Friendzone - od przyjaciela do partnera

Dla mnie sprawa jest prosta- friendzone to u mnie miejsce dla tych, którzy mnie nie pociągają. Czyli jest spoko pogadać, spotykać się, ale związek to niestety dodatkowy aspekt łóżkowy. Jak być z kimś, kto nie jest atrakcyjny? Próbowałam już, nie da się. Inna kwestia to taka, że trafili tam też faceci "zbyt mili" -  desperaci przytakujący na każdym kroku, przymilający się za bardzo, którzy byliby z jakąkolwiek dziewczyną, a trafiło na mnie, bo jestem z natury miła wobec innych.

Z friendzone'a jest ciężko wyjść. Jeśli to strona fizyczna decyduje, to tutaj można się pokusić o siłownię, fryzjera, stylistę i próbować to zmienić, jeśli jest wystarczająca motywacja. Jeśli to charakter zważył, to tu sytuacja się komplikuje, bo raczej z choleryka nie zrobi się stoika, z domatora-imprezowicza, i tak dalej. To wymaga mnóstwo pracy nad sobą, a nie wiem czy warto dla jednej osoby.

Co do friendzone'a obojga płci mam tylko jedno spostrzeżenie jak na razie.

Bardzo często jedna strona wybiera tego / tę głupszą/ładniejszą/bogatszą/bardziej 'głośną' niż drugiego możliwego partnera. Przez jakiś czas są ochy i achy a potem narzekania na bicie, zdrady, kłamstwa i wylewanie żali 'no i co ja mam zrobić, kocham go / ją'.

Żenada.

Robiłem niedawno eksperyment pt. wyjście z permanentnego friendzone na podstawie pewnego poradnika.
Sytuacja z lekka nietypowa, bo pierwotny >pomysł na przyjaźń< był mój, a nie kobiety, ale punkt wyjścia zbliżony i oboje postrzegaliśmy się już całkowicie bezpłciowo.W skrócie tak to szło:
-przerwa, zero kontaktu miesiąc.
-wznowienie kontaktu.Ja olewająco-cyniczny
-podobno bardzo WAŻNE: ucinałem wszelkie jej zwierzenia z problemów sercowych (wcześniej standard)
-posądzanie kobiety o chęć na seks pod każdym możliwym pretekstem: ''nie myśl, że tym tekstem mnie podniecisz''; ''jak chcesz mnie zaciągnąć do łóżka to się bardziej postaraj'' itp.
Efekt.Hmm.Działa.
Po dwóch tygodniach trzeba było przerwać eksperyment, bo robiło się za gorąco, a mi się nie widzi przehandlować przyjaźń za jednorazowe rżnięcie.
Jak ktoś chce, niech spróbuje.

Chyba nie..
NlP głównie na gadkach się opiera.W opisanym przeze mnie przykładzie chyba tylko zdania z zaprzeczeniem podpadają pod NLP.
Nie zagłębiałem się w tą tematykę, wiem tyle, co ze szkolenia na agenta ubezpieczeniowego:)))

- Komu łatwiej wyjść ze strefy friendzone? Kobiecie czy mężczyźnie? Dlaczego?
Z reguły jak już facet kręci się koło jakiejś kobiety to nie żeby wysłuchiwać jej problemów czy pograć w bierki Z tego też powodu kobieta rzadziej znajdzie się w takiej sytuacji. Komu ciężej się wydostać? Kto wie, nie jestem kobietą

- Jakie kroki mogą temu służyć? Co Wam pomogło, a co okazało się kompletnie nietrafione? Macie jakieś doświadczenia?
Nie powinny temu służyć w zasadzie żadne kroki. Lepiej sobie po prostu dać spokój bo szkoda czasu/zdrowia/życia/wątroby/straconych szans i kto wie czego jeszcze. Najlepiej zająć się sobą i tylko sobą, przestać myśleć i robić sobie nadzieję a jednocześnie rozluźnić relację. Nie, żeby jakoś to podziałało na drugą stronę bo i tak się zdarza. Dla własnego świętego spokoju.

