Nie wiem ile jeszcze wytrzymam...

Obawiam się że to nie z mężem jest problem. Tylko z tobą.
Wszystkie swoje błędy, wszystkie twoje ale wobec męża, są śmieszne.
Żenujące, niskie.
Czas zacząć naprawę od siebie. Mąż jest w porządku.
jestem pewien że na 100% ulgę tobie przyniosły jego mandaty. Mogłaś dorzucić kolejny kamyszek do swojej góry.
Żałość i żółć z jaką wylewasz swoje ale wobec faceta który pracuje na ciebie i dom, jest poniżające tylko dla ciebie. Sorry, ale nie mam więcej do ciebie ale.
Jedyna osoba winna rozpadu związku to ty. Gdyby nastąpił rozwód i rozsądzałbym tę sytuację, puściłbym ciebie z torbami. Bez dzieci, z alimentami do płacenia. Abyś się nauczyła życia.

Nie wyprowadzilam sie.

Istota problemu jest dla mnie to, ze nie mam do niego zaufania, oszukuje mnie patrzac w oczy! Nie jest to po raz pierwszy tylko ktorys z kolei! Dostaje pismo od komornika! Ludzie kto z was ma ochote na takie niespodzianki przy niestabilnej syt finansowej???
Ja mam zale...TAK bo jestem sama z dziecmi, domem, dlugam, rachunkami. On wraca do domu i co...lezy na kanapie i oglada tv. A dzieci? Gdzie czas spedzony z rodzina? Rozumiem zmeczenie, ale czy ja leze i pachne przez caly tydz?
Gdzie partnerstwo, wiez, wsparcie?
Poprzednie syt z mandatami nie byly obarczone moim wrzaskiem i wyrzutami bo to jest wpisane z prace i zdarzyc sie moze...ale nie klamstwo!Ukrywanie problemow i komornik za dzwiami! Jak ja mam sie czuc? Mam gwarancj, ze nie narobil jeszcze wiekszych dlugow?
Dlaczego po miesiacu kolejny fakt ukrywa?
Jemu dzieci? Rozumiem, ze wezme je do tira! Nie zna ich potrzeb, nie ma cierpliwosci, brak tez checi by wiez budowac, na moja inicjatywe zabral ksiazke z bajkami i dzwonie wieczorem by przez tel czytal malej bajke, sam tego nie zrobi!
Przynosi pieniadze do domu i na tym koniec, ja oczekuje czegos wiecej dla mnie i dzieci!
Nauczyl sie zycia bez nas, bez obowiazkow i problemow z dziecmi.
Nie jestem jakas wiedzma, materialistka, jestem kobieta, zona i matka i chce udanego zycia we dwoje, bo potem gdy dzieci dorosna to nas nie bedzie.
Prosze go by zmienil prace, chyba tez mam prawo decydowac o tym w malzenstwie...chce za chwile isc do pracy, bo moja frustracja rowniez bierze sie z tego,ze siedze w domu ale nie mam z kim zostawic dziecka a oddac do zlobka i ciagle byc na opiece bo mlody chorowity tez nie ma sensu. Chce zarabiac i miec pozniej emeryture, ale dopoki jego nie bedzie jak to ma wygladac?
Jedyna szanse mam na prace w sklepie lub na zmiany bo w naszym miescie nie ma perspektyw na bycie dyrektorem. I tak wyksztalcenia tez nie dokonczylam bo urodzilam dziecko i finansowo nie podolalismy te 6 lat temu, potem pracowalam.

Zycie ze mna pewnie nie jest latwe, bo wymagam, nie jestem ulegla ale wiedzial o tym 13 lat temu! Kocham go...kocham dzieci, chce bysmy byli rodzina, prawdziwa a nie ja stajaca na rzesach by spedzal z dziecmi czas. Corki rysunki przestawiajace rodzine wygladaj tak, ze jestesmy we troje...pytam gdzie tata? " W trasie" ...

a wiesz co ja widzę,wiecznie niezadowolona kobiete,uczepiona męża,jego pensji raczej jak
malpa liany,kobiete ktora gdy chce mieć dziecko wlasnie w tej chwili ,stawia na swoim,
niewazne brak kasy,maz urobiony,padający na pysk
ma tak byc ,na koniec jeczaca ze to jego wina ,ja sie pytam,co ty zrobilas dla tego zwiazku?

wez trochę wiecej na swoje barki ,poszukaj pracy ,odciaz go
zamiast ,,byc cala w pretensjach, ,

Czy ja napisalam, ze on jest tyranem?
Prace zmienil nie z wlasnej woli, zostal zwolniony za awantury, ktore de facto w domu rowniez urzadza.

Czy ja nie chce pracowac??? Wlasnie chce, tylko on uwaza ze powinnam byc w domu dopoki syn nie pojdzie do przedszkola. Ja nie chce siedziec w domu!

