Dziwne trudności w związku, jak przebrnąć, co robić?

Jestem w związku z chłopakiem od 3 lat. Kiedyś rozstaliśmy się na 3 miesiące. Nie mogliśmy się dogadać. Pod wpływem emocji wydzwaniałam do niego do pracy z płaczem, wypisywałam na Facebooku, straciłam swoje życie. On wtedy zerwał ze mną, mówiąc, że ma tego dość. Wiem, że to było głupie tak wydzwaniać, jednak nie wiedziałam wtedy już co zrobić. Mieliśmy wtedy po 19 lat. Jednak utrzymywaliśmy kontakt. Napisałam mu list, w którym opisałam wszystko co przemyślałam, że żałuję i nadal go kocham. On zaczął do mnie pisać. Odblokował mnie na fb. Doszło do spotkania, przez jakiś czas spotykaliśmy się jako przyjaciele, on nie chciał się angażować, był bardzo ostrożny. Był to dla mnie ciężki okres. Teraz już od ponad roku jesteśmy znów razem. Mamy po 21 lat. Ogarnęłam się, obecnie jestem pracowita dziewczyną, studiuję na 2 kierunkach, do tego pracuję dorywczo 2 razy w tyg., robię prawo jazdy i uczę się śpiewu. Wiele rzeczy zrozumiałam. Mój chłopak natomiast studiuje i pracuje, jest trochę leniwy ostatnio, ale układa nam się dobrze. Świetnie spędza nam się razem czas, planujemy wspólnego sylwestra i święta. On mieszka w akademiku, często go odwiedzam. Jest jednak problem, który mnie męczy. Kiedyś bardzo dotknęło mnie nasze rozstanie i wiele nocy przepłakałam. Został po tym pewien ślad. Często przejmuję się, gdy jestem sama, czy on mnie kocha naprawdę, co będzie dalej. Martwi mnie, bo on nie chce mnie od roku przyjąć na fb, wysyłałam mu zaproszenia, zapytałam się go dzisiaj dlaczego. Nie chcę ustawiać żadnych związków i wypisywać mu 100 przesłodzonych postów na tablicy. On mi tłumaczy, że to dla niego za wcześnie (ale co?, znajomi na fb za wcześnie?), że on to ma tylko do informacji i mnie tak wyjątkowo nie ma, że przecież mamy gg, telefony i to nam niepotrzebne itd. i, że niepotrzebnie mu truję. Wiem, że to nie jest takie ważne, jednak jest mi przykro. Nie wiem, czy to uraz z kiedyś, czy co. Czy ma coś do ukrycia. Chociaż w to wątpię, bo dzwoni do mnie po 5 razy dziennie. On ma tam wszystkich oprócz mnie. Drugi problem, to taki, że na uczelni zapisał się do organizacji studenckiej, do której ja również chciałam iść, ale dopiero od marca. Ostatnio powiedziałam mu, że też od dawna planowałam zapis. Mam tam również znajomych, na co on powiedział, że on sprawy służbowe oddziela od prywatnych, zaczęłam dopytywać sie i naciskać, na co on powiedział, że jak ja sie zapiszę, to on się wypisze, żebym sobie poszła do innej. Mówi, że on tam lubi rządzić i czasem boi się, że powie coś niemiłego i ja sie rozpłaczę przy wszystkich. Dla mnie to jest dziwne. Jestem zdolną dziewczyną i wiem, że moje umiejętności byłyby bardzo cenione. Również sprawiło mi to przykrość. Trzecią rzeczą, którą się martwie jest to, że nie chce spędzać czasu z moją rodziną. Do siebie zaprasza mnie na święta itd. Jego rodzina bardzo mnie lubi, ale z moją nie chce spędzać czasu, bo ma różne obawy, że nie będzie miał o czym rozmawiać, tłumaczy mi, że nie lubi, nie chce. Martwi mnie to, zaczynam przez to płakać ostatnio po nocach. Nie wiem co robić. Poza tym mamy kontakt cały czas, jest ze mną szczery i często się widzimy, codziennie dzwoni po kilka razy, pyta się co słychać i często zaprasza mnie do siebie. Jednak mnie brakuje tego, aby poznał bardziej moją rodzinę, która jest bardzo religijna w przeciwieństwie do niego, jednak go akceptują i moja mama też często go zaprasza. Chciałabym, żeby przyjął mnie do znajomych normalnie i żeby przestał się różnych rzeczy obawiać. Często się kłócimy ostatnio o te rzeczy, ja się go wypytuję dlaczego, a on coraz bardziej nie chce, mówi "bo nie". Ostatnio powiedział mi, że go nie szanuję. Nie wiem, czy czas tutaj coś zmieni, ale brakuje mi tych rzeczy, czuję, że w pewnych kwestiach odsuwa mnie i nie dopuszcza mnie do nich. Kocham go za wiele rzeczy, jednak te coraz bardziej nie dają mi spokoju, nie chcę zwariować. Nie wiem co zrobić, jak się zachować?