Proszę nie zostawiajcie mnie samej, zostało mi tylko to forum...

Robisz dobrą minę do złej gry? Po co? Zamiast udawania i oszukiwania, pozwól ujść uczuciom. To prawda, te które przeżywasz, nie są zbyt przyjemnymi, ale ich ukrywanie powoduje przedłużanie Twej żałoby. Żałoby po utraconych marzeniach, nadziejach. Odpłacz, odzłość się (nie tłumacz sobie oczywistości o tym, ze jest on wolnym człowiekiem), miej do niego pretensje. Na rozum przyjdzie pora. Póki co czas teraz na uczucia.

Geniaaalny tekst na rozstanie, nie ma co, a Ty na dodatek: "nie chcę żywić do niego urazy, było minęło"... Gość "ukradł" Ci parę lat życia hmm... tu powinna być teraz wściekłość, wówczas para by szybciej zeszła, to świetny sposób na odreagowanie, zamiast kładzenia uszu po sobie...

Ja też tak mam - ale wiem, że to nieprawda - jesteśmy świetnymi babkami - powtarzam to sobie w bezsenne poranki...
i też mnie rozwalają kontakty z eks - i to minie...

Ja to też wiem, tym bardziej że podobam się facetom i wiem że jestem atrakcyjną babką, na dodatek nie wyglądającą na swój wiek:) ale najgorsze jest to że teraz on wydaje mi się najwspanialszym facetem, o dziwo pamiętam tylko same dobre chwile.
Kiedy cholera damy radę?
Nie wiem czy korzystać z jego pomocy czy kompletnie się odciąć?
Jak robisz?

No właśnie, dokładnie tak jest.
Szkoda tylko że jestem jeszcze na etapie że znowu rozpacz bierze wyższość nad wściekłością

Nie muszę chyba wspominać że podejmowałam żałosne próby ratowania wszystkiego? Wysyłałam smsy, błagałam, nawet ostatnio wysłałam maila, po co?
Jestem wściekła bo zrobiłam z siebie idiotkę, facet triumfuje. Nawet mój syn byłby w tej sytuacji mądrzejszy, nawet dziecko uważa że poradzimy sobie sami i że powinnam znaleźć sobie kogoś fajnego.

Ja muszę korzystać z jego pomocy w opiece na dziecięciem bo pracuję na zmiany. W pierwszym odruchu chciałam wyjechać z miasta, ale dziecię tak go kocha... No i męczę się w sumie dla niej...

wypisałam na kartce złe wspomnienia z nim związane i podczytuję jak mnie najdą te "dobre"

Ja jestem naiwnie głupia widocznie bo cieszyłabym się że istnieje jeszcze nić nas wiążąca. A jak on się zachowuje w stosunku do Ciebie?
Mój jest tak agresywny że nie poznaję człowieka. Nie umiem zachowywać się przy nim naturalnie, bo obojętność przeradza się albo w rozpacz na twarzy albo w nienaturalną arogancję i udawaną obojętność.

Witaj Lilly,

Paskudna historia. 10 lat to szmat czasu, wyobrażam sobie co czujesz <przytula>
Nie katuj się za 'próby ratowania', bo ten błąd na początku popełnia prawie każdy, kto zmaga się z zaniżonym poczuciem własnej wartości, które niesatysfakcjonujący związek (olewający i obojętny partner) dodatkowo podbija.

Oczywiście jak się przekonasz czytając inne wątki, co bardzo Ci polecam dla nabrania nowej perspektywy i dystansu, to nigdy nie jest tak, że wina leży tylko po stronie tego, który zostaje czy odchodzi, więc nie wpadaj w tę pułapkę obwiniania się, która jest prosta drogą do depresji.
To co musisz bezwzględnie zrobić to jak pierwsze emocje opadną, przeanalizować swoje wzorce, które masz w podświadomości odnośnie tego jak postrzegasz sama siebie, siebie w związku i czym jest dla Ciebie udany związek, Miłość. Bez tego nie ruszysz.

Partner, którego wybieramy jest zawsze jak 'lustro', które (nieproszone ) mówi nam o tym czego dla siebie pragniemy. Choć może się to wydawać pozornie niedorzeczne, to z czasem dojdziesz do tego, że partner nie jest w stanie zrobić nam nic, czego sami byśmy wcześniej od niego podświadomie nie oczekiwali.
Przy czym - 'od NIEGO' to określenie umowne- oczekiwali od relacji, od związku ogólnie (znów wzorce).

