Miłość - gównowartość, a nie wartość moralna!

To nie Miłość zaprowadziła Cię w te rymy tylko jej SUBIEKTYWNA interpretacja.

Pobudka.

Mysle, ze kocha tylko nie ta osobe co powinna - jesli dobrze czytam.

To nie jest idiotyczne.
Ty po prostu kochasz zycie.

Miłość...
Kiedy byłam dzieckiem znałam tylko miłość do rodziców. Zastanawiałam się jak to jest kochać kogoś innego. Potem poznałam miłość, wydawało mi się, ze najsilniejszą ze wszystkich - między kobietą a mężczyzną. Myślałam, czy można kochać jeszcze bardziej? Kiedy byłam w ciąży zastanawiałam się jak kocha się dziecko. Tyle się słyszy o tej miłości - nie umiałam sobie jej wyobrazić.
To niewiarygodne jak ona się rodzi. Za każdym razem kiedy oczekiwałam narodzin kolejnego dziecka zastanawiałam się jak będę je kochać. A potem - nagle kiedy tylko zobaczyłam to maleństwo stawałam się zakochana, przepełniona uczuciem miłości.
Miłość kojarzy mi się z uśmiechem innych. Dla mnie miłość jest wtedy kiedy razem z nami cieszy się świat. Miłość nie przynosi innym cierpienia, nie niesie krzywdy. Miłość jest dobrocią. Ludzie kochający według mnie promieniują spokojem, dobrem.
Bardzo lubię patrzeć na uczucie innych - takie czyste. Kiedy dziecko przytula się do rodzica i obydwoje są bezgranicznie szczęśliwi.
Kiedy widzę pary od których promieniuje uczucie, łagodność. Dziadków troszczących się o wnuki:)
Może "gównowartość" jeśli niesie za sobą " gównowartości" - ale nie kiedy cieszy świat, wnosi szczęście i dobroć.

śliczna nielogiczna, Ciebie również usidliły słówka faceta spoza Twojego związku...
Zdaża się.
Dlaczego piszesz że to miłość ?
Być może jest to 'gównowartość", ale nie koniecznie miłość.

Dzieci, kiedy zechce im się jakiejś nowej, wspaniałej zabawki, potrafią być baaardzo nieszczęśliwe i dobitnie temu dawać wyraz.
Czy to też jest miłość - do wspaniałej zabawki ?
raczej, zachcianka, zauroczenie, zafascynowanie.
Na całe szczęście, nie ma jeszcze takich zabawek, które odwzajemniałyby dzieciom ich fascynację.

Mnie moja zniszczyła. Kochałam nad życie, było jak w bajce i się skończyło. Zostałam sama, bez niczego i jestem na dnie. Raczej miłość mnie nie uskrzydliła.

Życie to nie bajka.
I co znaczy kochałam nad życie?Czyje?Swoje?To brzmi jak jakieś poświęcenie bardziej niż miłość:/

Bo to nie milosc, tylko brak milosci, tez do samej siebie.
Nie milosc jest zla, tylko nazywanie innych odczuc nią.
Poza tym jak ktos nazywa takze wlasna milosc w gowniany sposob, to tylko na taką zasługuje. Jesli jest tą 'dobrą', to trzeba jeszcze wiedziec kogo ją obdarzyć.
No i jeszcze coś. Nie docenia się tego co łatwe. Z jednej strony facet nie chce miec takiej przylepy, a z drugiej mozecie wybierac tych ktorzy są bardzo oporni na milosc, trudni do skorygowania, albo w ogóle niezainteresowani.
Dlatego nie ma złych milosci, sa tylko nieodwzajemnione, zle ulokowane.
Milosc ma wydzwiek pozytywny. Zawsze.