Decyzje o dziecku podjelismy wspolnie, po stracie pracy to ja sie wahalam ale on przekonal, ze damy rade. Ja chcialam dziecko rok po urodzeniu corki, nie zgadzal sie i jak juz pisalam zgodzil sie po 5latach od czasu gdy ja bylam gotowa! Nie zrobilam po swojemu, szanuje jego decyzje w tej kwestii.

Zastanawia mnie fakt dlaczego tak krytykuje sie fakt, ze jestem na jego utrzymaniu? Co w tym dziwnego, ze kobiera siedzi w domu i wychowuje dzieci???
Czy mi to odpowiada to juz inna sprawa.
Pytam w jaki sposob bedzie wygladalo moje zycie kiedy on caly tydz poza domem, a ja w pracy i z dziecmi sama? W imie czego ja mam sama zajmowac sie domem i rodzina oraz dodatkowo dorabiac do budzetu???
Samotne matki rozumiem, nie maja wyjscia.
On pan i wladca do tego przepracowany...
Rozumiem swoja wine, rozumiem ze przesadzam...ze sa choroby i inne gorsze rzeczy. Napisalam tutaj by sobie ulzyc, dogadalismy sie i tak naprawde nie chce i nie chcialam odejsc...gdyby tak bylo zrobilabym to.

Rozmowy? Czy wy uwazacie,ze ja nie probowalam? On nie potrafi rozmawiac, ja mowie co mnie boli...on milczy, pytam, dociekam...co czujesz, jak uwazasz, co myslisz???? Nie ma odzewu jak grochem o sciane. Jest bardzo skryty i nerwowy, dusi emocje w sobie.
Dobrej woli ja mam wiele, staram sie, probuje sprawic by integrowal sie z nami. To ja inicjuje rodzinne wypady, park, zabawy z dziecmi, gry planszowe...tylko ja nie mam juz sil! Starac sie jednostronnie. Wieczory wygladaja tak, ze dzieci zasna, on odpala lapka...podchodze siadam na kolanach, przytulam sie a on patrzy w ekran...potem gdy odchodze jest zdziwiony...no chodz. Ja chce zainteresowania troche, zabiegania...
Po 13 latach bycia razem chyba moglby sie troche postarac!
Zle chwile mielismy i to nie jedna, strata dziecka...gdy ja rodzilam syna wiedzac, ze umrze...pojechal do pracy. Nie mialam pretensji, wolalam byc z mama...balam sie, ze bedzie to dla niego szok. Gdy lezalam cala ciaze z corka, wsoarciem byla moja rodzina. Nie mowcie mi, ze zwiazek to nie tylko dobre chwile bo ja to wiem.

Karolkatka chce tu powiedzieć, że oczekuje od życia czegoś więcej, a nie mozolnej codzienności przy garach, dzieciach i czekaniu na męża. Chciałaby mieć w nim oparcie a nie ciągle się martwić o różne sprawy. I pewnie ma dosyć martwienia się o wszystko i podejmowania różnych decyzji -sama.

Może powiedz mężowi na spokojnie jak się czujesz i co od niego oczekujesz. Ale i posłuchaj jego. Musicie rozmawiać, przecież kiedyś podjęliście decyzję , że to ten jedyny, ta jedyna. Na pewno wtedy widziałaś w nim wiele zalet. Wiem, życie zmienia człowieka i różne doświadczenia weryfikują zachowania. Rozmawiajcie.

Nareszcie ktos zrozumial, co pewnie nieudolnie probowalam przekazac

Zastanowie sie i podziele...teraz rezerwuje czas dla rodziny bo maz wrocil i chce kolejny raz by integrowal sie z nami.

Dziekuje dziewczyny, brakowalo mi wlasnie zrozumienia!

Jakbym chciala zeby bylo?
Chcialabym sie czuc kobieta kochaną, nie tylko przedmiotem w domu. Chcialabym byc zona nie tylko matka jego dzieci i cialem do seksu. Chcialabym byc przytulana, chcialabym zeby o mnie ktos zadbal tak jak dbam o cala trojke, by czasem od tak poprostu zapytal czy ja tez napije sie herbaty.
Mowilam mu to wiele razy...on twierdzi, ze nie jest romantykiem. Kilka razy sie postaral...pialam z zachwytu by czul, ze to doceniam, jednak to byly nieliczne sytuacje.
Chcialabym zeby kiedy wraca na weekend do domu przytulil mnie i powiedxial, ze tesknil...zeby kazde moje przytulenie sie nie bylo dla niego natychmiast zaproszeniem do seksu...tylko zwyklym przytuleniem.
Kiedys jak wyjezdzal dzwonilam do niego zaraz po przebudzeniu by zyczyc milego dnia, potem w ciagu dnia gdy mialam chwile na kawe i kazdego wieczoru by zasnac przy nim...gdy ja przestalam dzwonic on tez nie zadzwonil. Rani mnie gdy rano wyjezdza w trase a nawet nie pocaluje mnie w policzek na pozegnanie.
Przykro mi, gdy wraca do domu i pierwsze co robi to siada przrd tv lub kompem...to za nimo widac tesknil.

