Witam, postaram się w skrócie opisać swój problem, i proszę was o pomoc.
Przed 11 laty, przyjaźniłam się przez 5 lat z super chłopakiem. Był wspaniałym człowiekiem. Potrafilismy rozmawiać o wszystkim i o niczym, nie było dnia byśmy się nie widzieli. Wiedziałam, że on mnie kocha i to bardzo, ale postanowiliśmy że jego uczucie nie będzie nam przeszkadzało w naszej przyjaźni. I tak było, gdy podjęliśmy ta decyzję, nie dawał mi nigdy więcej do zrozumienia że jest we mnie zakochany. Gdy poznałam swojego obecnego męża, nie wiedzieć czemu przestałam spotykać się ze swoim przyjacielem, sama zaczęłam go unikać. On nie wytrzymał tego i odwiedził mnie, a ja go potraktowałam hmm, oj strasznie byłam dla niego nie miła,a na koniec powiedziałam że może już wyjść. Więcej go nie widziałam. Przez te wszystkie lata brakowało mi go i to BARDZO, zastanawiałam się co u niego, czy nie potrzebuje mnie. Ale myślałam że tak już musi być. Byłam dla niego okrutna, i to też ja mam cierpieć. Pogodziłam się z tym. Aż pare tygodni temu, przypadkiem spotkaliśmy się w sklepie. Spojrzał na mnie i nic, nawet nie powiedziała cześć- poczułam się strasznie, chyba wolała bym jak by podszedł i wylał wszystkie swoje żale, krzycząc na cały sklep. Ale pomyślałam, że to był jakiś znak, to że się spotkaliśmy, to może po to by odbudować to co straciliśmy.
Po wilkiem trudzie znalazłam jego nr. tel.( a było to nie łatwe, bo nie ma go na żadnym forum). Napisałam do niego sms, a w nim jedno zdanie, które powiedziała mi przed latami, nie podpisałam się. On odpisał i wiedział że to ja, twierdząc że tylko jednej dziewczynie to obiecał.
Pisalismy może przez dwa dni, jak dowiedział się, że nie jestem już z mężem-nie napisał ani słowa.
Obawiam się, że pomyślał że odezwałam się tylko dlatego że moje życie się zmieniło-że jak jestem sama, to postanowiłam odzyskać jego.
Ale tak nie jest, nie mam odwagi zadzwonić do niego. Może boję się usłyszeć, że nie chce mieć ze mną nic wspólnego. Bądź sam się boi że jak się spotkamy to jego uczucie od nowa się obudzi. Może jest w związku i dlatego się boi. Ale jeżeli jest z kimś związany, ja nie chcę wchodzić z butami w ich związek-chce tylko odzyskać przyjaciela. Co mam robić???
Podobne tematy
2 2014-09-18 09:30:20 Ostatnio edytowany przez Mały_Książe (2014-09-18 09:31:02)
- Mały_Książe
- Net-facet
- Nieaktywny
Dam Ci radę, daj facetowi spokój i nie mieszaj mu w głowie i tak już wystarczająco mu w życiu namieszałaś.
Pomyśl też uczciwie przed samą sobą, czy nie starasz się odnowieniem tej znajomości wypełnić pustki, która powstała przez to że zostałaś sama i czy jeśli znów byś z kimś była, scenariusz z przeszłości by się nie powtórzył.
"Czasem przeszłość lepiej zostawić przeszłością"
3 2014-09-18 10:36:00 Ostatnio edytowany przez czasymira (2014-09-18 10:45:13)
- czasymira
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Hej, w pewnym sensie rozumiem Cię. Spytam, skąd się znaliście ? Z pracy? Ze szkoły ? Czy macie jakiś wspólnych znajomych ? Mnie by też nurtowało co u niego i w ogóle ? Ktoś pisze że masz dać sobie spokój....nie wiem...w każdym razie, mam wrażenie jakbyście zostawili sobie furtkę otwartą waszej przyjaźni i jakieś niewyjaśnione sprawy nie dają Ci spokoju. Proponuję się z nim spotkać, ale w jakimś neutralnym miejscu, jeśli On oczywiście się zgodzi.
