Co się składa u was na ZAUFANIE?

Czas, sprawdzenie w wielu sytuacjach, wykazanie się, dotrzymywanie słowa, wsparcie i oparcie w różnych sytuacjach.

Zaufanie musi być z obu stron. Nie mogę mieć zaufania do kogoś, kto nie ma go  do mnie. Zaufanie to pewność, że ktoś nie zawiedzie. Pojęcie zaufania każdy może mieć inne  i tolerancję na jego brak też. Dla jednego zaufanie to możliwość powierzenia komuś ważnych funkcji, tajemnic, dotrzymanie danego słowa, lojalność czyli szeroki zakres, a dla drugiego  zaufanie  tylko w jakichś granicach w sferze zawodowej  lub  dotyczącej  jednego punktu. Mogę na przykład komuś zaufać, bo  dotrzyma obietnicy, a nie mogę, kiedy chodzi o  powierzenie tajemnic. Nie mam zaufania do kogoś, kto zawiódł. Albo raczej  mam ograniczone zaufanie, jak  na drodze.

Nie ufam nikomu ;p

Kocham go i dobrze nam razem, ale nie ma ani jednej osoby której ufałabym w 100 %, każdy kłamie niekoniecznie w poważnych kwestiach, ale w pierdołach, to potwierdzone naukowo ;P

Zaufanie to kategoria bardzo trudna. Łatwe są bowiem te kategorie, które są jednakowe dla wszystkich albo dla dużej grupy osób. Tu jest dużo gorzej.
Każdy człowiek ma grupę osób, które dla niej coś znaczą, i wtedy w stosunku do każdej z nich ustala swoje oczekiwania. Inne w stosunku do współpracowników, inne w stosunku do bliskich. Czasem mamy okazję, żeby tych oczekiwań te osoby nauczyć a czasem nie. Czasem one chcą się tych moich oczekiwań nauczyć a czasem nie chcą. Samo życie.
Wbrew pozorom najczęściej bliskie osoby nie znają naszych oczekiwań w stosunku do nich. Albo części z nich się wstydzimy i oczekujemy, by zostały odgadnięte. To odgadywanie jest też częścią naszej więzi. Oczekiwania stanowią przedmiot naszego zaufania.
Ale wbrew pozorom nie chodzi tu głównie o zaufanie, lecz o brak zaufania, dokładniej o kryteria utraty zaufania. Chodzi o to, żebyśmy, kiedy już zechcemy odejść, mogli powiedzieć, że ktoś utracił nasze zaufanie, perfidnie i bezwzględnie. Przewrotne jest to nasze zaufanie.
Sądzę, że do tego odejścia kryteria zaufania są nam najbardziej potrzebne.
Najczęściej dwie bliskie sobie osoby mają w stosunku do siebie inne kryteria zaufania. Jedna z nich potrafi wybaczyć zdradę fizyczną, druga absolutnie nie wybaczy. Kobieta wybacza plotki, mężczyzna najczęściej nie ( ale jestem FEEEEEEEEEEE!!!) .
Każde niezaspokojenie naszych oczekiwań jest taką raz mniejszą a raz większą zdradą. Bo zdrada i zaufanie w jednej parze chodzą.
Kryteria zaufania subiektywnie zawężają normy do jakich inni powinni się stosować. I musimy te kryteria najczęściej odgadywać. Jest to element miłości, jaką darzymy kogoś. Im więcej odgadujemy, tym bardziej kochamy.
Odzyskanie zaufania to prawie to samo co wybaczenie dla drugiej osoby. Zadajemy sobie wtedy pytanie, czy nasze oczekiwania potrafimy osłabić. Czasem jest to bardzo trudne. Czas. Czas i zaufanie też w jednej parze chodzą.
Właśnie ktoś mi powiedział, że mi ufa i boi się, że za bardzo. I teraz muszę zastanawiać się dlaczego za bardzo. Zastanowienie i zaufanie też w jednej parze chodzą. I przyjemność też. Przyjemność bycia razem.  I to zaufanie tak się dziwnie ze wszystkim, co dobre splata.
A brak i utrata zaufania splata się ze wszystkim, co złe. I z ranami. A ranić potrafimy, nawet bezwiednie. A jak ktoś nas rani, to musimy się wysilić i udawać, że nawet tego nie zauważamy, mimo, że gdzieś nas tam cos bardzo boli. Tak boli, że nie można usiedzieć na d?.e. Takie małe kłamstewko dla dobrego zaufania.  Dla innych małe.
Kłamię ustawicznie. Okłamuję życie. Perfidnie. Patrzę mu w prosto oczy i śmieję się kiwając go w imię harmonii i w imię tego, by to, co dobre trwało jak najdłużej. Bo nie ufam życiu, kompletnie nie ufam. Zawiedzie nasze zaufanie wcześniej czy później.
Czy sądzicie, że każdy, nawet najbliższy człowiek, zawiedzie nasze zaufanie wcześniej, czy później?
Z zadumą. Zez

