Nie spełniam wymagań kobiet

Źle interpretujesz moje słowa. Kurczę, gdzie ja napisałem, że kobiety są okrutne czy wyrachowane? Według mnie kobiety tak samo jak mężczyźni robią złe i dobre rzeczy, nie ma co generalizować na jakąś płeć.

Uprzejmie zapytałem tylko co powinienem zrobić by jednak te wymagania spełnić? Ja nie napisałem, że to źle, ale co mogłoby mi ułatwić jednak zainteresowanie kobiety? To nie jest chyba żalenie się , tylko prośba o pomoc.

Nie napisałem, że kobieta to instytucja charytatywna i powinna być ze mną z obowiązku. Nawet nie chciałbym takiego związku, jedyne co chcę to poznać uczucie prawdziwej miłości, a miłość, raczej sama w sobie nie jest z obowiązku.

Nie ma czegoś takiego jak "wymagania kobiet". Każda kobieta oczekuje czegoś innego, niektórym wystarczy nawet, że facet po prostu jest

Twoim podstawowym problemem jest niskie poczucie własnej wartości. Warto nauczyć się patrzeć na wszystko z pozytywnej strony. Jak już wspomniała Emilia - Twoje życie udowadnia, że masz mnóstwo atrakcyjnych cech: zaradność, samodzielność, pracowitość. Co z tego, że jesteś biedny? Liczy się potencjał, nie stan aktualny, szczególnie u młodych chłopaków.

Drugim problemem jest komunikacja. Jeśli chcesz nawiązywać relacje z kobietami - musisz nauczyć się z nimi rozmawiać. To akurat jest znacznie prostsze niż praca z poczuciem własnej wartości. Trening czyni mistrza (lub przynajmniej daje wyraźne efekty ).

Obawiam się, że Pitagoras ma rację z tym mieszkaniem. To może być wynajmowany pokój, cokolwiek, ale coś, gdzie Ty jesteś najwyższą instancją. Dziwnie bym się teraz po prostu czuła, przychodząc do chłopaka, gdyby otwierała mi jego mama itd. Jakbym znowu była dzieciakiem (nie to, żebym się teraz czuła całkiem dorosła ). Brak pełnej swobody itd.

Moim zdaniem wydajesz się wporzadku i proponuje Ci  żebyś od czasu do czasu wyszedł gdzieś ze znjomymi na dyskotekę tam też można poznać fajnych ludzi. Pieniędzy nie musisz mieć.

Jak kobieta ma się zainteresować kimś, kto uważa się za beznadziejną partię, widzi same minusy i nie ma żadnych wymagań ani wobec siebie, ani innych? Jakim partnerem jest dla mnie osoba, która potrzebuje żeby ją stale zapewniać o tym, że nie jest takim zerem, za jakie się uważa? To nie pozwala moim zdaniem stworzyć normalnej, zdrowej relacji.

Rozmowa to jest moim zdaniem podstawa - można rozmawiać o wszystkim. Nawet takie bzdurne tematy jak filmy, które ostatnio widzieliśmy, co nam się zaskakującego ostatnio wydarzyło itd. Nie trzeba zaraz rozkminiać z kobietą fizyki kwantowej, czasami wystarczy pożartować.
Poza tym powinieneś wyluzować, nie spinać się niepotrzebnie, nie zastanawiać się co dziewczyna pomyśli. Powinieneś mieć jakieś zainteresowania, nie ma nic gorszego niż człowiek, który niczym się nie interesuje.

Tu nie chodzi o pieniądze, o wygląd, bo gusta i oczekiwania są różne. Chodzi o osobowość, inteligencję, zdolność do stworzenia normalnej relacji z drugim człowiekiem.
Jak nie zmienisz swojego rozumowania, podejścia, to będzie ciężko Ci znaleźć dziewczynę.

No i mieszkanie - ja przerobiłam związek z mężczyzną, który mieszkał pod jednym dachem z rodzicami i momentami to potrafiło być naprawdę irytujące. Ojciec jeszcze pół biedy, bo się w nic nie wtrącał, ale jego matkę to miałam czasem ochotę udusić.