Czasymiro-
Poznalismy się przypadkiem, on grał w brydża a moja mama prowadziła tam sklepik z kawa itp. tak się poznaliśmy, i od tamtej chwili spędzaliśmy każdy dzień jak już wcześniej pisałam. Jeżeli chodzi o wspólnych znajomych to nasza paczka liczyła kilka osób, ale to byli jego znajomi, on mnie wprowadził do swojego towarzystwa. Prawdę mówiąc znając ich przyjaźń, to nikt z nich nie udzieli mi żadnej informacji. Wiedząc jak go skrzywdziłam. Ale dziękuję Ci bardzo za twoje słowa. J również myślę, że pomimo upływu lat to mogło by być między nami tak jak kiedyś.
Cioteczko Dobra Rado...
Zapewniam Cię że nie chodzi mi o wypełnienie pustki, bo nie jestem sama. Mam dwójkę wspaniałych dzieci, które wystarczająco wypełniają mój czas. To że nie jestem z mężem to nie znaczy że jestem sama-mamy wspaniały kontakt ze sobą, co jest bardzo rzadkie w tych czasach, ale mogę go określić moim przyjacielem. W naszym rozstaniu nie było osoby trzeciej, nie było kłótni. Po prostu miłość wygasła. I właśnie by uniknąć kłótni, które by się pojawiły z czasem, postanowiliśmy się rozstać. Ale widzimy się prawie co dzień. Dogadujemy się super. Więc jak widzisz nie chodzi mi o wypełnienie pustki, bo jej nie mam. Ale dziękuję za Twą radę, pozdrawiam
- Nataliii
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Potraktowałaś go strasznie a to może świadczyć o tym że bałaś sie reakcji męża na wasze kontakty dlaczego unikając kłótni wolałaś go wykopac z życia.
Myslalas o nim bo brakowalo ci jego towarzystwa a kiedy rozstalas sie z mazem poczulas sie wolna, nie odczuwalas presji i postanowilas go odnalesc. mama racje?
niestety nie masz pewnosci jak toczylo sie jego zycie po tym jak zniknelas.. pewnie go to bolalo i czuje do cb zal za to, moze czuc ze chcesz zostapic nim meza ktorego juz nie masz, moze byc trudno odbudowac ta przyjazn... skoro ci zalezy na nim jako na przyjacielu, to musisz byc bardzo delikatna i uwazna w rozmowie z nim bo jednym niewłasciwym slowem mozesz go zniechęcic do kontynuacji znajomości. Na pewno musisz mu wytłumaczyc w racjonalny sposob dlaczego go tak potraktowalas kiedy postanowil cie odwiedzic.
Nataliii
Wiem, że powinnam z nim porozmawiać. Ale tak się boję jego reakcji jak zadzwonię. Chcę powiedzieć, że to nie jest tak że teraz rozstałam się z mężem i próbuję odzyskać przyjaźń. Z mężem rozstałam się już rok temu. A próba kontaktu z byłym przyjacielem była kilka tyg temu-może 5 tyg. Oj jakie to życie jest ciężkie i trudne. Dziękuję Ci za pomoc, pozdrawiam
Skontaktuj sie z nim, ale od samego wejscia nie tlumacz mu sie, ze nie chodzi o pustkę, bo bedzie wygladalo nienaturalnie. Porozmawiaj z nim, ale nie nastawiaj sie na nic, bo nie wiadomo jak sie zmienil on i jego zycie.
- Elle88
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Ludzie, co wy macie z ta "przyjaźnią" polegającą na tym, że jedno kocha a drugie lubi sobie od czasu do czasu porozmawiać i skorzystać z pomocy tego drugiego?
I jeszcze łaskawie mu wytłumaczy: "Ale słuchaj, Zbigniew, wiesz o tym, że ze swoimi uczuciami to musisz sobie jakoś poradzić, bo dla mnie to byłby dyskomfort. Kumasz? No to dobrze 
To posłuchaj co mi się dziś przydarzyło, łohohoh, uśmiejesz się.."
Come on now.. 
Bo to wygodny uklad dla wszystkich. Pierwsze ma caly czas drugie na wyciagniecie reki i moze pielegnowac swoje "szanse" i projekcje. A drugie wypelnia sobie pustke, przy okazji utrzymuje sluchacza i pomocnika.