Mowilam mu to setki razy, czego potrzebuje...tlumaczylam jak dziecku, pytalam czy lubi gdy robie jego ulubione danie gdy wraca, on ze tak ze mu milo...wiec mowie, ze tez bym tak chciala...dobrze, oczywiscie....i nie robi tego.
Staram sie ale jednostronnie. Na corke ciagle krzyczy, o wszystko...a ona ucieka z placzem do pokoju. "Mamo, na tate nie moxna liczyc, tylko ty spelniasz obietnice." Taka prawda...

Czy ja cos jeszcze moge zrobic? Nie wiem, chyba wlasnie w tej kwestii potrzebuje rady.

Droga autorko doskonale cię rozumiem. Również w tygodniu czuję się jak samotna matka, bo męża mam co drugi weekend w domu. Wiem, że czujesz się zmęczona i zła. Że nie tak to życie miało wyglądać. Z drugiej strony rozumiem również twojego męża. Czy nie jest tak, że wracając do domu widzi złą, nadąsaną kobietę? Dlatego ucieka pod tv czy komputer, aby zejść ci z drogi.  Bardzo prawdoporobne, że tak wlaśnie jest. On nie rozumie, że ty też jesteś zmęczona, że potrzebujesz również chwili odpoczynku. przecież tylko siedzisz w domu. Czym niby jesteś zmęczona? Tym, że przypilnujesz dzieci? Że ugotujesz obiad? Mój mąż tak właśnie myślał. Nie rozumiał, czemu krzyczę, czemu nie wyrabiam psychicznie mając kompletnie wszystko na głowie. Nie pomagały prośby ani groźby. Ciągle słyszałam "kochanie będę ci pomagał" i na obietnicach się kończyło. Dopiero gdy zobaczył pozew rozwodowy, w którym było napisane jak wygląda nasze małżeństwo widziane przeze mnie zrozumiał. Owszem, w tygodniu nadal jestem sama, ale w weekend mój mąz sprząta, gotuje, bawi się z dziećmi, a ja mam czas zrobić zakupy bez dziecka na rękach, iść do fryzjera czy odespać zarwane w tygodniu noce.
To, że facet pracuje a kobieta nie, nie upoważnia go do nie zajmowania się domem. Przecież gdyby zabrał dzieci na spacer albo ugotował obiad ty miałabyś chwilę dla siebie. Przestałabyś chodzić zła, a on wracałby do zadowolonej zony. Wtedy i zycie intymne by się polepszyło. Czyż nie? Może warto mu pokazać, że dając ci chwilę "wolności" tylko na tym zyska?

"Chcialabym byc przytulana, chcialabym zeby o mnie ktos zadbal tak jak dbam o cala trojke, by czasem od tak poprostu zapytal czy ja tez napije sie herbaty." On tego nie zrobi, bo możliwe że boi się do ciebie podejść. Boi się, że znów jesteś niezadowolona. Dlatego tak ważny jest twój odpoczynek i odrobina wysiłku z jego strony.

To co ja bym zrobiła. Powiedzmy, że mąż siedzi przed tv. Nalewam wodę do wanny. Biorę niemowlę i kładę mężowi na ręcę. Mówię "kochanie, idę do wanny.Nie ma mnie 30 minut" i wychodzę do łazienki. Jeżeli mąż jest oporny i bardziej interesuje go tv niż dziecko to wychodze z wanny po kilku minutach, wyłączam telewizor, oznajmiam, że teraz jest chwila dla mnie a on niech zajmie się dzieckiem  i wracam do wanny.
Inna sytuacja. Mąż siedzi przed komputerem, a ty z dzieckiem na reku gotujesz obiad. Podchodzę do męża i mówię kochanie jadę na zakupy, kupię coś pysznego na kolację i jutrzejszy obiad. Proszę, abyś dokończył robić schabowe, ziemniaki są ... i wychodzę.
Wieczorem przytulam się do męża i mówię 'dziękuję kochanie, ze dziś mi pomogłeś w tym i w tym". Jeżeli zobaczy, ze doceniasz jego starania uważam, że będzie ci częściej pomagał.
Ważne: jeżeli przypalił kotlety, źle obrał ziemniaki... nie krytykuj. On ma czuć się doceniany. Jeżeli wytkniesz mu błędy, nie zagonisz go więcej do pomocy. A i jeszcze coś... nawet przesolony obiad nalezy pochwalić:)

"Prosze by zrobil corce ogon wiewiorki do szkoly...za chwile...w koncu robie sama." To jest właśnie nasz błąd. On wie, że i tak ty to zrobisz. W tym momencie córka powinna iść do taty razem z tobą i wymusić na nim zrobienie tego ogona. To WASZE a nmie twoje dzieci, więc on też ma obowiązki wobec nich.

