Pomoc w domu- czy mam prawo jej wymagać?

A korzysta z kuchni, toalety, je z talerzy, pije z kubków? Jak tak, to powinien sprzątać.
Szczerze, nie wiem, co Ci radzić, bo nie wiem, czy na takich jest sposób - ich zachowanie jest wyuczone, całe życie mamusia sprzątała, to teraz tego oczekują. Samo się zrobi.
Może nie sprzątaj. Zaciśnij zęby i choćby nie wiem co, nie sprzątaj. Jak mu się gacie skończą, to sobie wypierze, albo się wkurzy i posprząta, jak się zacznie kleić do podłogi. (Pierzesz mu? Nie rób tego, to jego gacie.)

To, że wraca późno do domu to nie jest żadna wymówka. korona z głowy mu nie spadnie jak coś zrobi...
zgadzam się z moja poprzedniczką, że to wszystko to wina mamusi:-D ale ty przecież nie jesteś ani jego mamą, ani służącą... niech się weźmie chłopak za porządki:-) Jak teraz będziesz mu usługiwać to za kilka lat na pewno nie zmienisz tego:-)
Gadaniem i kłótniami na pewno tego nie zmienisz:-) Zrób tak jak mówi moja poprzedniczka

Ja jak czytam takie rzeczy to chory od razu jestem ;D. Nie wiem jak można tak traktować dziewczynę. Z tego co piszesz, to dla mnie ten Twój chłopak jest 'wieśniakiem'. Ja nawet za kolegów takich nie mam, a co dopiero do związku.

Podział obowiązków? Ty sprzątasz to, ja tamto? Nieeee. To powinno być naturalne, ja jakoś sprzątam zawsze po sobie na bieżąco i po problemie.

Przyszłość z kimś takim, a potem ewentualne dzieci, to może być tylko koszmarem. Skoro ktoś  już na początkowym etapie związku się nie stara, nie wykazuje inicjatywy i traktuje jak tzw. 'swoje' - czyli jesteś ze mną, to spoko i nic już nie muszę robić. To jest niefajnie.

Ostatnio koleżanka rozstała się z chłopakiem jako powód podała - "On już wszystko traktował jako oczywiste, że będziemy zawsze razem i się w ogóle nie starał o mnie". Koniec bajki.

Na takie przypadki to tylko terapia wstrząsowa, odejdź od niego (albo zagroź, że odejdziesz jak się nie zmieni), ale lepiej odejdź (bo Twoich gróźb pewnie nie potraktuje poważnie). Porozmawiaj, że to nie ma sensu, bo się nie stara i nie widzisz z nim dalszej przyszłości. Jak mu zależy, to zmieni się i powinien próbować Cię odzyskać. Jak się nie będzie starał, to nie ma po czym płakać.

Wiem, że łatwo radzić jak problem nie dotyczy siebie ;p.

PS U mnie to zazwyczaj jest na odwrót, ja się zawsze za bardzo staram i angażuję (oczywiście bez wzajemności, jak do tej pory ;p). Trudno bycie singlem, ma wiele zalet, a i człowiek spokojniejszy chodzi.

Mnie się wydaje, że sama go do tego przyzwyczaiłaś. Napisałaś, że kiedyś jak nie mieszkaliście razem, to nawet Ci śniadania robił, a teraz stał się egoistyczny i myśli tylko o sobie. Że ON pracuje do późna, ON jest zmęczony, ON jest głodny, JEMU się należy. Może wyszło tak naturalnie, że skoro Ty nie lubisz bałaganu, to sprzątasz wszystko, a on to wykorzystuje, bo jemu to nie przeszkadza i jest w stanie czekać tyle, aż w końcu znowu Ty się złamiesz. Poważnie zastanów się nad tym, czy takiego życia chcesz do końca życia. Ja np wiem, jak jest traktowana moja przyszła teściowa, i widzę, że mój M czasami przejawia już takie zachowanie u nas w mieszkaniu. Ja jestem sama, a jest ich dwóch i raczej rzadko sprzątają, bo są zmęczeni po pracy. Zdarzy im się raz na jakiś czas coś posprzątać, żebym się nie czepiała. Ale jak mam już dość to mówię mu dosadnie, że mam wrażenie, że jemu przestaje zależeć i że czuję się niedoceniana. Mówię, że nie tylko on ma prawo być zmęczony, ale ja również, bo też pracuję i zajmuję się domem. No i trochę działa. Ogólnie wcześniej było inaczej, bo widzę, że on lubi pomagać, zwłaszcza jak jedziemy do jego domu, to wyręcza mamę, ale jak jesteśmy u nas, to już za mnie ni nie zrobi Ale ja sobie jeszcze z tym radzę ^^

