Jak odzyskać zaufanie żony?

Jedni są w stanie wybaczyć inni nie.Mowisz,że kochasz żonę?Coś tutaj mi nie pasuje.Jak się kocha to się nie zdradza.

Jesli Cię od razu nie pogoniła, tzn, ze postanowila dać ci szansę, teraz dużo zależy od Ciebie.

A bój się. Bój się i, nie koncentrując się na tym lęku, działaj.

Poszukaj wątków na forum napisanych przez facetów w Twojej sytuacji oraz tematów założonych przez kobiety
które dały szanse niewiernym mężom.
Jest tego sporo.
Myślę że wtedy zrozumiesz  lepiej jak i co czuje żona
przestaniesz mieć być możne roszczenia do niej w formie presji żeby  Ci zaufała,wierzyła,odpuściła
wiele z jej uczuć emocji pojawia się w niej jakby niezależnie mimowolnie bez kontroli ,chciała by czuć co innego ale nawracają flashbacki ,wątpliwości,obawy i ból
inicjatywa naprawy to Twoje działka i o wiele większy Twój wysiłek  to cierpliwość jeżeli kochasz żonę
masz niewielki ruch,wszystko co robisz lub czego nie robisz może w niej budzić podejrzenia,wątpliwości 
każde wspomnienie odnawia ból .
Według mnie odpuścić i wybaczyć wcale nie równa się wierzyć i zaufać równocześnie
zadośćuczynienie nie jest gestem  to proces ciężki i bolesny

A Ty tak w ogóle żałujesz, że zrobiłeś to, co zrobiłeś?

Bo niespecjalnie to widać.

Ona już nigdy Ci nie zaufa. Zepsułeś wszystko i jeszcze śmiesz twierdzić, że żonę kochasz - normalnie śmiech na sali. Nie czujesz tego? Jeśli się kogoś kocha, to się go nie zdradza. Skoro zrobiłeś to raz, zrobisz i następny - to sprawdzone.
Ja bym na miejscu żony zakończyła małżeństwo - z Twojej winy, oczywiście.

A czego konkretnie ma żałować ? (to będzie przewrotne)
Może Autor nie wie dokładnie .
Romansu raczej nie żałuje, to znaczy przyjemności,które mu dawały spotkania seks z kochanką,całe ta konspiracja to też sporo emocji.
Oszustwa,udawanie,pozory,kłamstwa "chroniły" jego dupę,kochankę i sam romans,usuwały przeszkody i umożliwiały spotkania z kochanką  chroniły też w domyśle  szlachetnie rodzinę,niby żonę przed  całym"cyrkiem", który nastąpił po ujawnieniu zdrady.Miała się nie dowiedzieć o tym bo to oznaczało zmianę niechcianą przez Autora
romans tak zrozumiałem wyszedł na jaw przez  "głupotę" czyli niedopatrzenie,rutynę zbytnią pewność siebie,zmęczenie w podwójnym życiu ,nieostrożność, gdyby nie to trwał by nadal  jeszcze
w takiej sytuacji wiarygodność żalu,skruchy jest dość nikła
wygląda na pierwszym miejscu na to że Autor żałuje że się wydało i konsekwencji ujawnienia romansu czyli tego że żona cierpi,ma problemy,nie ufa i nie wierzy
i nie jest jak dawniej potem długo długo nic i jest żal o to że nie można cofnąć czasu choć podczas romansu było świetnie i wspaniale

Dokładnie i ten brak autorefleksji, uczciwości ze sobą i żoną może  też być dodatkową barierą pomiędzy nimi
udawana czy "automatyczna" skrucha taka niby oczywista nie wygląda na coś szczerego, to coś na siłę, "na zamówienie" osoby zdradzonej
która oczekuje zadośćuczynienia i przekazania części bólu .

Już dał przecież świadectwo hehe.

Zakladam, że trzyma ją przy tym kmiocie kredyt/kasa, jakoś się przemęczy i jak stanie na nogi, to kopnie kmiota w dupę, tak jak mu to się należy.

No choćby przez napisanie "żałuję tego, co się stało". Lub przez użycie innych słów, które wkazywałyby na to, że zrozumiałeś co zrobiłeś.

A czemu to ma być oczywistością?

Słusznie się boisz.

Spróbuj opisać, co czuje teraz Twoja żona.

Kolego, zaczynasz trochę personalne wycieczki w stosunku do osób, które chcą Ci coś doradzić...

Trochę dziwne te ostatnie słowa w kontekście całej sytuacji. Dopiero teraz?
Czego dokładnie żałujesz?