- Kiedy "ten drugi/ta druga" chce stać się kimś więcej, a Wy myślicie tylko o przyjaźni. Jak to odczuwacie? Krępujące, irytujące itd., a może... ktoś z Was został właśnie w ten sposób "zdobyty"? 
Nie zdarzyło mi się, ale byłem po drugiej stronie i wiem jedno. Gdybym był w takiej sytuacji, dla dobra tej drugiej osoby sam bym urwał kontakt. Utrzymywanie dalej takiej relacji jest czystym sadyzmem.

- Co sprawiło, że trafiliście do friendzone lub umieściliście tam kogoś?
Standardowo jak ktoś napisał wcześniej. W przypadku faceta wystarczy być "miłym". W sumie nie... wystarczy nie mieć jaj, być na każde zawołanie, ogólnie rzecz biorąc starać się i pokazywać, że ci zależy ? chwilę później lądujesz z przyjaciółką wypłakującą ci się w ramię, że chciałaby mieć "kogoś tak świetnego jak ty" ?? niee... nie ciebie

- Czy bycie przyjacielem/przyjaciółka ułatwia zdobycie obiektu westchnień (w porównaniu do bardzo luźnej znajomości), czy utrudnia?
Utrudnia, prawie że uniemożliwia chociaż czasem pewnie zdarzy się jakiś wyjątek.

Jak po co ? Zalezy Ci na kims, a ten ktos Cie nie chce. Wtedy jest wlasnie friendzone. Co z tego ze dookoła pełno innych, jak masz tą. W sumie po zerwaniach też trafiamy do friendzone, ale z wiekszym kontekstem negatywnym po stronie porzucanej.

A dlaczego domena facetów? Każda kobieta się musi podobać albo inaczej w ogóle nie byłoby bliższej znajomości, nawet przyjaźni? Znaczy... faceci się nie mogą przyjaźnić, a kobiety mogą?

Nie zgadzam się z tym. Ja sama może nie tyle co proponuję kontynuowanie znajomości, to najczęściej pytam o to - i nie spotkałam się jeszcze z tym, żeby ktoś na to urwał kontakt. Tyle że mówimy o osobach, które nie były przypadkowe, tylko w jakimś sensie mi dość bliskie - najczęściej dobrzy koledzy, jednego w sumie może mogłabym nazwać przyjacielem. Więc dla mnie było oczywiste, że nie chcę zerwać kontaktu, ale zawsze pytałam - bo z drugiej strony, gdyby definitywnie przekreślili znajomość, nie latałabym za nimi, żeby im tego nie utrudniać. W samej chęci kontynuowania znajomości nie widzę nic złego.

A rady na wyjście z friendzone dla kobiet/mężczyzn jakieś istnieją?

Podobno kobiecie, choć właśnie - podobno, bo sama jeszcze tego nie sprawdziłam
Ponoć panowie mają mniejszą tendencję do utrzymywania niezobowiązujących kontaktów z kobietami, które ich nie interesują, ale na ile to prawda to nie wiem.
Ja kilkakrotnie wylądowałam we frienzd zone, znałam tez kilka dziewczyn które tam wylądowały. To absolutnie nie jest domena wyłącznie facetów.