O więzi

To typowy przykład rozpadającej się więzi!
Ten okręt już nie płynie, stępka jakby rzęzi
Burta tu i ówdzie przecieka, żagle poszarpane
Bosman o imieniu Od-rodzenie ma oczy zaspane
Jeszcze nie przeczytał rozkazu i znowu się piekli
Że go z niedoinformowanej koi wczesnym rankiem zwlekli
Śpiąc jeszcze coś krzyczy o braku szczerości
Przytaczając brak danych w niezmierzonej złości
I tratuje załogę: - Toć tu wszyscy kłamią!
Piorun przebił pokład, wręgi się już łamią ?
A zezowaty marynarz?  Jest tylko marynarzem!
Nie dość, że się trochę boi, to jest z małym stażem
I myśli sobie: Pora się ratować!
Zardzewiałą szalupę najwyższy czas wodować
Nie przyniósł dziś na tacy swych bzdur na śniadanie
No i dostał od bosmana zasłużone lanie:
Że nie rozumie, że ruletka, ze koń, że kłamie, że hazardem niszczy!
A okręt w ostatnim tchnieniu przejmująco piszczy ?
Wszyscy już potonęli! Tylko woda pluska
Czyja wina? Oczywiste! ? szepnął Staszek - Toż to wina Tuska
Fala płytkiej wody ekran kina muska ?
Pod powierzchnią morza błysnęła Mądrej Ryby łuska!
Cisza! Tylu ludzi! To straszne rozstanie!
Czy to koniec filmu Staszku? Czy jeszcze coś się stanie?
Wstali. Wolno wyszli z kina
Ania powtórzyła: - Czyja tu jest wina?
On przytulił i szepnął: Zjemy coś? Dwa czy jedno danie?
Ktoś po prostu na tym statku zawiódł zaufanie!

                                                 Początek października 2014

Zez, a może tak spróbować prozą? ;-)
Miejsce poezji jest raczej w dziale Debiuty literackie, gdzie serdecznie Cię zapraszam, ale tu chciałabym czytać Twoje posty bez konieczności poetyckiego analizowania.

Mnie się podobało. Inna wrażliwość, ja zazdroszczę

Też nie chciałam aby Pan moje słowa odebrał jako krytykę i brał całkowicie do siebie.
Może i nie umiem delikatnie i w odpowiednich słowach zadać pytania.
A pytałam bo nie zrozumiałam bądź opacznie odczytałam to o czym Pan pisze.
tymczasem wyszło

"Nie przyniósł dziś na tacy swych bzdur na śniadanie
No i dostał od bosmana zasłużone lanie:
Że nie rozumie, że ruletka, ze koń, że kłamie, że hazardem niszczy!"

To nie miała być ocena, wszak nie znam sytuacji chciałam tym dodać Panu odwagi!
Zaproponowałam grę w otwarte karty bo może łatwiej byłoby czerpać radość z samej gry, a nie zastanawiać się kto ma w ręce lepszą kartę.
Chciałam tu poruszyć temat ryzyka związanego z zaufaniem bo ta świadomość ma duży wpływ na podjęte przez nas założenia względem drugiej osoby.

Weźmy tu na przykład dziecko, bezgranicznie ufające ludziom i otaczającemu światu. Dopóki się nie sparzy ufa "w ciemno".
Mając doświadczenia w miarę upływu lat sami decydujemy na jaką dozę zaufania nas stać i jakie obszary naszego życia możemy poddać temu procesowi.
Może tu być zaufanie pacjenta co do umiejętności lekarza bądź samych możliwości medycyny, a jeszcze dalej np w cud uzdrowienia.

Na ten poziom zaufania wpływ mają różne czynniki już od wczesnych dziecięcych lat.

Pozwoliłam sobie dodać kilka zdań tym razem z pełnym żołądkiem w porze poobiedniej Czy będą łatwiej strawne?