Weź sobie autorze do serca słowa memo, nic dodać nic ująć
Nie wejdziesz do głowy żony, ale gdybyś mógł to przeraziłbyś się co tam teraz jest.
Nie wiem czy jest w ogóle możliwe odbudowanie zaufania po zdradzie, bo nawet gdyby uwierzyła, że już nigdy tego nie zrobisz, to niestety wystarczy, że już zrobiłeś.
Poza tym ufała Ci i nie spodziewała się, że jesteś zdolny do zdrady, a jednak byłeś, więc skoro byłeś raz, to możesz być po raz kolejny. Ona tej pewności już nigdy nie będzie miała.
Zachowanie osoby zdradzonej jest czasami irracjonalne i nie ma w tym jej winy, tak po prostu jest, bo ona nad tym nie panuje, cały jej dotychczasowy świat został zburzony.
Jedyne co możesz teraz zrobić to pokazać żonie, że Ci na niej zależy i że bardzo żałujesz tego co robiłeś, być z nią kiedy Cię potrzebuje i wspierać. I czekać.
Do niej to będzie wracało jak bumerang, nie dziw się. Narozrabiałeś, nie licz na to, że wszystko się teraz ułoży jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.
Ty chciałbyś już o tym zapomnieć, nie myśleć i nie rozmawiać, dla Ciebie to już przeszłość. Dla niej to koszmar który trwa.

Nie da się drogi Peterze. Nie odzyskasz zaufania. Strasznie współczuję Twojej żonie, na odległość czuję jej ból, byłam w tym samym miejscu, w sumie jestem już ładnych pare lat. Popełniła błąd, że zgodziła się na Twój powrót, ale o tym przekona się sama, później, choć pewnie już zaczęła to sobie uświadamiać. Ile czasu minęło dokładnie odkąd się dowiedziała?

Nie zniesie faktu, że dowiedziała się przypadkiem. W tym całym gównie nie była warta nawet szczerości. Nie zniesie faktu, że przerwała romans. Wszystko tu jest na nie. Plus zapewne jej wrażliwość. Spieprzyłeś Peter. Wszystko, w co Twoja żona wierzyła, co  pozwalało jej czuć się bezpiecznie, runęło. Przez Ciebie. Człowiek, który powinien ją chronić, zawiódł, zrobił to świadomie, robił to miesiącami. Jak niby można to znieść? Jak zacząć żyć normalnie? Reset pamięci?

Dowodzi to prostej rzeczy i zjawiska, nie jesteś kimś wyjątkowym i to co zrobiłeś też nie jest
to co opisujesz to jeden z wariantów niewierności,zdrady romansu - nic szczególnego, nadzwyczajnego
w tej "dziedzinie", niemal wszystko jest schematyczne i wedle pewnych wzorów się odbywa,
wiele wyborów i decyzji,emocji
sposobów myślenia i racjonalizowania, przekonań i oczekiwań się powtarza w takich okolicznościach i sytuacjach
dla Ciebie jest inaczej z tym wszystkim
to jedno Twoje doświadczenie, dla nas nie pierwsze i nie ostatnie.
Wszechwiedzących jasnowidzów i autorytetów tu nie spotkasz, ale spotkasz sumę doświadczeń większą od Twojego.

Szklanej kuli nie mam, więc nie wiem, jak potoczą się wasze losy, czy zbudujecie związek na nowych podstawach, ale nie zapominając o przeszłości, czy żona zaufa ponownie, czy też każde z was pójdzie swoją drogą a łączyć was będzie jedynie dziecko. Widziałam (choć to nie najbardziej fortunne słowo) związki, które rozsypały się na skutek zdrady, znam takie, które przetrwały, ale udanymi związkami nazwać ich nie sposób, znam wreszcie takie, które po zdradzie stały się mocniejsze, a relacje między partnerami lepsze.

Na forum jest sporo wątków napisanych przez zdradzonych (obu płci), przeczytaj choć trochę, a zrozumiesz to, z czym mierzy się Twa żona. Być może dzięki temu Twa determinacja będzie większa a niecierpliwość zniknie, być może Twym celem będzie uczynienie waszego życia bezpiecznym i spokojnym.

Żeby zrozumieć emocje zdradzonej osoby, trzeba byłoby te emocje przeżyć. Niczego nie osiągniesz przemilczaniem tematu, frustrowaniem się, że ciągle do niego wraca. Patrzysz na to z innej perspektywy. Dyskomfort z bycia nikczemnym, a ból zadany nożem w plecy są niemierzalne tą samą miarą. Wiem, z czym mierzy się Twoja żona i wiem, jaką postawę próbujesz przyjąć. Jeśli naprawdę zależy Ci na uratowaniu tego związku musisz być transparentny, cierpliwy i szczery. Czy się uda? Nie wiem. Bardziej zgadzam się z LaVidaApesta, że na pewnym etapie żona nie udźwignie gwałtów na swoim poczuciu wartości. Albo zdradzi Cię, albo odejdzie. Z innej beczki, po co wracasz do kobiety, na którą naplułeś- nie wiem.