- Elle88
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Zgadza się, to źle pojmowane "dogranie interesów".
Ale czystości intencji w tym nie ma i dlatego taka "przyjaźń" to tylko karykatura, nędzna imitacja.
Idealny układ dla ludzi żyjących w świadomości niedostatku. Zawsze muszą się pod kogoś podczepić, a intencje? Można sobie dopowiedzieć, co za problem
Zawsze najbardziej mnie wkurza jak ludzie nie wierzą w siebie i godzą się na minimalizm w życiu, w miłości, w przyjaźni.
Wydaje mi się, że on po tylu latach nic już do mnie nie czuje. Bo nie można być tak długo w kimś nieszczęśliwie zakochanym. Myślę, że też ułożył sobie życie u boku jakieś super dziewczyny-bo tylko taka na niego zasługuję. Więc nie chodzi tu o żaden układ-on nieszczęśliwie zakochany, godzący się na wszystko by móc mnie widywać.-a ja wyrafinowana, która to wykorzystuje. Chodzi tu o to by odzyskać przyjaźń, wspaniałego człowieka. By móc cieszyć się naszymi wzlotami, i płakać wspólnie upadkami...
- Elle88
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Mylisz się.
Ludzie potrafią umartwiać się takimi sytuacjami LATAMI.
A jego reakcja w sklepie była dość osobliwa jak na człowieka przyjaźnie nastawionego, bez urazy i nieżyjącego tym co było..
Ja nie uważam, żeby nie miał do mnie żalu-bo to by było nienaturalne po tym jak go skrzywdziłam. Tylko myślę, że on po tylu latach ułożył sobie życie. Potraktował mnie tak w sklepie, bo ma żal. I uważam, że chce bym czuła się teraz ja źle z tym wszystkim. Żebym to teraz ja cierpiała tak jak on przed laty. A nie dlatego że nadal mnie kocha....
15 2014-09-18 22:06:16 Ostatnio edytowany przez starr (2014-09-18 22:11:04)
- starr
- Net-Facet
- Nieaktywny
aneksia111 Z tego Twojego postu wynika, ze przyjaźń dla Ciebie to pluszak któremu można się wypłakać kiedy jest źle i ciepnąć w najdalszy kat, jak nie jest potrzebny. Człowieka i jego uczuć w tym piekiełku które mu zgotowałaś nie widzisz... Liczy się tylko ja, mnie i dla mnie... ponieważ z tego co napisałaś wynika, że empatia jest u Ciebie w zaniku, za to własne ego wyhodowane Masz ponad miarę napiszę jak to mogło wyglądać z jego strony:
Przed 11 laty, zakochałem się w fantastycznej dziewczynie. Starałem się jej nieba przychylić, potrafiliśmy rozmawiać o wszystkim i o niczym, nie było dnia byśmy się nie widzieli. Pomimo, że starałem się, ona nie mogła zakochać się we mnie i na dodatek wymusiła na mnie przyrzeczenie, że moje uczucie nie będzie przeszkadzało w naszej przyjaźni. Przez 5 lat czekałem, że może zmieni zdanie i jej uczucie do mnie zakiełkuje. Nie doczekałem się... nagle, z dnia na dzień, zerwała ze mną kontakt... bez słowa wyjaśnienia, bez pożegnania... Męczyłem się z myślami, co ja takiego zrobiłem? gdzie popełniłem błąd?... Trwało to długo zanim zdecydowałem się dowiedzieć tego od niej bezpośrednio... Przecież jesteśmy przyjaciółmi... Przecież ja nic złego nie zrobiłem...
Poszedłem do niej i... dowiedziałem się, że kogoś poznała.
Nie to jednak było najgorsze, przez cały czas traktowała mnie jak wroga, a na koniec kazała spier***ać. Wtedy zawalił się mój świat.