Ale serio uwazacie, ze facet, ktory zostawia chora matke bez opieki zeby sobie pomieszkac sam, bo tak latwiej pobzykac jest lepszym towarem, niz ten, ktory w tym wypadku stawia obowiazek ponad wlasna przyjemnosc?

od razu widac ze czujesz sie bardzo samotny i masz bardzo niska samoocene. nie mozesz obwiniac siebie za to ze nie spotkales do tej pory zadnej fajnej i normalnej dziewczyny. co z tego ze zarabiasz malo? dziewczyna nie poprosi cie na wstepie o wydruk z banku, a po drugie nie zamieszkacie od razu razem wiec skoro nie bedziesz jej utrzymywal to nie powinny jej interesowac zbytnio twoje dochody. wazne ze pracujesz, ze mimo wszystko jestes niezalezny finansowo. znam facetow w twoim wieku ktorzy siedza na garnuszku rodzicow bo tak jest im wygodnie. poza tym, jestes wyksztalcony, kobiety lubia ambitnych facetow jestes zadbanym facetem, cwiczysz. twoja wada nie sadze zeby stanowila jakas przeszkode. ale musisz wiedziec ze tzw chemii nie da sie `stworzyc`, ona sama albo sie pojawia albo nie. mowisz ze ciezko ci jest rozmawiac na ogolne tematy - moze dlatego ze kiedy ta chemia sie nie pojawia to zaczynasz sie za bardzo denerwowac? wrzuc troche na luz ! troche wiecej spontanicznosci ! nie idz na dyskoteke z mysla ze musisz poznac kogos z kim sie zwiazesz, tylko z mysla ze idziesz sie bawic i jak juz odwazysz sie zagadac to podejdz do tej rozmowy z dystansem - moze poznasz nowa kumpele? moze potanczycie? wychodz na imprezy, dawaj sobie okazje do poznania nowych ludzi, ale nie szukaj kobiety na sile. to nieprawda ze facet ktory nigdy nie byl w zwiazku jest skreslony - tym bardziej ze przeciez laska nie zapyta cie odrazu ile kobiet Miales przed nia! dobrze ze pracujesz nad swoja samoocena ale nie wmawiaj sobie ze nie masz nic do zaoferowania! masz dobre serce i napewno wiele innych zalet a uwierz mi ze sa kobiety dla ktorych wlasnie to jest priorytetem a nie mieszkanie i kasa. niestety prawda jest ze kobiety pociagaja faceci pewni siebie. to nie znaczy Ze jestes przegrany! jestem pewna ze jak wrzucisz na luz i podejdziesz do tego z dystansem to inaczej spojrzysz na siebie, nie bedziesz myslal o swoich kompleksach idac na impreze, moze wtedy chociaz stworzysz pozory pewnego siebie, a potem bedzie z gorki glowa do gory zycze ci powodzenia

Jak wygląda "z twarzy" typowy Polak?????

Nie, nie, nie. To nie tak. Ale swoją przyjemność/wygodę/komfort stawiam wyżej. Co innego, gdybym już była z facetem, kochała go i zdarzyłoby się coś, co zmusiłoby go do mieszkania z matką. Wtedy pomagam, wspieram itd. Zakładając jednak, że jest to jakieś pierwsze spotkanie, to facet jest mi kompletnie obojętny. Mogę mu współczuć obowiązku, ale nie muszę od razu włączać się w to - bo nic do niego nie czuję.

To tak, jakby np. przeszkadzało mi palenie. Poznaję chłopaka, no całkiem spoko, pierwsze spotkanie, okazuje się, że pali. Nie kontynuuję, mimo że np. gdyby ten sam chłopak był moim mężem i zaczął dopiero palić, to nie zostawiłabym go z tego powodu. Po prostu, póki jest sam chłodny wybór i nie wchodzą w grę uczucia, to wybieram to, co będzie dla mnie najlepsze. Nie jestem zaangażowana - rezygnuję, jeśli jest coś, co mogłoby przeszkadzać. Nie, tu nie przeszkadza fakt, że opiekuje się matką, tylko fakt, że z nią mieszka, niezależnie od powodów. Nie zależy mi na nim, więc fakt istnienia chorej matki nie wpływa na moje emocje w żaden sposób - nie bardziej, niż gdybym usłyszała, że przypadkowy przechodzień ma chorą matkę.

Eileen chciała powiedzieć, że nie chce sobie brać od razu problemów na "dzień dobry" w potencjalnym związku. Chce mieć ten komformt, że wpadnie do niego na seks i nie będzie problemów, albo on do niej i będzie wesoło.