Autorze, brzmisz jak smętny maruda, który nie rozumie co narobił...

zostałam zdradzona, z tą różnicą że mój ex nie chciał odbudowywać związku.
natomiast mogę powiedzieć to być zdradzonym nie da się porównać do niczego innego. to jest taki ból którego nie mogę opisać słowami. gorszy od jakiegokolwiek bólu fizycznego który miałam w życiu. i faktycznie codziennie człowiek ma mnóstwo przypominajek o tym. w którymś podcascie słyszałam nawet że zdradzony ma ok 80 flashbackow dziennie. to są drobne rzeczy. typu wiem jak jego kochanka ma na imię i np. na ulicy to imię usłyszę. i szpila. różne drobne rzeczy, w najmniej spodziewanych momentach.
nie dziwię się że seksu nie ma, aktualnie to seks jej się od razu kojarzy z Twoim seksem z kochanką. i pewnie się powstrzymuje żeby się na Ciebie nie rzucić, tyle że z pięściami.

uważam, że zaufanie da się odzyskać, ale w takiej sytuacji to jest mega trudne i wymaga pracy dwóch osób. wg mnie najlepiej jakbyście sie udali do terapeuty który się w tym specjalizuje. jak zdarta płyta polecam CI też ten kanał na jutubie:
https://www.youtube.com/watch?v=Yg6wIG1io1M
teraz Ty musisz jej dać pełną transaperntość i pełne zrozumienie. pokaż jej że nie masz nic do ukrycia. zanim pojawi się zaufanie, musisz dać jej bezpieczeństwo.

Musisz odpuścić i przestać o tym myśleć.
To już nie wróci, a im bardziej będziesz to rozpamiętywała, tym dłużej będziesz cierpieć.

Nie.
Nie.
Nie.
Skoro zona zdecydowała dać Autorowi jeszcze jedna szanse, to powinna się podług tego zachowywać, czyli przynajmniej spróbować cos tam odbudowywać.

Tutaj nie ma żadnej próby, jest ''grillowanie'' i odwet na zasadzie 'teraz ty się mecz'.
Można napisać tysiąc postów z gatunku ze dobrze mu tak i ze sobie zasłużył, ale to w żaden sposób nie zmieni faktu, ze postepowanie zony zmierza tylko i wyłącznie do przepłoszenia Autora i sprawdzenia jak długo wytrzyma taka tresurę.
''Dać szanse'' - jak z nazwy wynika, wiąże się z daniem czegoś od siebie.

Autorze, dlaczego wy tacy głupi jesteście, że w ogóle wchodzicie w tego rodzaju układy z babami, które nie mają problemu, by puszczać się z żonatymi i dzieciatymi?
Już sam fakt, że kobieta godzi się na coś takiego świadczy o niej odpowiednio.
Głupia była czy zwykła latawica bez grama wyobraźni i empatii? A co byłoby, gdybyś zakochał się w takiej? Ukladalbys sobie z nią życie?
Czyli co? Zamienił stryj siekierkę na kijek?
I tak pół biedy, że potraktowałes boczna użytkowo, ale byłeś przecież o krok od zmarnowania sobie życia. Który mądry facet związalby się z taką baba? Przecież Ciebie też by zdradzała, a zresztą kto wie czy nie puszczała się za plecami jakiegoś swojego faceta?
Co Ty miałeś w głowie chodząc do niej na bzykanie?
Masz rodzinę, podobno kochasz żonę i kochasz dziecko, to czego Ty szukałeś i na co liczyłeś biorąc sobie boczniare?
Pokazałeś dobitnie, że nie szanujesz swojej rodziny, skoro nasrales do własnego gniazda.
A co, jeśli przywlokles do domu jakieś chorobsko?
Baba, która puszcza się z żonatym może puścić się z każdym, bo co to za problem dla takiej kobiety? Skąd więc wiadomo czy nie roznosi ona jakiegoś świństwa po różnych chłopach, a oni nie przynoszą tego do własnych kobiet?
Przeżyłeś upojne chwile, przez kilka miesięcy czułeś się królem życia i co z tego masz dzisiaj?
Muł, dno i wodorosty na kilometr w głąb.
Czy istnieje szansa na to, że żona Ci wybaczy?
Istnieje taka szansa, ale i tak nigdy tego nie zapomni.
Ona brzydzi się Ciebie, bo gdy próbujesz zbliżyć się do niej czuje smród tamtej baby.
Jeśli Twoja żona ma bujną wyobraźnię, to ja zapewniam Cię, że już samo patrzenie na Ciebie, na Twoje ręce obrzydza ją. Nie chodziłeś przecież z boczną do łóżka w rękawiczkach. Dotykales tej drugiej gołymi łapami. Można się porzygac.
Musisz dać żonie czas i żyć nadzieją, że przyjdzie taki dzień, gdy ona znowu zechce z Tobą być.
Niemniej jednak musisz też brać pod uwagę taki scenariusz, że sprawa ja przerośnie.
Bez seksu nie ma małżeństwa, bez zaufania i wzajemnego szacunku też nie ma małżeństwa.
Przepraszam to możesz powiedzieć do kogoś, kogo niechcący potraciles chodząc np po sklepie.
A co z boczną? Dała się tak łatwo spławić? Może będzie chciała walczyć o Ciebie? Dostać od życia faceta, który zdradza, to przecież fart losu i powód do dumy?
Co zrobisz, jeśli ta druga wpadnie na pomysł, by Ciebie odzyskać?