Co za gostek!
Wątłuszu, z ust mi to wyjąłeś!:)
Mamusia najpierw rozpieściła bachora robiąc z niego obustronnie leworęcznego, z ulgą się go pozbyła, a teraz?
"Tak, tak, powinien ci pomagać"?
Goń go do roboty, Autorko, bo sam z siebie nie ma nawyku.:)

Widzisz przyzwyczaił sie ze tylko mówisz , wymagasz a i tak po czasie zrobisz to sama.
On nie docenia bo zawsze jest wszystko ogarnięte wiec nie widzi różnicy jak jest nieposprzątane a posprzątane .Juz nie mów , im więcej mówisz tym bardziej on sie wyłącza na te słowa.  Przestań sprzątać po nim , sprzątaj po sobie. Jak nazbierają sie np. kubki , talerze , nie zabrane  ciuchy itp będzie widział ze to są tylko i wyłącznie jego rzeczy.
Zmiany nie nastąpią po tygodniu czy dwóch , podobno nowe nawyki wchodzą w krew około 3mc . 

Ja tez musiałam mojego już męża oduczyć przyzwyczajeń wyniesionych z domu , gdzie mamusia wszystko ogarniała . Najpierw prosiłam , upominałam , aż przeszłam do czynów.
Ciuchy nie są w koszu na pranie = nie są wyprane . Zdziwił sie jak nie miał rano skarpetek.
A przecież mamusia zawsze segregowała i do szuflady wrzuciła .

Też tak myślę.
Jednak największy wpływ na poczucie obowiązku mają rodzice.
Choć w dzieciństwie miałem pretensje do rodziców, że tylko mnie obarczają obowiązkami (tak to odczuwałem, a było nas w sumie sześcioro rodzeństwa),teraz jestem wdzięczny, bo nie miałem i nie mam żadnych trudności z ogarnięciem obowiązków domowych.
Nie widzę innego wyjścia, Autorko, jak przemówić mu do rozumu. Jeśli wciąż będzie olewał chałupę, daj sobie z nim spokój, bo bedziesz tą kurą domową, którą prawdopodobnie chce w Tobie widzieć Twój partner.
O, przepraszam, nie partner. Jak go więc nazwać?
Kto wie?

Raz drugi posprzątałaś za niego to on uważa ze pewnie za niego to zrobisz.
Tak sobie Ciebie "wytresował" jeśli tak będzie teraz to i po ślubie nie wiele sie zmieni a jak juz to na gorsze.

Pogadaj z nim, powiedz mu ze sie tak nie umawialiście, mial Ci pomagac a tu klops.
Jeśli tego nie zrozumie, wyprowadź sie. Moze w tedy do niego dotrze.

Albo niech ktoś zrobi nalot na dom kiedy będzie największy syf i zwróci uwagę czemu nie sprząta. Najlepiej będzie jak ten ktoś zrobi "nalot" w tedy kiedy będzie jego kolej na sprzątanie.

Czy warto? Może warto Oczywiście zwróciłabym raz, drugi uwagę. Porozmawiała chwilkę, że jak ludzie razem mieszkają, to nie ma czegoś takiego jak "pomaganie", a każdy ma swoje obowiązki. Ale jakby to nie podziałało i wszystko byłoby na mojej głowie, to dałabym sobie spokój. Ale tak jak pisałam wyżej, wolę już takiego wychowanego w pakiecie

to już taka męska mentalność kobiety do garów, zawalcz o swoje i nie dawaj się wykorzystywać. Zastrajkuj i nie rób nic nie sprzątaj, nie gotuj, nic totalnie nic zaciśnij zęby i za nic się nie uginaj, nie reaguj na jego zaczepki czy uwagi. Najlepiej żebyś nawet w chwili jego powrotu nie była w domu rób wieczorne wypady do kumpeli itp. Gdy on będzie na skraju wytrzymania przyciśnij go do muru i wyjaśnij mu czego od niego oczekujesz. Jeżeli on nie zmieni swego stanowiska to całe życie będziesz jego niewolnicą więc się nie daj

W ogóle nie rozumiem sformułowania "pomaga" w domu... Pomóc to może koleżanka, a mąż ma obowiązki oczywiste jak każdy.

