a on będzie chciał wrócić, prawdopodobnie zrozumiesz, że już wcale go nie potrzebujesz. I pójdziesz dalej

Czyli Twoim zdaniem każda zdradzona kobieta jest mało wartościowa i sama sprowokowała partnera do zdrady swoją "małowartościowością"? Dla mnie to raczej zdradzający jest mało wartościowy skoro nie stać go nawet na szczerość (przed samym sobą, o partnerce już nie wspominając).

Straszne to jest zastąpić sobie całe życie drugą osobą. Bycie zazdrosnym o koleżanki/kolegów/znajomych. Sprawdzanie telefonu/ fejsbuka czy innych tego typu.  Brak własnych zainteresowań. Sposobu na spędzanie wolnego czasu.

Chcesz zdrowego związku to potrzebujesz zdrowego podejścia.

Tutaj tego zabrakło.

I nie wulgaryzm, jak to się kończą męskie znajomości z "koleżankami" bo siejecie panikę zupełnie niepotrzebną. Sam mam przyjaciółki z którymi piszę, spotykam się, chodzę czasem na imprezy. Zgodnie z waszym tokiem myślenia już szykuje sie do zdrady i olewam moją. Przykre, i z takim zachowaniem sam bym nie uciągnął.

Znam ten typ faceta, który ma wianuszek "koleżaneczek" i każda nowo poznana osoba (99% przypadków to kobieta) z automatu staje się "PRZYJACIÓŁKĄ". Oczywiście Ty nie masz prawa być zazdrosna bo to TYLKO koleżanki. Nie masz prawa się czepiać niejednokrotnie dwuznacznych żartów bo "PRZYJACIELE" tak żartują ze sobą i to jest NORMALNE. Jeśli zaś odczuwasz zazdrość to jesteś psychiczna, niezrównoważona i niedojrzała, a jak (nie daj Boże) zwrócić mu uwagę, że to Cię boli to dodatkowo w bonusie jesteś zrzędliwą płaczką, która się o wszystko czepia.

Przerabiałam to w jednym ze swoich związków. Długo musiałam wysłuchiwać w/w argumentów z ust mojego ex faceta. Oczywiście głupia i zakochana byłam, nie chciałam go stracić więc znosiłam te wszystkie CODZIENNE (!) smsy, telefony, czatowanie, itp. Na początku robiłam tak bo nie chciałam go stracić. Potem kiedy wszystko nasiliło się do takiego stopnia, że już nie mogłam tego wytrzymać (ok. 30-50 smsów + 2-3 godziny pisania na GG + kilka telefonów DZIENNIE) i zrobiłam awanturę, że dłużej tego nie zniosę to dowiedziałam się, że mam iść do psychiatry jak nie potrafię zaakceptować, że on ma przyjaciółki (!) W pewnym momencie naprawdę myślałam, że jestem zaborczym psycholem i robię z "igły widły". Do czasu. W końcu mnie zdradził i w końcu mi spadły klapki z oczu. Była to jedna zdrada, tzn JEDNA O KTÓREJ WIEM, być może było dużo więcej. Rozstaliśmy się i wbrew mojej wielkiej miłości jedyne co poczułam po rozstaniu to... ulga.

Jeśli więc to podobny typ faceta, a podobieństwo jest widoczne, to uciekaj gdzie pieprz rośnie bo nigdy nie będziesz szczęśliwa z taką osobą. Dodam, że ja z moim bylam ok 3 lat.

dziewczyny naprawdę dyskutujecie z 19latkiem?:D jak miałam naście lat to miałam takie poglądy na życie że dziś mi się chce z nich śmiać

a co to za różnica czy 19 czy 29?
Co to za jakaś żenująca dyskryminacja wiekowa? śmiać mi się chce z takich klasyfikacji, jest osobą pełnoletnią i ma pełne prawo do swego zdania. A to czy wam sie ono podoba czy nie to wasz problem, od tego jest forum aby dyskutować i wymieniać poglądy.

To mialbyc sarkazm? bardzo udany, udam, że go nie widzialam droga forumowiczko
Młody mężczyzna jak już, nie widze powodu azeb drwic z wypowiedzi chlopaka. Bo ma 19 lat?  takie stereotypowe podejscie dla mnie jest durne. Bo mlody to nic nie wie o zwiazkach i relacjach. Oczywiscie najlepsze rady są osob z rozwodami, skazonymi gownem poprzednich zwiazkow i dziesiatkami innych sytuacji. Wrzucacie sytuacje ze zwiazkow do jednego wora, ale jakby nie patrzec kazdy zwiazek rozni się od innych. A mlodego nalezy olewac, bo co on wie smark jeden. Porazajacy sposob myslenia. Gratuluję.