nie każdy jest zdolny do miłości...
nie każdy wie, co to miłość i potrafi ją właściwie rozpoznać
nie każdy ją szanuje, tak jak na to, zasługuje

miłość, to piękne uczucie i prawdziwa się zdarza

ja bym dodał że każdy jest zdolny, ale nie każdy jej szuka

większość zapewne woli brać, niż dawać, ale czy to ogranicza ich wiedzę na temat dawania (zdolność)

chyba nie, ale szanuje pogląd

nikt z natury nie rodzi się zły, poniekąd dziecko juz od karmienia piersią nabywa pewne sprawy

tutaj bym zawęzil swoje że kazdy jest zdolny, taki pierwotny instynkt
a reszte wrzucil brak prawidłowego rozpoznania

pozdr

A milosc to nie chęć dawania, a nie brania? Masz ten luz i nie musisz sie zastanawiac, rozpoznawać. Po prostu dajesz wiedząc gdzies tam głęboko, ze to tylko planowanie z uwzględnianiem tej osoby a nie wszystkiego pod nią. Całe to nastawienie wychodzi z nas. Nie moze byc tego strachu, bo wtedy jest juz problem. Poza tym przyciągamy własne mysli i tworzymy samospełniającą się przepowiednie. Jesli boimy sie, ze ktos odejdzie to odejdzie. Jesli myslimy o zdradach to je znajdziemy. Jesli nie czujemy ze zaslugujemy na milosc to jej miec nie bedziemy. Jesli nie wiemy czego chcemy to dostaniemy to czego nie chcemy. Jesli myslimy pozytywnie to przyciagamy pozytywne rzeczy.

Jak czujesz,że coś"jest nie tak" to możliwe,że jest nie tak.

Thepass
Chyba mało kto potrafi osiągnąć taki poziom świadomości żeby z jednej strony z kimś być, a z drugiej gdzieś tam kalkulować, że ta osoba może zniknąć. Oczywiście nie jest to niemożliwe, ale bardzo ciężko taki stan osiągnąć. Chociaż wydaje mi się, że to trochę jak z ta samospełniającą się przepowiednią. Jestem z kimś, ale gdzieś może i głęboko z tyłu głowy mam myśl, ze ta osoba może odejść.

Czyli generalnie nie ma reguły. Mogę tylko liczyć na to, że mój partner nie okaże się świnią.

WitchQueen
W 100% zgodzę się z ostatnim akapitem w Twojej wypowiedzi.

zgadzam się.

jednak uważam też, że miłość istnieje. ale nie wszyscy potrafią kochać. to raz. dwa: kochać trzeba się nauczyć. bo owszem, miłość, motylki, zakochanie - tego prawie każdy kiedyś doświadczył, ale się wypala. trzeba dobrać się charakterami, potem zakochać. nie na odwrót. na odwrót zwykle wychodzi gównowartość, jak mówisz. a jeśli jest chemia + dobranie się charakterami, przyjaźń, szacunek moralność, to wtedy to jest miłość.

ja jestem zdolna do miłości, potrafię kochać zdrową miłością. ale niezdrową też, oj bardzo, jestem strasznie krejzi jak się wkręcę i to do potęgi. ale skończyłam z tym, bo to siada na psychikę. seks z facetem, którego się kocha to rzecz nieziemska, kobiety się zakochują przez łóżko, ale czy faceci? ...

pamiętam tą swoją szaloną miłość, czuję się jak by to było 10, 20 lat temu, a to było tak niedawno. jakoś mam tak ukształtowaną psychikę, że jeśli się nie opanuję to w mym życiu chyba będą same krótkie związki, bo najzwyczajniej w świecie nie potrafię utrzymać faceta. a "utrzymać" przy sobie faceta to też jest sztuka... może to chore, ale sądzę że mniej jak 50% facetów jest zdolnych pokochać jedną, jedyną kobietę. zawsze będą myśleli fi*tem.

miłość niszczy, jeśli w porę nie powiemy STOP. jeśli za bardzo nami rządzi wszystko inne, niż rozum, rozsądek.

często zastanawiam się nad związkiem z rozsądku, ale bym chyba nie potrafiła w takowym być.

Ja chyba nie potrafię już dawać, ale nie to mnie martwi.
Raczej to, że nie potrafiłam wziąć. Dostałam od losu coś co może zdarzyło się jedyny raz i nigdy więcej się nie zdarzy i musiałam odepchnąć, bo to złe, bo byłoby powodem cudzego nieszczęścia.
Czytam: Za mną czytelniku! Któż ci powiedział, że nie ma już na świecie prawdziwej, wiernej, wiecznej miłości? A niechże wyrwą temu kłamcy jego plugawy język.
Za mną, czytelniku mój, podążaj za mną a ja ci ukażę taka miłość.