Tak autorze, dokładnie to właśnie masz.

Nie jestem zwolenniczką teorii, że boczne niczego nie są winne, ponieważ to nie one przysięgaly jakiejś żonie i dlatego ja nie darze szacunkiem kobiet, które puszczają się z żonatymi facetami. Trzeba mieć naprawdę odpowiedni charakter, by umieć robić coś takiego. Dlatego sorry, ale nie mogę bawić się w wersal słysząc takie historie.

Ona też miała męża. I co w związku z tym?
Nie ma znaczenia z kim się zdradza, jest to gnojstwo i tak.

To TY zdradziłeś, więc to ty mi powiedź.

82Peter,
nie jesteś pierwszym, nie jesteś ostatnim człowiekiem, który zdecydował się na romans. I nie pierwszy wraz ze swą żoną ponosisz jego skutki. Żona dała wam (bo sobie też) szansę, to olbrzymi objaw... zaufania, bo gdyby (jednak) nie ufała, gdyby nie miała nadziei, to wasze kilkumiesięczne rozmieszkanie byłoby trwałe. Póki co, także dzięki lekom, usiłuje pozbierać się z własnymi emocjami, a ich uzewnętrznanie jest jednym z najlepszych, choć bolesnych, sposobów. Dużo gorzej, dla wszystkich, byłoby, gdyby te wszystkie lęki, strachy, upokorzenia, zazdrości, niedowierzania głęboko w sobie schowała.

Hmm, ale po co terapia małżeńska, nie bardzo rozumiem.

82Peter a usiadłeś z żoną i powiedziałeś wszystko co w związku z tym czujesz co się dzieję? Powiedziałeś jej jak bardzo Ci zależy, że ją kochasz, że ważna jest dla Ciebie, że chciałbyś zbudować Wasz związek na nowo? Jeśli nawet to powiedziałeś, to raz nie wystarczy ani dwa...bo ona teraz nie wierzy i nie ufa. Cierpi. Nawet jeśli udaję jej się na chwile zapomnieć to wraca. Tak jak napisała anna.zakochana , to taki ogromy ból, nie do opisania i porównania.

Czy usłyszałeś żonę, czy dostrzegasz jej ból? Czy pytasz czego teraz potrzebuję? Troszczysz się?
Jesteś transparentny? Mówisz gdzie idziesz? Masz odblokowane urządzenia?
Uwzględniasz ją w swoich planach? Mówisz MY a nie JA?

Jestem dwa lata po zdradzie męża. Dałam szansę, czasami bardzo żałuję. Ja żałuję.
Mój mąż nawet nie zadał sobie nigdy trudu by choćby poszukać gdziekolwiek informacji jak mi pomóc.
Była terapia, nie było szczerości. Nie ma codziennej troski, zainteresowania, zaangażowania. Pojawiają się czasami przebłyski działań, coś co wydaje się takim światełkiem, że będzie dobrze, ale zawsze tylko na chwilę kiedy popadam w rozpacz - on coś robi. To daje mi nadzieję, a potem jest wielkie rozczarowanie i żal, ból.

Czuję się tak cholernie samotna, samotna w związku, w małżeństwie. I te ciągłe pretensję, że powinnam zapomnieć, przestać rozdrapywać...Byłoby mi łatwiej, gdybym czuła się bezpieczna, kochana, ważna.
Tutaj niewiele piszę, bo zaraz odezwą się osoby że powinnam odejść, nigdy nie dawać szansy.
Spokojnie, rozwieźć się zawsze zdążę, ale chciałam mieć pewność, wiedzieć, że próbowałam.