Co do wypowiedzi Prawego, zgadzam się w stu proc. zaden facet nie będzie siedzial z babą, która stroi fochy, awanturuje się i jest zazdrosna o kolezanki. Widzę po postach autorki, że jest bardzo emocjonalna i podejrzewam, że to nie była spokojna rozmowa dot, przyjaciolki tylko naskakiwanie i oskarzanie, niestety ale takie baby są. Bronią tego co ich, nawet nieslusznie pomawiając drugą osobę. Trzeba wziac pod uwagę fakt, że skoro był z autorką a z ową "przyjaciółką' nie, to też chyba jest dość jasne. Przeciez kazdy ma prawo do posiadania znajomych, obu plci.
Tez po coś zostalo stworzone zaufanie, jesli faktycznie byly sygnaly, że facet sobie za duzo pozwala to trzeba bylo porozmawiac na temat ograniczenia kontaktu z tamta osoba i już. Zawsze sa dwa wyjscia albo sie akceptuje sytuacje albo sie odchodzi. Tyle

ja to rozumiem, wiem, że lepiej zapobiegac niz pozniej leczyc ale czy to aby dobre wyjscie? przeciez skoro pojawila się taka przyjaciolka z nikad, to pojawi sie i kolejna, czy autorka zamierza holowac takiego delikwenta przez nast. kilka lat?  odpędzając każdą napotkaną kobietę? czy zasluguje na to aby tylko z nia facet tworzył świat intymności etc.? Chyba nie ulega watpliwosci fakt, tego co powinna zrobic autorka w tej sytuacji.

Oczywiście. Staram się uświadomić Autorce, że wszystko z nią w porządku i niepotrzebnie czuje się winna.

ani nie mam 19, ani nie zwolennikiem poglądów Korwina. Runął świat?

ale git, uśmiałem sie

coś jeszcze powiem ciekawego- to że ktoś ma więcej lat na karku wcale nie oznacza, że potrafi relacje poprowadzić zdrowo i w sposób taki by faktycznie czuć się w niej szczęśliwym

przykładów setki na forum,  z życia osobistego mojego też, najbardziej chora relacja w której znajoma mi kobieta 40 lat, wyższe wykształcenie a  cierpi bo trzyma sie relacji z totalnym zerem, ale co, no ona go "kocha", i jest "szczęśliwa" gdy pan zero łaskawie sie na noc w domu pojawi

także drodzy bracia i siostry, kobiety i mężczyźni, a nawet chłpcy i dziewczęta- nie [wulgaryzm] o wieku, jakby to był wyznacznik zdrowych, szczęśliwych relacji

uczcie się na błedach innych i własnych, ale bez paranoi: to, że kogoś laska zdradziła z 'kolegą' to nie znaczy, że trzeba wszystkich przyszłych znajomych naszych przyszłych połówek wrzucać do jednego worka z tamtym. A na forum taka moda: "moja dorga ja miałam TAK SAMO" i wałkowanie jakby każda relacja była taka sama, bo nie wiem.. chcemy mieć kogoś u boku z tymi samymi problemami co my, bo wtedy łatwiej.

Otóż troche zimnej krwi, zdrowego trzeźwego myślania.

a jeszcze słuchaj kicur, bo ty to tak [wulgaryzm] podjąłeś mój temat, że nawet login przeanalizowałeś, no to powiem ci, że lekkie rozczarowanie czuje sherlocku, gdyż mnie tak obadałeś, a pod uwage nawet nie wziąłeś że autorka, jako iż czuje się jak ofiara, to przedstawia się jak ofiara w swoim wpisie. no niemożliwe, nie? a ty- i z reszta nie tylko ty- łykasz wszystko jak pelikan, jeszcze przytul ją za to, że na chama i prostaka trafiłą.

sory, ale nikt nie nazwie osoby z którą się było przez 2 lata psycholem od tak sobie i nie zabrania kontaktu ze sobą, bo dziewczyna płacze po nocach. To musiało wyglądać dużo gorzej niż jest opisane, z chęcią usłyszałbym te historie opowiedzianą przez drugą stronę