Potem jest już tylko lepiej, Bulhakow potępia wszystko, również zdradę,  ale robi nam psikusa i nie tą z "miłości".
Oboje mistrz i Małgorzata zdradzają żonę, męża, a jednak jako jedyni  nie zostają potępieni.
Wręcz przeciwnie, nagrodzeni. W Małgorzatę wstępują takie siły, o które by sie nie podejrzwała. Wlaczy o ukochanego i wygrywa.

Zaklinacz koni, kolejny przykład pięknego i kurewsko złego uczucia jednocześnie.
Kolejny przykład Tajemnica Brokeback Mountain
i tak dlaej i tak dalej

Ale jak się coś takiego przytrafia człowiekowi to ma ochotę rzucić się pod pociąg,
gówno z tego ma.

Już dawno przestałam się angażować, nie zakochuje się, nie kocham nikogo i niczego, ale kiedyś potrafiłam brać.
"Dobrym" człowiekiem jestem, silnym, bo się nie dałam, bo komuś nie zabrałam, bo kogoś nie zdradziłam.
Tylko k... siebie samą.
Chcę, żeby mnie nie było

Śliczna nielogiczna sama o tym nie wiesz ale jesteś dobrym człowiekiem a sama sobie zaprzeczasz.Nie zabrałaś nie zdradziłaś(a mogłaś inni być może by to zrobili)jest wiec w Tobie dobro,które podważa to co napisałaś.A droga autodestrukcji nie jest żadnym wyjściem gdyby każdy problem tak rozwiązywać to najprawdopodobniej........zusu by nie było:)Odpocznij zbierz siły i żyj od nowa choćby dla siebie bo warto.

....jest jeszcze nauka miłości, kiedy mało się jej zaznało w dzieciństwie, kiedy nie umie się okazywać uczuć, jest bardzo trudna....nie niemożliwa, jest po prostu trudna..... w pierwszym momencie zakochania jest to łatwiejsze, potem ludzie wracają do swoich starych przyzwyczajeń i objęcie czy przytulenie jest niepotrzebne, a miłe słowo nawet nie przyjdzie do głowy... niestety "czym skorupka za młodu nasiąknie..." tak nie musi być, ale to dzieciństwo to jednak bardzo, bardzo ważny okres w życiu człowieka.... Prus w "Lalce" napisal bardzo madre slowa..."Czlowiek jest jak ćma, rwie się do ognia, choć wie, że w nim zginie, że się w nim spali, człowiek robi to dopóki nie oprzytomnieje i tym różni się od ćmy.." i tak każdy czlowiek ma własne doswiadczenia i wlasny kielich goryczy, ktory musi wypic zanim zrozumie, nauczy się i doceni.....jesteśmy inni, każdy potrzebuje nadziei i czasem upadku na dno...czasem warto porzucić dawne przyzwyczajenia i odkryć nową jakość i
nowe, prawdziwe blaski miłości...

Zawsze porownywalem milosc do wiary w Boga. Tzn. ten wierzy w Boga kto Go doswiadczyl, tak samo jak jest z miloscia, kto jej doswiadczyl to wierzy w milosc, kto nie doswiadczyl nie wierzy w milosc. Tak wiec zarowno wiara jak i milosc jest kwestia doswiadczenia.

Ciekawy jest tez aspekt prawny poniewaz milosc jest umocowana w prawie (dziwne na cos co nie istnieje) i podczas przysiegi malzenskiej (umowy cywilno-prawnej) slubuje sie milosc (czyli przysiega).

Pozostaje wiec pytanie czym jest milosc i jak ja zdefiniowac?

Na pewno wiele osob myli milosc z zauroczeniem i porzadaniem, ktore jest prawie zawsze obecna na poczatku zwiazku, bo tzw. poznaniu sie. Jednak wiele osob podaje ze milosc przyszla z czasem (zwlaszcza dotyczy to osob z poprzednich pokolen) wynikajac z zycia wg. zasad, wzajemnego szacunku, troski, odpowiedzialnosc za drugiego, wiernosci, lojalnosci, wiezi powstalej z wspolnego zycia, dzieleniu trosk i problemow z dodatkiem wzajemnej fascynacji i porzadania, atrakcyjnosci fizycznej i mentalnej ew. u niektorych duchowej. Swojego spojrzenia na zycie, systemu wartosci, okreslonej swiadomosci.