Nie poddawaj się, bo w dzisiejszych czasach dobrze utrzymana 40-ka to 'nowa 30-ka'
Poza tym, bez znajomości swoich 'rdzennych' mechanizmów i schematów myślenia i działania, nie mogłaś wybierac do końca świadomie Partnerów, a teraz możesz

Witam kochana .Wiem co czujesz .Od zdrady mojego męża minął tydzień .Ja przez niego też czuję że straciłam kobiecość choć też na swoje lata nie wyglądam i wszyscy mu zazdroszczą atrakcyjnej żony i co i tak mnie zdradził.Faceci to prawdziwe świnie .Ja jestem w innej sytuacji bo ogarnął się i na uszach staje abym z nim rozmawiała .Prosi o wybaczenie cały czas jest przy mnie .Tylko to działa na mnie jak płachta na byka .Nie wiem czy będę umiała mu uwierzyć .Cały czas myślę żeby go zostawić bo chyba nie mam siły też beczę miotam się nie mogę nic robić zaniedbałam już tyle rzeczy .Czuję ból niemoc  bezsilność .Cały czas myślę że jak dam mu szansę to za miesiąc dwa trzy znowu bzyknie jakąś dz.... Chociaż mówi mi że jeżeli chcę to może zamknąć firmę i nie będzie musiał po ludziach jezdzić .Tylko żebym mu dała szansę.My kobiety musimy trzymać się razem .To Z facetami jest coś nie tak .Mi to forum też bardzo pomaga pisz kobieto bo pozbywasz się tych złych emocji Pozdrawiam

Dokładnie tak jest!
Ale jedna drobna różnica, mój zawsze błagał, kładł uszy po sobie, wracał. I w kółko to samo.
Tym razem jest wściekły, wygląda dobrze i wiem że to definitywny koniec. Wybrał, ok, niech spada. Skoro tak cierpiał to powodzenia. Nawet się cieszę że kolejne kobiety spotka to samo co mnie. Chociaż cholera wie? Może to ja byłam okropna i trafi w końcu na jakaś fajną babkę.

Lillypebbles, proszę nie pisz jednego posta pod drugim; gdy chcesz coś jeszcze dopisać, skorzystaj z opcji "Edytuj".

Cierpisz, bo człowiek na początku ma tendencję do blokowania "negatywnych" (za jakie przyjęło uważać się m.in. gniew i żal) emocje, więc siłą rzeczy uwalnianie ich i przeżywanie jest przesunięte w czasie.
Najpierw blokujemy je, bo na dany moment mózg czuje, że jesteśmy na taki 'rozpad' niegotowi, bo już i tak zbyt dużo się dzieje. A potem, właśnie po około 2-3 m-cach przychodzi ten moment, gdzie zaczyna do nas docierać, że dalsze robienie dobrej miny do złej gry mija się z celem, bo:
a) osoba, która odeszła nie wróci, więc nie "zrobimy wrażenia" udając, że się świetnie trzymamy
b) zaczynamy mieć dolegliwości ze strony różnych innych układów w ciele, a przy okazji zaczyna nam się w pozostałych sferach życia pierdzielić. Wtedy uznajemy, że duszeniem emocji szkodzimy sobie, a ta druga osoba tak czy tak ma nas w pupie, więc znów- nie warto

Ale trzeba do takich wniosków dojść, więc nie ma w tym nic nienormalnego, że człowiek zaraz po rozstaniu nie potrafi wszystkich emocji przeżyć na jeden raz, jedno posiedzenie

Bibi ja mam dokładnie to samo... Tylko naiwne myśli trzymają mnie przy życiu, że jak się zmienię to będzie szansa żebyśmy się dogadali. Ale ja chcę zmienić się tylko dla siebie, żeby byś silniejszą i może później trzeźwo spojrzeć że to niewłaściwy facet? Wmawiam sobie.

Tak tak, zmieńcie się obie w jakiś sztuczny twór, byle Pani Władca spojrzał łaskawszym okiem i rzucił jakiś ochłap..

Autorko, chyba nie moje posty czytasz, musiało Ci się coś pomylić

Chodzi o to, że obie nie weszłybyście w relacje z tym typem faceta, gdybyście nie miały wewnętrznej potrzeby opartej na chorym wzorcu, by być sterowaną przez mężczyznę. Jest to wzorzec niezależny od płci - uległość. Niestety, o ile ma to swoje dobre strony (w sypialni, jak kto lubi przykładowo ) o tyle w życiu, co się przekłada na związki, takie osoby nie mają prawidłowo postawionych granic - tak wewnętrznych jak i zewnętrznych.
Kiedy nie ma 'drogowskazu' w postaci faceta, który powie jak robić, co robić i kiedy jesteście jak dzieci we mgle.
Teraz Pan się zmył, bo tez i żaden z niego wielki pan - ot, dograły się wzorce "kata i ofiary". Ofiara została, a pan szuka nowej.
Bo pan jest panem póki nie wyssie z ofiary wszystkiego, co jest mu do nasycenia ego potrzebne, a potem .na co komu taka wyssane kukiełka?