Pierwszych dwóch tygodni nie pamiętam inaczej jak jedna wielka czarna dziura. Miałem nawet myśli żeby skończyć ze sobą. Potem pomału świat z czarnego stawał się szary, ale miałem problemy z jedzeniem - strasznie schudłem, problemy ze spaniem - dwie, trzy godziny dziennie. Z depresji wychodziłem coś ponad rok, a po półtora roku mogłem przespać bez przerw około sześciu godzin... Potem świat z szarego stawał się coraz bardziej kolorowy. Jakoś po dwóch latach doszedłem do jako takiej równowagi, zacząłem móc ponownie się śmiać i dostrzegać uroki życia.
Minął jakiś czas, robiłem zakupy i zobaczyłem JĄ w sklepie. Momentalnie wrócił ból, zal... i pamięć naszego rozstania... Odszedłem bez słowa, bo co tu było mówić.
Nie wiem skąd, ale się dowiem, zdobyła mój numer telefonu... Jak pokapowałem się z kim piszę, zablokowałem ten numer...
Pozostaje tylko mieć nadzieję, że w pierwszym esie wysłanym do niego było choć raz użyte jedno z trzech magicznych słów...
- Nataliii
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Życze powodzenia, mam nadzie za zrozumie a Ty już nie zawiedziesz jego zaufania. Choć jak była mowa wyżej o sytuacji w sklepie... moze być ciężko, dał Ci tym do zrozumienia że go zraniłaś i to bardzo, schował swoją dume do kieszeni
Ja nie uważam, żeby nie miał do mnie żalu-bo to by było nienaturalne po tym jak go skrzywdziłam. Tylko myślę, że on po tylu latach ułożył sobie życie. Potraktował mnie tak w sklepie, bo ma żal. I uważam, że chce bym czuła się teraz ja źle z tym wszystkim. Żebym to teraz ja cierpiała tak jak on przed laty. A nie dlatego że nadal mnie kocha....
Widzisz, on w tym sklepie, jak i obecnie, po prostu trzyma się od Ciebie z daleka, zgodnie z tym, co mu nakazałaś przed laty.
Niezależnie od Twoich intencji i stanu faktycznego, ma prawo interpretować Twoje próby odnowienia "przyjaźni", właśnie za próbę wypełnienia pustki w Twoim życiu po rozwodzie.
Myślę, że każdy, potraktowany wcześniej "per noga", tak by to interpretował.
Pozdrawiam.
Nataliii!!!
Dziękuję, tylko Ty mnie nie osądziłaś w tej sytuacji jako su..e. A reszcie dziękuję za swoją szczerość.
Tylko Ty widziałaś jakąś małą iskierkę nadziei na moją starą przyjaźń.
Teraz napiszę co się wczoraj stało tak po 16.
Wyszłam na balkon-pozbierać pranie. Widzę że pod domem stoi auto którego nie znam. Wysiada mężczyzna- a to ON.
Zapraszam go na kawę. Zaczynamy rozmawiać-przepraszam go tak bardzo jak tylko potrafię.Zaczynamy rozmawiać co u nas się działo przez ostatnie lata. Nie powiem, sytuacja była napięta dla nas obojga. Wychodząc porosił, żebym nie bawiła się w sms-y - tylko zadzwoniła.
Przyjechał, bo nie lubi nie wyjaśnionych spraw, a te nasze smsy nie dawały mu spokoju.
Teraz mam nadzieję, że malutkimi kroczkami uda mi się naprawić wszystko co spieprzałam przed laty.
Wiem, nie będzie to łatwe. Ale włożę w to tyle siły ile tylko mam.
Teraz to ja muszę ubiegać się o niego.
Ale jego przyjazd udowodnił to, że nie jestem mu obojętna.
Cieszę się jego szczęciem, bo zaczyna układać Sobie życie. Mam nadzieję, że z czasem poznam jego dziewczynę, bym mogła jej powiedzieć jakie ma szczęcie ku swojego boku.
Napiszę od czasu do czasu, by móc się pochwalić, czy też przyznać się do porażki w odbudowywaniu MOJEJ-NASZEJ WIELKIEJ PRZYJAŹNI.
Jeszcze raz wszystkim dziękuję za pomoc, opisaniu jak wy to widzicie. Dużo dało mi to do myślenia.
Postaram się już nie zepsuć tego.
Pozdrawiam.