No ale nikt nie ma na czole wypisane "MIESZKAM Z MATKA" :d (oczywiscie autor ma wiecej problemow niz ten, mnie akurat ten wydaje sie marginalny)

Podchodzac do zwiazkow w ten sposob wydaje mi sie, ze mozna sobie bardziej zaszkodzic niz pomoc.

A gadajta co chcecie.Już ja widzę tabuny lasek, które się zachwycają tym że facet mieszka z matką i wnikają dlaczego i ojej, jaki on odpowiedzialny.
To że chłopak mieszka z mamą, opiekuje się nią itp, to jest wzruszająca historia do opowiedzenia ''jaki on spoko'' koleżance w ramach ploty.
Tu nie chodzi o to co ktoś uważa i jakie ma poglądy.Niesamodzielne mieszkanie uruchamia podświadomy alarm, że coś jest nie tak i zdroworozsądkowe pozytywy tego nie przykryją.

No w tym jest sporo racji, mnie by się pewnie alarm włączył.
Mam kuzyna, który ma 40 lat i mieszka z despotyczną matką. Facet jest naprawdę niegłupi, sympatyczny, pracuje, jest interesujący i przystojny, ale nikogo sobie nie może znaleźć i nie znajdzie, bo żadna kobieta o zdrowych zmysłach nie wytrzyma z moją ciotką w roli teściowej.

Czasami mieszkanie z rodzicami to są względy czysto ekonomiczne, ale uważam, że każdy normalny człowiek prędzej czy później czuje silną potrzebę pójścia na swoje. Dla rodziców zawsze jesteś dzieckiem i tak Cię mimo woli będą traktować, chcą wpływać na Twoje wybory, wtrącają się w sprawy, w które nie powinni, itd.

Zauważę, że nie dla każdego 500zł miesięcznie to takie nic w budżecie i można je odłożyć, zamiast przepuścić. Dla autora tematu to chyba sporo kasy, skoro pisze: jestem biedny finansowo, pracuję w IT, ale dopiero zaczynam więc zarabiam naprawdę mało. większość kasy leci na leki, jedzenie i mieszkanie i nie starcza już na nic. czasem kupię jakiś ciuch lub coś co jest niezbędne do nauki np. książkę.

A ja trochę wetknę kij w mrowisko - skoro kobietom zależy na samodzielnym mieszkaniu i miejscu, gdzie spokojnie mogą spędzać czas ze swoim partnerem, nie mogą same się postarać i odłożyć 500zł miesięcznie na pokój? ;-) W końcu  to przecież działa w dwie strony.

No i zgadzam się z Wiedźmą, że jednak dużo zależy, JAKA jest jego mama. Są mamy tak przefajne, że chce się przychodzić nawet dla nich samych, a są takie, że wolałabym siedzieć 2h na zimnie niż się z nimi spotkać.

Ale zgadzam się też, że facet, który nie umie się zaprezentować, zagadać, nie jest otwarty, nie umie zainteresować sobą, może mieć problem. I nad tym przede wszystkim bym pracowała. Nie wiem jak Wy, ale ja bym wolała super faceta, z  którym się nie nudzę ani sekundy, który mieszka z mamą, niż jakiegoś gluta, który ma własne mieszkanie. Co mi po mieszkaniu, jak mnie mieszkaniec nie interesuje.

Eileen, nie no jasne, Ty to tak widzisz. Inna dziewczyna powie "ja dużo zarabiam i nie chcę takiego, co zarabia mało, bo bym się nie czuła komfortowo nie pomagając mu finansowo, a faceta utrzymywać nie chcę". Jeszcze inna powie "jestem bardzo atrakcyjna i nie chcę faceta ze szpecącymi wadami".

Chodziło mi raczej o to, że jak obie strony chcą, to JAKIEŚ rozwiązanie można znaleźć, bo w związku są 2 osoby, a nie tylko facet, który ma mieć wszystko - mieszkanie, samochód, etc etc.

To niech celuje w takie, które nie interesują się duperelami.

Jak ma jakieś hobby, to ja fora tematyczne polecam. One często jakieś zloty, spotkania organizują i od razu ludzie mają wspólny temat do rozmowy. Masę fajnych ludzi tak poznałam, których pewnie tak na ulicy czy w knajpie bym nigdy nie zapoznała.

PS.
Ale jednak ja bym poszukała na Twoim miejscu jakiegoś dodatkowego źródła dochodu, choćby niewielkiego i dorywczego. Związek i randkowanie jednak trochę kosztują i nie chodzi mi tu o prezenty czy stawianie kolejnych drinków, ale na zwykłe spotkania na mieście na jakiejś kawce i ciastku, kino czy coś trzeba trochę grosza mieć.

