Mętlik w głowie

hej, pierwszy raz udzielam się na tym forum, chociaż wcześniej nie raz tu zaglądałam, by znaleźć odpowiedź na swój problem.
Zacznę od początku. Ponad 6 lat temu poznałam chłopaka, byliśmy przez cały czas razem aż do wczoraj. Od dwóch lat zastanawiałam się nad odejściem, ale ciągle przy nim trwałam. Dopiero teraz zdecydowałam się na ten krok, ale teraz nie wiem czy słuszny.
Wiele razem przeszliśmy przez ten czas, ale przez cały związek towarzyszyły nam nieustanne kłótnie. Wiele przykrości i krzywd wyrządziliśmy sobie nawzajem.
Kiedy poznałam M miałam 17 lat, a on 18. Wydawał mi się jak na swój wiek bardzo poważny i odpowiedzialny, czułam się przy nim bezpieczna i wiedziałam, że ze wszystkim sobie poradzimy. Nasze drogi rozeszły się jak rozpoczęliśmy studia, każdy w innym mieście. Ja mieszkałam z koleżanką, nigdzie nie wychodziłam, ciągle czekałam na niego. On poznał kumpli, zaczęły się imprezy, palenie trawki i kłamstwa. Kłamstwa, które trwają aż do dziś.
Przyznaje się, że dużo kłótni było moją winą, czepiałam się go o każdy drobiazg, każde wyjście, byłam chorobliwie zazdrosna. Przez to obwiniam siebie za te kłamstwa. On zresztą też mówi, że kłamie żebym ja się nie czepiała.
M ma trudną sytuację rodzinną, cztery lata temu zmarła jego mama, jego ojciec ma nową dziewczynę, dla niego liczy się tylko ona, ciągle się kłóci z M i chce go wyrzucić z domu.
ja jestem bardzo nerwową osobą, szybko się denerwuje i wybucham. Zdarzyło mi się go uderzyć, a jemu mi oddać. Mimo, że teraz sytuacje te nie zdarzają się to obawiam się ich powtórzenia. M pijąc alkohol jest bardzo agresywny. Jak jest pijany muszę uważać żeby nie powiedzieć czegoś złego, by go nie zdenerwować. Potrafi wtedy krzyczeć i poniżać mnie przy wszystkich. Na naszych wspólnych wakacjach teraz we wrześniu (byliśmy za granicą) spotkaliśmy dwóch Polaków, z którymi M musiał się upić i będąc w obcym państwie, stojąc na rynku był w stanie krzyczeć na całe gardło, wyzywać mnie itd, przez to że poprosiłam go żeby nie kupował dwóch a jedną butelkę wina. Jego agresja po alkoholu jest jednym z powodów, dla których uważam, że nasz związek nie ma sensu. Kolejnym powodem jest, to że M siedział kilka miesięcy bez pracy, popracował miesiąc i znów bez pracy i tak w kółko, jak potrzebował pieniędzy to wiedział, że ja mam. Do tego stopnia, że jest mi teraz winny 5 tys. zł, gdybym liczyła wszystko o wiele więcej. Chce mieć odpowiedzialnego, chętnego do pracy mężczyznę żeby stworzyć wspólny dom i razem go utrzymać, a nie żeby wszystko było na moich barkach. Następnym powodem jest jego jaranie, ciągle obiecuje mi to, że z tym skończy, ale jednak, co jakiś czas coś znajdę, dowiem się przez przypadek to twierdzi, że to rzadko się zdarza, a nie mówił mi żebyśmy się nie pokłócili.
ponad rok temu oświadczył mi się, zgodziłam się. Jednak żadnych planów na temat ślubu nie ma, bo on twierdzi, że nie ma na to pieniędzy. To po co się zaręczaliśmy? czuje się, że mnie zarezerwował i nic więcej.
Mimo tych wszystkich złych rzeczy przez długi czas nie umiałam podjąć żadnej decyzji. Zastanawiałam się czy to ma sens, ale nic z tym nie robiłam, bo bałam się. teraz go zostawiłam i czuje się fatalnie. Pisze i dzwoni do mnie, że dla mnie przestał palić, dla mnie znalazł pracę i chce nam mieszkania szukać. Chciałabym mu wierzyć, ale tyle razy zawiódł moje zaufanie, że nie potrafię. jednak jest coś co sprawia, że ciągle przy nim tkwiłam: kocham go. Ponoć prawdziwa miłość przetrwa wszystko. Boje się teraz o niego, jak sobie poradzi, martwię się, bo M jest pokłócony z tatą i nie ma nikogo. Dziś jest Sylwester, nie chce żeby siedział sam. Nie wiem co robić. Boje się, że nie dam rady i wrócę do niego i będziemy tkwić w tym związku bez szczęścia... Co o tym myślicie?