W waszym przypadku nie potrzeba kopa, bo wy tylko na to czekacie. To nie o to chodzi, że ktoś za was te wzorce przepracuje i "naprawi".
A stary aktywny wzorzec popycha was żeby szukać ciągle kogoś, kto powie co robić, kto 'nakrzyczy' jak na dziecko, wskaże drogę..

Może czas już dojrzeć?

Skoro poszłaś ze skrajności w skrajność - upartego (zapewne chłodnego emocjonalnie i odpornego na dyskusje) zamieniłaś na "podnóżek" to świadczy tylko o tym, że kierowałaś się przy wyborze strachem przed "powtórką z rozrywki".

Gdyby Ci było z tym "podnóżkiem" tak fajnie to nie czepiałabyś się go i nie prowokowała sytuacji, gdzie ten facet nerwowo nie wytrzymywał. 'Na rozum' chcesz sobie wmówić, że to była idealna partia, ale coś Ci mocno nie pasowało, skoro go tyle czasu musztrowałaś, aż nastąpiło zmęczenie materiału.

Skąd w ogóle wniosek, że musisz wybierać między skrajnościami?
Daj sobie czas na poznanie swoich potrzeb, uzdrowienie wzorców i wtedy - z przytomnym umysłem, którego nie zaciemnia poczucie winy ani inne skrajne emocje i czystymi intencjami (wobec siebie przede wszystkim) wybierzesz odpowiedniego partnera.
Nic na łapu capu, byle tylko pustkę zakleić i nie być (w swoim odczuciu) starą panną.

"Kapcia" tez można kochać więc wszystko w porządku, tyle że Tobie chodzi o miłość partnerską, a z nim takiej nie doświadczałaś - stąd musiało się to rozwalić.
Szkoda, że tak długo to reanimowałaś. Wmawia się nam , że każda miłość jest warta wysiłku - owszem, ale tylko w przypadku kiedy są szanse, że partner będzie rozwijał się z nami w tym samym kierunku. Inaczej mamy miłość brata i siostry albo a la rodzicielską, ale gdzie pożądanie do takiego partnera, któremu wszystko trzeba palcem pokazać? No nie ma i nie ma co siebie obwiniać.

Nie będzie łatwo, bo lata przyzwyczajenia zrobiły swoje, ale lepiej zacząć coś od początku - uczciwie i z prawdziwej potrzeby, niż łatać coś, co powstało na fałszywych założeniach, by coś w nas tym "zakleić", a powrót byłby jedynie oddaleniem ostatecznego rozstania w czasie.

Czeka Cię sporo przemyśleń, ale to fajna i ciekawa praca w gruncie rzeczy

Witam. Dwa tygodnie to strasznie mało. Poczytaj wątki, w których  ludzie tkwią latami w pułapce uczuciowej dawno minionych związków. Czy tak chciałabyś spędzić następne miesiące i lata? Życie trwa.

W gruncie rzeczy teoretycznie tak ale jest jeszcze sporo rzeczy, o których nie chcę pisać/nie mogę na forum, w obawie że może mój ex tu trafi. A to są naprawdę jego prywatne problemy, z którymi wiele lat się zmagał. I to tłumaczyło moje reanimacje lub ich próby. Ja też pochodzę ze średnio udanej rodziny stąd pewnie wieczna potrzeba miłości i tkwienia przy kimś, obawa przed odrzuceniem.

Widzisz Bibi, rozstanie poszło gładko, bo przyczyną rozstania był mój aktualny (w teraz ex) partner. W przeciwnym wypadku byłoby mi na pewno ciężko, nie dlatego że kochałam męża ale dlatego że przeżyłabym rozpad czegoś między 2 ludzi.

Jak rozumiem też mnie to czeka?
Tkwienie latami w pułapce?

Miotają mną uczucia - smutku ale już na szczęście z przewagą wściekłości że miałam do czynienia z dupkiem. Żałuję tylko że to ja nie zakończyłam tej znajomości bo patrzyłabym teraz z satysfakcją że czuje to samo co ja obecnie.
Na szczęście ojciec mojego syna jest obecny w naszym życiu i widuje się z dzieckiem co 2 tygodnie, nawet częściej. O dziwo to on pokazał i pokazuje większą klasę niż ktoś kto wydawał mi się wybawicielem z nieudanego małżeństwa.

No jasne, że dasz ja byłam dziś na siłowni i też czuję się o niebo lepiej