W momencie, kiedy kogoś się dopiero poznaje, ma się jakies priorytety. U Ciebie to niezależność - mieszkaniowa, finansowa, etc etc., a u mnie żeby to był fajny facet po prostu, taki, z którym się super czuję. Dalej jest kwestia dopasowania seksualnego, bo to jednak istotne dla mnie bardzo jest, dogrania się poglądami, priorytetami, spojrzeniem na życie etc etc, czyli dalsze poznawanie się. Tu gdzieś jest jego zaradność i umiejętność radzenia sobie z problemami. A mieszkanie to na dalszym miejscu, więc jest szansa, że na tym etapie już będę chciała znaleźć jakieś wspólne rozwiązanie. ;-)

Czy ja wiem? To, że musi być fajnym facetem, z którym się dobrze czuję, to raczej oczywiste. Ale myślę, że to wszystko u mnie idzie razem, nie ma jakiejś kolejności, o ile ma być potencjalnym partnerem. W tym sensie, że jeśli to kolega, to niech mieszka, gdzie chce, zarabia, ile chce i... generalnie na tym "fajnym spędzaniu czasu" może się skończyć. A jak mowa o związku, to wtedy np. spojrzenie na świat partnera ma taką samą wagę jak to, czy będę musiała mieszkać z jego matką. A jeśli chodzi o samo mieszkanie, już bez tej matki, bo to sytuacja niezależna od faceta, to to się wiąże - bo ktoś, kto będzie miał podobne priorytety do moich, będzie samodzielny pod względem finansowym i mieszkaniowym. Więc to nie tak, że patrzę na to, bo jestem materialistką i chcę położyć łapy na jego kasie, tylko właśnie kwestia poglądów - bo od siebie wymagam tyle samo, co od niego. Więc prawdopodobnie moje wymagania będą rosły razem z moim wiekiem - im więcej sama osiągnę, tym więcej będę wymagać. Zakładając, że jak będę mieć 40 lat, własne mieszkanie, dobrą pracę, to pewnie nie wystarczy mi facet, który wynajmuje mieszkanie z kolegami i ledwo wiąże koniec z końcem, ale dalej nie dlatego, że chcę kogoś, kogo będę mogła wykorzystywać finansowo, ale dlatego, że nie chcę kogoś, kto "wykorzystywał" będzie mnie. Generalnie pod tym względem wymagam równego wkładu.

Dla mnie mieszkanie to też nie jest jakiś priorytet, za to muszę wiedzieć jaką delikwent ma relację z rodzicami, bo jeżeli szanse i chęci na odklejenie się od nich ma żadne, to niestety, ale nie warto się w taki związek pakować. Finansowo też w sumie nie mam jakichś wielkich wymagań, byle umiał sobie radzić w życiu, nie był życiową pierdołą. Z wyglądem to różnie bywa - bardzo różni mężczyźni mi się podobają, niektórzy są przystojni, inni nie. Poza tym to jest ładne, co się komu podoba Mnie najbardziej ujmuje u mężczyzn konkretny charakter i inteligencja. Jak w głowie jest wszystko dobrze, to jest spora szansa, że reszta też będzie w porządku.

Nie rozumiem tego o sile... Wyjaśnisz?

No nie za bardzo.
Ktoś może mieszkać z rodzicami, bo jest pierdołą, hazardzistą i przegrywa całą kasę, bo go ktoś okradł albo oszukał w jakiś sposób czy tam noga  mu się powinęła życiowo, bo jest chory na jakąś chorobę, bo uznał, że to jest dla niego najbardziej opłacalna opcja na chwilę obecną etc etc.

Przeczytałem dokładnie wszystkie wypowiedzi:

Część z Was odpisała, że mieszkanie nie jest aż tak bardzo ważne, powiem tak. Jeśli znajdę środki to wyprowadzę się i załatwię mamie opiekunkę, bo wiem, że prędzej czy później (lepiej prędzej) muszę opóścić rodzinny dom.

Rozmowy i kontakty z dziewczynami, nie wiem taniec, siłownia? To też wymaga pieniędzy, ale jeśli ma mi pomóc to uzbieram środki.