Milosc jest wiec dla kazdego i nie dla kazdego. Jedni to maja niejako za darmo, inni musza do tego dojrzec, inni nie maja nigdy.

Pitek, czyli twierdzisz, że są tacy którzy go doświadczyli.

a może na potrzebie
potrzebujemy wiary, żeby nadać naszemu życiu sens
może do tego samego potrzebujemy miłości

Mnie uczono, że Miłość ma trzy imiona: philia, agape i eros. Są one komplementarne, a jakiś czas temu, na tym właśnie Forum postawiono arcyciekawe pytanie:"Co jest ważniejsze kochać czy być kochanym?"

Czy fakt, że ktoś potrafi kochać, mimo, iż nie spotyka się z odwzajemnieniem świadczy o tym, że miłość nie istnieje?

W pełni zgadzam się z wypowiedzią Lustro,  że miłości nie można nazwać wartością, bo te dotyczą przedmiotów lub idei, a miłość nie jest żadną z nich.

Pitagorasie,

Twoje permanentne stosowanie dużych kwantyfikatorów i budowanie w oparciu o nie uogólnień jest poważnym błędem logicznym i dowodem na to, iż według Ciebie słuszne może być jedynie to, co Ty widzisz, odczuwasz i rozumiesz, pisząc: "wszyscy", "każdy", "większość". A że widzisz tylko fragment rzeczywistości dostępny Twemu poznaniu, Twoje widzenie i sądy są jednowymiarowe i skarłowaciałe.

Każdy ma swoje zdanie. Może i mit. Dlatego jest jak jest . Miłość jest prosta. To ludzie są skomplikowani. Nawet bym się z Tobą zgodził. Poza tym:"Milosc jak najbardziej domagac sie powinna". To juz nie miłość. To relacja .

Sorry Miszczu, nie rozumiem jednego:

"Sorry Miszczu; w kwestii formalnej- przytłaczająca liczba ludzi wierzących w Boga nigdy go nie doświadczyła i wierzy bo chce wierzyć oraz dlatego, że od dziecka im kazano weń wierzyć."

Moja wypowiedz w kwestii Boga byla porownaniem do kwestii milosci. Czyzbys sie odezwal na zasadzie, ze uderz w stol a nozyce sie odezwa? Mysle ze wlasnie tak.

Otoz, moim zdaniem jesli ktos wierzy dlatego ze od dziecka kazano mu wierzyc to nie wierzy wogole. To chyba jest jasne i logiczne. Natomiast w kwestii Boga odrzucajac wszelkie rzeczy, ktore ludzie moga sobie i chca narzucac przez wszelki pisma, nakazy ja opieram sie jedynie na doswiaczeniu swoim i innych ludzi. I Coz takiego sie dowiedzialem? Otoz ze wspomnien ludzi z hipnozy opisanych przez Newtona dowiedzialem sie ze na tamtym swiecie Bog jest Wszechobecnoscia. Natomiast ze swoim osobistych doswiadczen dowiedzialem sie ze jest Ojcem, z ktorym odczuwam kontakt jesli ukierunkuje swoje mysli, serce, czasami w czasie modlitwy. Jest to tak samo "namacalne" jak "odczuwanie milosci", jest kwestia doswiadczenia, moze i swiadomosci, ale tej wybranej, wynikajacej z doswiadczenia a nie narzuconych zasad, ktorych w rzeczywsitosci nie wyznajemy.

Prosze wiec nie przypisuj wiary, istnienia czegos do czegos co jest narzucone odgornie a z wiara i istnieniem czegos co przez geneze powstania takiej wiary, nie ma z nia nic wspolnego.

Chyba widzisz te roznice i to ze dorosly czlowiek kiedy swiadomie wybiera nie moze mowic ze cos w co wierzy, to jest dlatego taka jego wiara bo jest tak nauczony od dziecka. Przeciez w taki sposob sie tylko osmiesza.