- Nataliii
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Gratuluje ! Skoro czekał pod domem to znak że nadal mu zależy to Tobie i dał Ci tym do zrozumienia że ona zawsze był tylko czekał aż Ty będziesz gotowa zrozumieć co sie stało... Tearaz trzymam za Was kciuki, tzn za Wasza przyjaźń Trzymajcie się
- starr
- Net-Facet
- Nieaktywny
aneksia111 nic nie rozumiesz... Z tego wszystkiego co napisałaś wynika, że uczucia wyższe jakimi są przyjaźń i miłość to dla Ciebie abstrakcja. Sama zaś posługujesz się atrapami. Posłużę się Twoimi słowami jako cytatami:
Zapewniam Cię że nie chodzi mi o wypełnienie pustki, bo nie jestem sama. Mam dwójkę wspaniałych dzieci, które wystarczająco wypełniają mój czas.
Lepiej skup cała swoja uwagę na dzieciach i nie zapomnij, że oprócz ego jest jeszcze wiele innych cech, które warto w dzieciach rozwijać, bo:
Spaprałaś człowiekowi, który był Twoim przyjacielem ponad jedenaście lat.
Porównajmy teraz: Twoje dokonania przez ten czas - chłopak, narzeczony, mąż, dwójka dzieci, rozwód,
z jego dokonaniami - wygrzebywanie się z szamba w które wpadł po Twoim kopniaku, zapewne ze dwa, trzy nieudane związki, bo jeszcze nie był w pełni na nie gotowy, a teraz ma dziewczynę.
Widzisz tu różnicę?
Pewnie nie, to pokaże Ci ją: Pozbawiłaś go przez ten cały czas szansy na normalne szczęśliwe życie. Sama sobie tego nie odmówiłaś, tym bardziej widać to z następnego cytatu:
To że nie jestem z mężem to nie znaczy że jestem sama-mamy wspaniały kontakt ze sobą, co jest bardzo rzadkie w tych czasach, ale mogę go określić moim przyjacielem. W naszym rozstaniu nie było osoby trzeciej, nie było kłótni. Po prostu miłość wygasła. I właśnie by uniknąć kłótni, które by się pojawiły z czasem, postanowiliśmy się rozstać. Ale widzimy się prawie co dzień. Dogadujemy się super.
Powinien się cieszyć, że nie usłyszał tego samego co Twój PRZYJACIEL.(sorry, ale nie mogłem sobie odmówić małej uszczypliwości...) A skoro tak super się dogadujecie i w zasadzie przyjaźnicie, widujecie prawie co dzień, to po kiego Ci mieszanie w tym wspaniałym układzie i wprowadzanie kogoś z przeszłości? Czy nie jest to przypadkiem ochota na spapranie jeszcze czegoś, co po kilkunastu latach wzbudzi ochotę na "odbudowywanie"?
Chodzi tu o to by odzyskać przyjaźń, wspaniałego człowieka. By móc cieszyć się naszymi wzlotami, i płakać wspólnie upadkami...
Po co Ci drugi przyjaciel? Masz przyjaciela od cieszenia się i płakania, to ten z poprzedniego cytatu... Chyba nie jego winą było, że Wasza miłość nie potrafiła przejść na wyższy poziom... Pewnie nie Wiesz o czym teraz piszę. Zrozumiesz może jak poczytasz watek http://www.netkobiety.pl/t73303.html
Nie lepiej kupić sobie psa? dzieci będą się cieszyć i sąsiedzi nie będą obgadywać...
Cieszę się jego szczęciem, bo zaczyna układać Sobie życie. Mam nadzieję, że z czasem poznam jego dziewczynę, bym mogła jej powiedzieć jakie ma szczęcie ku swojego boku.
Nie uważasz, że o jedenaście lat za późno? Może zostaw ich w spokoju, bo po tygodniu od waszego kontaktu na tutejszym forum pojawi się wątek założony przez nią "Przyjaciółka sprzed lat miesza w moim związku-co robić?"
Ale jego przyjazd udowodnił to, że nie jestem mu obojętna.
A może po prostu, raz i już na zawsze chciał zamknąć tamten rozdział.
Postaram się już nie zepsuć tego.
Oby i tego Ci życzę