Padło pytanie, że co to znaczy, że wyglądam jak przeciętny Polak. Chodzi o to, że na twarzy nie mam nic szczególnego co mógłbym sobie zarzucić pod względem znacznej brzydoty, po prostu z twarzy wyglądam jak normalny chłopak.

Chętnie przeczytam jeszcze inne porady i wskazówki. Mieszkanie i kontakt z dziewczynami poprzez np. taniec czy siłownie (ogólnie, żeby spotykać i zagadywać) już wiem, że powinnienem się o to postarać.

Wyglądu zbytnio nie zmienię już, co jest w kwestii higieny i do zmienienia staram się robić jak najlepiej, ale są pewne cechy stałe, których za nic się nie zmieni. Wiecie o co chodzi.

Bardziej martwi mnie fakt, że w moim środowisku wiele dziewczyn jest już po ślubie, prawie same zajęte dziewczyny. tak naprawdę nie znam żadnej wolnej dziewczyny z mojego otoczenia. Wydaje mi się, że jestem za stary, żeby stworzyć taki normalny związek bez większych bagaży z poprzedniego (w sensie kobieta zamężna lub też ma dzieci), preferowałbym kobietę bez dzieci z poprzedniego związku. Powiedzcie mi czy przegapiłem ten moment gdzie ludzie dobierają się w pary i nie mają jeszcze ślubu za sobą/dzieci?

Macie jeszcze jakieś porady? I z tą chemią co powinienem zrobić, aby chociaż stworzyć sprzyjające warunki dla niej?

To co mają powiedzieć moi znajomi, którzy mają nawet po 35 lat i wciąż są wolni Masakra. Załamią się jak im powiem.
Ja mam 24 i wychodzi na to, że już stara dupa jestem i przegapiłam moment żeby kogoś znaleźć

Nie.
+ kropka nienawiści

A tak na serio. W różnych sprawach można być silnym i dla każdej kobiety może sie liczyć inna siła. Dla jednej materialna, dla innej fizyczna, dla innej mentalna, dla jeszcze innej to że jest babiarzem i ma wiele kobiet obok siebie, dla innej wszystkie. Albo to co sie często powtarza. Że jeśli facet jest chłodny uczuciowo to jest silny. Jak sie zakocha i potrzebuje kobiety to jest słaby i ona nie chce takiego "romantyka". Moze mozna to podpiąć pod siłe mentalną?

E tam, wolna i bez dzieci...
A ja uważam, że dzieciata trzydziecha po rozwodzie, to jest super sprawa na początek.Trzy miesiące z taką się pobujasz,to Ci się tak psycha wyrobi, że potem to już miodzio z każdą będzie.
No chyba że Cię zamkną za pobicie ze skutkiem śmiertelnym.To prawdopodobne.

Przesada. Chociaż fakt, nie mam przez to parcia na związek, bo zazwyczaj wolę być sama, niż z kimś na zasadzie "byle był". Ale to nie jest tak, że mam same wymagania i na nic nie jestem w stanie przymknąć oka czy pójść na kompromis, granice nie są sztywne. No i tak jak mówiłam, to dotyczy momentu, w którym jest możliwa chłodna kalkulacja, czyli kiedy nie jestem zaangażowana uczuciowo i wiem wystarczająco o kimś wcześniej, by sobie uzmysłowić, że absolutnie nie.

nie miales latwej sytuacji w domu, a jednak sobie poradziles. Moim zdaniem musisz robic swoje, dalej wykazywac sie charakterem ze swiadomoscia ze nadejda lepsze czasy. Pewnie zaczniesz lepiej zarabiac. Pewnosc siebie bedzie rosla, mozesz byc dumny ze zachowujesz sie jak nalezy, jak facet. To powinno dawac poczucie wartosci, polepszajac tez Twoja pozycje wobec kobiet. Silna wola i charakter to bardzo wiele i bedzie procentowac. Czym wobec przeciwnosci losu jakie Cie spotkaly jest zagadanie laski, nie masz powodow czuc sie gorszy

Strasznie serio podchodzisz do wypowiedzi na forum...
To było pytanie - żart, odpowiedź na niezbyt fortunne określenie, wyłapanie z kontekstu itp.
Poczucie humoru to tez jest sposób na przyciągnięcie uwagi kobiet. Bezkosztowe w dodatku.

To od razu Cie ostrzegę, że wypowiedzi pitagorasa tez trzeba traktować z przymrużeniem oka
Przynajmniej moim zdaniem.