Zrobilam tak raz, wreczylam mu syna i poszlam do wanny...po 5min wyszlam bo nie moglam wytrzymac placzu malego, ciaglego pukania do drzwi corki i bezradnosci meza

Zgadam sie kochana z Toba i zaczne inicjowac wiecej takich sytuacji by nabieral doswiadczenia w opiece nad dziecmi...bo chyba tez troche sytuacja sprawila, ze gdy jego w domu nie ma to nie poteafi sie w nim odnalezc gdy wraca. Zdarza sie ze w niedz pomaga przy obiedzie, corka zawsze powtarza ze tatus robi najlepsze frytki i kotlety mielone.
Wlasnie to sobie uswiadomilam, ze byc moze on sie poprostu boi ze nie da rady z dziecmi, ze nie umie tak jak ja...czesto gdy wracal i probowal uspic synka ten darl sie w nieboglosy a ja go biore i zasypia w sekunde...to bardzo go boli, jednak dla niemowlaka ojciec powinien byc na codzien a nie 2razy w tyg. Sa pewne sytuacje ktorych przeskoczyc nie moxna, jego praca choc tak wiele nas kosztuje jest w tej chwili jedynym wyjsciem. On to lubi i ja choc nieszczesliwa pozwalalam mu robic to co lubi...teraz chyba zaczyna widziec konsekwencje tego. Zmienic teraz nie moze bo pracuje od 2mies. Planujemy, ze troche sie odbijemy finsnsowo i wtedy poszuka czegos na miejscu bym ja tez mogla realizowac siebie i pracowac.

Tego potrzebowalam dziekuje!

Wiem jak to jest z dzieciecymi terrorystami bo jedna taka mialam...wyrosla z tego teraz mlody daje popalic, zabkowanie i te sprawy.
Tak jestem matka kwoka i wszystko robie idealnie sama sobie ta petle zawinelam to prawda. Tak bardzo chcialam byc perfekcyjna w tym. Po tym jak stracilam dziecko i "urodzilam sobie kolejne" choc to nie do konca trafne okreslenie, corka stala sie moim sensem zycia i rodzina calym swiatem. Tak bardzo staralam sie zaspokoic meza i corke we wszystkich aspektach, ze zapomnialam o sobie...a teraz gdy po urodzeniu syna przestalam wszystko kontrolowac i dawac rade oni doznali szoku.
Czas to zmienic. Ja tez mam prawo do siebie.

Dzis strasza corka jest u babci, maz w trasie a ja z mlodym...dostalam zastrzyk energii lepiej na mnie dziala dobra rada i motywacja niz krytyka i hejt.

Ide z synem na spacer, tak pieknie swieci slonce.
Maz wroci wieczorem, moze zrobie cos dobrego na kolacje i "wrecze mu siebie na kolana" gdy maluchy pojda spac

Dziecko w tej chwili?Absolutnie NIE, to nie jest "recepta" na problemy w zwiazku. Najpierw sie dogadajcie na spokojnie.
Urodzenie sie dziecka to wrecz rewolucja dla zwiazku i jesli jest on slaby, nie przetrzyma.
Coo mozesz zrobic? Tylko rozmawiac z mezem i dojsc do zrodla waszych problemow. Nie jest latwo, wiem to doskonale, moj nie potrafi okazywac emocji a tym bardziej o nich mowic, musisz probowac.

Jeszcze nie wrocil, bedzie ok 22

Twoj tez tirowiec? Moj wczesniej jak wyjezdzal w niedz o 18 to wracal w pt w nocy lub sobote popoludniu. Zero czasu dla rodziny, teraz bywa w domu w ciagu tyg a jezdzi duzo dalej tyle ze wczesniej jezdzil po Pl a teraz na Berlin i 700km pyka w 1dzien a nie 300km w Pl.

Wieczor udany mlody dal nam czas do 2 w nocy a potem z impetem postanowil, ze spi z nami. Niech te zeby juz wyjda, bo sa na samym koncu juz.

Maz z poczatku lekko zdziwiony i oczywiscie tv ale nie dalam za wygrana i zabralam pilota

Ciesze się, że wieczór wam się udał. Mój nie tirowiec, żołnierz zawodowy niestety służący 300km od domu.

Czy jest lepiej trudno ocenic, chwilowa euforia bo jest w domu a to juz duuzo dla mnie. Wyjasnilam stanowczo sprawe mandatow, nie bede tolerowac ukrywania problemow. Przyznal racje, tylko czy bede tak robil...czas pokaze.