U mnie to było 3 razy:
1. Kolega, ja zainteresowana nim od początku, on mną wcale. Nigdy miedzy nami do niczego nie doszło, nawet się nie dotknęliśmy, uważał, że jestem dla niego jak siostra. Znajomość trwała ponad rok, wiedział o moich uczuciach. W końcu sama z niej uciekłam, bo to nie miało sensu.
2. Kolega, ja zainteresowana po ok miesiącu-dwóch znajomości, on lekko tez sprawiał takie wrażenie. Ale jakiekolwiek próby przeniesienia tej znajomości na grunt prywatny upadły - więc szybko dałam sobie spokój. Dodatkowo sam ni z tego, ni z owego powiedział mi kiedyś, że bardzo mnie ceni jako koleżankę, co było dla mnie wyraźnym sygnałem, że tu nie ma szans na nic. Bardzo krótka historia, ledwie 3 miesiące znajomości, kontakt nie był nijak kontynuowany.
3. Kolega, byłam nim zauroczona ponad rok, nigdy nic nie próbowałam, bo był zajęty. Po jakimś czasie on sam pierwszy wyszedł z inicjatywą, wydawało się, że jest zainteresowany, przez jakiś czas spotykaliśmy się, wydawało się, że coś wyjdzie z tego, że dobrze rokuje. Był kontakt fizyczny, seks, wiedziałam, że mu się podobam, etc, więc mogłoby się wydawać, że nie zostałam sklasyfikowana jako aseksualna koleżanka. Jednak po jakimś czasie takiego stanu rzeczy powiedział, że postrzega mnie jako przyjaciółkę. Sprawa nadal nie zakończona, zdystansowałam się, kontakt jest sporadyczny. Uniosłam się honorem i poszłam w swoja stronę, ale coś czuje w kościach, że to nie jest jeszcze do końca zamknięta sprawa, zostało niepodpowiedzenie które prędzej czy później samo pewnie gdzieś wylezie i będziemy musieli się jakoś ze sobą skonfrontować. Ale wątpię bym wyszła z frienzd zone. Jakoś nie chce mi się w to wierzyć, że takie rzeczy są możliwe.

Co sprawiło, że ktoś mnie tam wsadził - pojęcia nie mam, trzeba by spytać tychże panów. Zapewne było we mnie coś co mnie dyskwalifikowało jako potencjalną partnerkę. Być może wygląd, być może usposobienie, nie wiem.

Co sprawiło, że ja tam raz kogoś wsadziłam? Zupełny brak chemii między nami. Byliśmy dalszymi znajomymi, czasem się spotykaliśmy pogadać, ale nigdy nie było to jakieś randki czy spotkania nastawione na podryw. Ten facet nie był dla mnie pociągający ani mentalnie, ani fizycznie, ale lubiłam go jako człowieka. Z jego strony nie widziałam też żadnych oznak zainteresowania, więc nie spodziewałam się, że on mnie postrzega inaczej niż ja jego. Po tym jak już mleko się wylało, nie kontynuowałam dalej tej znajomości, początkowo decyzję co do tego pozostawiłam jemu, ale widząc, że on nadal ma nadzieję, że zmienię zdanie to uznałam, że najlepiej dla nas obojga będzie jak kontakt zerwiemy. Nie kwestionował tej decyzji, nie prosił o zmianę zdania. Nigdy więcej nie próbował się ze mną kontaktować, ja z nim również nie. Nie chciałam mu robić wody z mózgu i utrzymywać tego dalej w relacjach przyjacielskich, bo w sytuacji gdy jedna strona jest zaangażowana, a druga nie - to nie ma prawa bytu (przerobiłam to kiedyś z drugiej strony, więc wiem jak to smakuje, nie chciałam mu zgotować takich samych "atrakcji").

Z jednej pomaga, z drugiej utrudnia. To już chyba zależy od konkretnych ludzi i tego jak postrzegają tą sferę życia. Niektórzy mają tak, że jakąś iskrę czyją od początku, a inii mają tak że czuja ja dopiero gdy lepiej kogoś poznają.
Pomaga w tym, że można się lepiej poznać, bez pośpiechu i bez spiny. (chyba) Łatwiej zdobywać kogoś o kimś się już coś wie, kogo się już lepiej zna. Utrudnia, bo może okazać się tak, że na dobre zagościliśmy już w czyjejś świadomości, jako kupel/kumpela i ta osoba nie umie już na nas spojrzeć inaczej.

Porad jak wyjść z friend zone nie mam, mnie samej by się przydały, bo siedzę obecnie w tym miejscu i bardzo chciałabym z niego wyjść

I jakie rady w niej zawarto? Ja tam sądzę że często jest tak, że albo od razu zaiskrzy albo w ogóle. Potem to już tylko pieczenie ciasta, z którego wiemy że i tak wyjdzie zwykły zakalec