Ktoś z Wrocławia?

Akurat jest całkiem sporo osób z Wrocławia i okolic. Kiedyś były nawet spotkania forumowe, poszukaj w wyszukiwarce.

Witaj, Diamentowa Koleżanko!

Jestem ZA! Rowerami z Wami nie pojeżdżę, bo nie mam takowego. I właściwie to ze mnie raczej "szybki chodziarz", któremu gdy ma pół godziny do przyjazdu autobusu, to zasuwa piechotką zażywając miejskich spalin ;-)

Dobra: tak szczerze, to zrobiłam sobie dwa dni "w skorupce", jak na świeżo porzuconą przystało. Nie chce mi się żalić, czy tam użalać nad sobą, ale czuję się fatalnie (to najdelikatniejsze określenie) i muszę, MUSZĘ wyjść stąd, porozmawiać o czymkolwiek, aby nie myśleć i nie czuć nic.

Mój mały "problem" ma rok (większy - 9 l.) i jedyne chwile, gdy mogę się sama "wyrwać", to w tygodniu 17 do 19, no i w co drugi weekend w sobotę po wieczornym uśpieniu synka, tj. po 20. Bo Desant pracuje w tygodniu, a w weekendy się spotyka z paczką swoich przyjaciółEK. Mogę ewentualnie walczyć z nim na gołe klaty, ale to ja jeszcze karmię (podkarmiam) piersią, więc wicie rozumicie.

Edit: w sumie to w sobotę w ciągu dnia może jakoś też udałoby mi się wyrwać na kilka godzin. Bylebym na 19 na kąpanie dziecka wróciła...

Jak to czytam, co napisałam, to aż wstyd - ojciec mojego dziecka mi oferuje taką właśnie POMOC przy dziecku... Ojciec mojego dziecka, do którego wprowadziłam się końcem sierpnia, gdyż mi to zaproponował po 2 [słownie: dwóch] latach dojeżdżania weekendowego do mej mieściny. Ojciec mojego dziecka, który wytrzymał (!) ze mną miesiąc, w ciągu to którego miesiąca zdążył zarządzić separację, wyprowadzić się piętro niżej i oznajmić, że skutkiem mych zachowań (!) jest bezapelacyjne rozstanie

Jak ooyebana fizycznie i psychicznie musi być kobieta, która na co dzień sama zajmuje się (od A do Z) dwojgiem dzieci, to nawet ślepi i głusi wiedzą. Ratujcie, bo jestem na skraju zaczegoś tam...

Buzik!

P.S. D74 (że tak sobie skrócę) - sorry, zanim się zgodziłam, to Cię przeskanowałam w trybie szybkim na tym forum. Bo już w nic nie wchodzę w ciemno. Ale z Tobą mogę! Ciao

Hej, hej, Diamentowa!

Ja także jestem z Kleciny, w sumie na granicy z Oporowem. Park Kleciński odwiedzam praktycznie każdego dnia - niuniek mały się zdrzemnie, a ja poczytam na ławce. No, trochę to czas przeszły, gdyż ostatnimi czasy spacer z dzieckiem wykorzystuję na robienie zakupów i wracam obładowana siatami. No ale cóż, przynajmniej nie dźwigam, bo siaty na wózku

Miło czytać, że robisz tak wiele dobrego dla siebie. Ja niestety troszkę muszę póki co zmienić kolejność, spędzać więcej czasu z dziećmi, tym bardziej, że starszy (9 l.) nie za dobrze znosi nową szkołę, zaczęły się problemy z innymi dziećmi (brak akceptacji), no i to nie pierwsza nasza przeprowadzka, a jam sama przecież. Więc włączam żołnierza i ogarniam kuwetę

Pociesza mnie myśl, że dzieci szybko rosną, więc młodszy będzie niedługo bardziej samodzielny - na tyle, że odczepi się trochę od maminej spódnicy, bo teraz ma lęk separacyjny, kto ma dzieci, wie, o co chodzi. I wtedy sobie odbiję.

Teraz zaś ciut gorzej u mnie z wyjściami, tym bardziej, że Desanta o nic prosić nie zamierzam. Dziś w końcu powiedział mi to łaskawie prosto w oczy (wcześniej "zerwał" smsem hehe), że mnie już nie kocha i nigdy do mnie nie wróci. Twoja strata, nieodpowiedzialny typku, cześć pa hej. Najgorsze, że muszę go widywać codziennie - mieszka i pracuje piętro niżej, więc sobie wyobraź... Po tym, co usłyszałam, zmieniłam taktykę. Słodka jak miód. I niedostępna. Już nie dla psa kiełbasa. No i w związku z tymi zmianami chciałam szczerze napisać, iż jestem w takim stanie, że marny ze mnie rozmówca byłby face to face. Się muszę wylizać, podrasować psychicznie itepe, i jak będę gotowa wyjść do ludzi, to dam znać! Nie chcę się spotykać, żeby komuś smęcić, z drugiej też strony, nie bardzo mam teraz powody do radości. Trochę czasu.

Diamentowa, eksa trza nazwać jakoś. Widziałaś kiedyś psa, co się nijak nie wabił?