No jeśli Ci to odpowiada to spoko Ja bym się popukała w czoło i wręczyła mopa, a sama wzięłabym się za skręcanie półki z IKEI

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi, muszę przyznać, że oczekiwałam krytyki w stylu 'kobieto wyłącz kompa i zasuwaj do garów' a tu jednak inny był odzew
Pierwszy raz napisałam tu o swoim problemie, ciężko w jednym poście opisać idealnie całą sytuację.
Na razie rozeszło się po kościach, luby wrócił, przekupił mnie ulubionymi smakołykami a na moje narzekania zareagował dość standardowo, czyli stwierdził, że on tego nie zauważa, że np pranie wisi na suszarce od tygodnia i dlaczego ja nie mogę mu pokazać palcem, że ma zdjąć. To może trzeba się zainteresować i sprawdzić samemu, dotknąć czy już suche a nie że ja mam ciągle drygować nim i czuć się jakbym mu krzywdę robiła, odnoszę wrażenie, że nie zrozumiał nadal, o co mi chodzi. Stwierdził, że faceci tak już mają, że nie dostrzegają takich rzeczy to powiedziałam, żeby już nie generalizował. Mówił, że jego matka zawsze mu zwracała uwagę żeby jej pomagał to mówiłam, że skoro widzi, że ma z tym problem to niech nad tym popracuje a nie głupio się tłumaczy i zwala 'bo faceci tak mają'.
Nie gniewamy się już na siebie, ale wiem, że problem będzie powracał tak jak już to było do tej pory, raz chyba nawet z tego co pamiętam chciałam się z tego powodu wyprowadzać to rzeczywiście się na chwilę przejął i o północy zaczął sprzątać

Ja bym w pierwszej chwili palnęła, czy z matką uprawiał seks. Jakby powiedział, że nie, to bym spytała, dlaczego w takim razie Cię z nią myli.

Skoro dwie dorosłe osoby mieszkają pod jednym dachem, to dlaczego tylko jedna ma się zmagać z domowymi obowiązkami. Wiadomo, że jak jedna osoba pracuje, to ta, co w domu siedzi robi więcej, ale więcej nie oznacza usługiwania tej pierwszej. Można sobie jakiś sensowny podział zorganizować i należy się go trzymać.

Ja sobie nie wyobrażam mieszkania i dzielenia życia z człowiekiem, który nawet nie pomyśli robiąc sobie śniadanie, że ja może też bym coś chciała do jedzenia. Dla mnie to jest taki zwykły, ludzki odruch, żeby zaproponować coś swojej drugiej połówce jak już otworzyłam tą lodówkę i coś z niej biorę. Partner z takiej osoby żaden. Skoro nawet takich podstawowych uprzejmości mu się nie chce podejmować, to skąd mam wiedzieć, czy mnie wesprze jak się stanie coś poważnego?

Ja bym olała wszelkie domowe obowiązki żeby cholernemu egoiście dać do myślenia.

Ja uważam, że ma prawo nie sprzątać jeśli całe dnie jest w robocie, wraca i pada, ale w takim układzie powinien zrobić coś, co partnerkę odciąży, np. zatrudnić (ze swoich zarobków na które tyra całe dnie) pomoc domową. Ja bym tak zrobiła, bo sprzątać nienawidzę i dostaję zimnych potów jak mam gdzieś ze ściereczką do kurzu coś wycierać, przestawiać, psikać. I nie widzę sensu, żeby się zmuszać do tego na siłę, na chama, bo tak trzeba. Inna sprawa, że u mnie otwarte karty są i ja każdemu facetowi i kobiecie wprost mówię, co mogę w domu robić, czego nie i czy się podzielimy czy zatrudnimy kogoś.

Natomiast to:

to już niefajne, bo dziewczyny powyżej mają rację - to taki zwykły ludzki odruch. Tak samo jak do sklepu wstąpię coś kupić, to dzwonię, czy komuś jeszcze coś nie potrzeba, bo jestem i mogę wziąć. I to nie jest halo dla mnie.

A u mnie w domu moja mama sama tak nauczyła brata, że chodzi za nim i zbiera portfel, klucze, jakieś notatki na kawałkach papieru. Normą jest, że brat po wypiciu herbaty i zjedzeniu ciasta wstawi kubek i talerzyk do zlewu - do puściutkiego zlewu w wysprzątanej na błysk kuchni i czeka aż się samo umyje. Łatwiej zrobić to za niego niz przemówić mu do rozumu.

I jak mówię, że mama go nauczyła, to nie mam na myśli, że nauczyła go słowami. Nauczyła go bo cały czas koło niego skakała.  A ojcowie? To jest takie pokolenie, że byli tak wychowywani, że to kobieta robi takie rzeczy. Mój tata zrobi to i owo, ale trzeba go trochę przycisnąć.

Tak, że droga autorko, postaw sprawę na ostrzu noża teraz, bo potem będzie za późno. Pobierzecie się i on będzie tego oczekiwał w standardzie. All inclusive.

Właśnie mój strajk nadal trwa, czasem coś też zrobię ale coraz częściej jednak też mam postawę pt 'niech leży, niech się zrobi' i nie jest mi z tym fajnie, bo czuję, że przez to wcale się między nami nie poprawia, wręcz przeciwnie, nie wiem, mam coraz mniej siły na to wszystko ;/