W takich postach jak Twoje ja widzę nadzieję, bo skoro czytasz, szukasz, próbujesz, to dla mnie jakiś mały znak, że może Wam się udać, ale to długi proces. Długa droga. Polecam przeczytać to:
https://emocje.pro/zycie-zdradzie-trzy-fazy-naprawcze/
Jest tam dużo ważnych informacji. Jeśli Ci zależy, jeśli chcesz - ja wierzę, że można posklejać związek, ale musi być włożone w to dużo pracy, starań i czasu. Samo się nie poskleja, bo Ty chcesz. Terapia też jest ważna, najlepiej z dwojgiem terapeutów różnej płci i szczera. Każde kłamstwo, nieszczerość - nawet w dobrych intencjach - będzie odwrotnością budowania zaufania, pamiętaj o tym.

Ebeti, bardzo dużo smutku przebija się przez Twój post mam ochotę Ciebie przytulić a Twojemu mężowi dać w pysk by się opamiętał, serio.. tylko właśnei dlatego niewielu się udaje naprawić związki. bo nie mają tyle siły by uznać krzywdę której dokonali.
tu już nei chodzi o żałowanie czy nieżałowanie i filizofia wokół tego czego zdradzacz żałuje. tu chodzi żeby zdradzacz przyszedł i powiedział "wiem że czujesz ogromny ból. ja ten ból przyniosłem w Twoje życie i zrobię wszystko by Ci pomóc go wyleczyć".
bez akceptacji tego cierpienia osoba zdradzona nie będzie w stanie się otworzyć i zaufać.

Ebeti, jest dokładnie tak, jak piszesz. Ja też widzę te "zrywy", takie staranie się dość porządne wtedy, gdy ja mam gorsze momenty. Wtedy jest dość uważny, stara się bardziej, choć i tak trochę na zasadzie wyczekiwania, aż mi przejdzie. Ale stara się po swojemu. Nie wie, jak mi pomóc, nie zauważyłam, by szukał, chociażby na takich forach, jak to, co mógłby zrobić, jak pomóc, by czytał, zasięgał porad. Czekanie, aż przejdzie, to już jedyne, co mu przychodzi do głowy. Żeby nie było: komunikowałam jasno, wiele razy, co mogłoby mi pomóc, czego potrzebuję. A mi też już odechciewa się walki. Coraz częściej myślę o odejściu. Bo zakopanie gdzieś głęboko tego bólu, nieuzewnętrznianie go, gdy ma się potrzebę, tylko dlatego, żeby nie psuć pozornie niezłej atmosfery, plus jego udawanie (a może nie udawanie, a całkiem uzasadnione wrażenie, skoro ja nie uzewnętrzniam), że wszystko jest ok, to nie jest to, czego spodziewałam się po związku z taką przeszłością. I to nie jest to, co łatwo znieść, mając w głowie to całe gówno.

Autorze, napisałeś, że ona też była, a właściwie dalej jest, mężatką.
No cóż - w takim razie co tu komentować?

Napiszę tylko, że nie dziwię się Twojej żonie, że to wszystko ja obrzydza.
Masz problem z kręgosłupem moralnym, więc w Twoim akurat przypadku jest tylko kwestią czasu oraz okazji, gdy znowu zaczniesz z jakąś chętna mężatką.
Gdyby odrzucało Cię od takich rzeczy jak zdrada, to na samą myśl, że miałbyś bzykać się z kobietą, która zdradza męża już byś zrezygnował. Ciebie jednak nie dość, że ta kobieta nie obrzydzala, to jeszcze potrafiłeś spotykać się z nią i uprawiać seks.
A tak w ogóle to robisz wrażenie osoby, która nie do końca wie, o czym się tu do ciebie pisze.
No jakby to napisać, żebyś pojął o co mi chodzi?
Może napiszę tak - dopóki nie pojmiesz, jaka krzywdę zrobiłeś żonie i swojej córce, to niczego nie pojmiesz. Będziesz tylko koncentrował się na sobie i irytował, że żona jest dziwnie uparta i zamiast dawno Ci odpuścić ona dalej chodzi i obnosi się ze swoim cierpieniem. Będzie denerwowało Cię nawet to, że ona łyka jakieś prochy. Będziesz ją miał za zwykła histeryczkę.
Dopóki jej nie zrozumiesz, skali tego co zrobiłeś Wasze drogi prędzej czy później po prostu się rozjadą.