mój banał

Weronka
jest nas tu wiele,  poczytaj wątki,  choćby mój.  Da sie żyć ale to mówię po ponad 2 latach.  Dbaj o siebie!

Dziękuję za dobre słowa, czytam forum i trochę pomaga, rozjaśnia w głowie.  Czuję okropny żal, mam poczucie winy, że za mało sie starałam, że  byłam za dziecinna - unosiłam się jakąś głupią dumą zamiast próbować rozmawiać. Czuję zazdrość, że on jeszcze młody i przystojny, zakochany, a mnie czeka już tylko samotność. Że to nie ja jestem kobietą jego życia. Że porzucił mnie jak stare kapcie.
Nie chce go widywać ale muszę ze względu na dziecko. Męka.
Chwilami zapominam o tej sytuacji i wydaje mi się, że jest jeszcze nadzieja.  Powrót do rzeczywistości boli.
Żeby tak zasnąć i obudzić się  za rok...
Muszę się starać ze względu na dzieci, pokazywać im że walczę choć najchętniej położyłabym się i nie wstawała.
Pół mojego życia okazało się pomyłką.
Ale dzieci mam fajne.

Ba! Dasz rade i za parę miesięcy się będziesz dziwowała, że w ogóle byłaś w tym miejscu poglądowo!
Dawaj do nas- czytaj wątki po kolei, albo jak leci. Jak tu trafiłaś to teraz już będzie tylko lepiej.

witamy

Witaj Weronka. Choć teraz wydaje Ci się, że świat się zawalił, to dasz radę. Za kilka miesięcy będzie lepiej. Powodzenia :-)

Dobra. Trochę poczytałam. Wnioski: ja go nie kochałam naprawdę, tylko potrzebowałam miłości /bo tato mnie nie kochał, wybaczam ci tato - nie dałeś mi tego czego być może nie miałeś/. Mam dla eksa uczucie - nie wiem... byłam z nim przez kilkanaście lat dosyć szczęśliwa, dawał mi poczucie emocjonalnego bezpieczeństwa, czułam się na miejscu. Ale coś czułam momentami, że jest nie tak. Na samym początku  znajomości zerwałam z nim, a potem dałam szansę. Były sytuacje, że rozumieliśmy sie bez słów, śmialiśmy z tego samego a były takie, że kompletnie nie. Teraz widzę też, że mieliśmy różne oczekiwania wobec życia i na kompromisy chodziłam głównie -jeżeli nie tylko - ja. Zdaje się, że i tak długo nam się udawało jakoś żyć. Bez sensu. Oboje się pod koniec męczyliśmy, bo: on zakochany i motający się, nie wiedzący jak się wyplątać z małżeństwa /tu mam do niego jedyny żal - że nie powiedział mi od razu/ ja cierpiąca i w postanowieniu, że przetrwam wszystkie jego uszczypliwości itd. Dwoje 40-letnich dzieciaków.
Ale zdaje się, że jakoś ulepszyliśmy świat: wydaje mi się, że mamy fajne dzieci. Może ta sytuacja i dla nich będzie jakąś nauką.
Teraz będę uczyć się kochać siebie. Na razie mówię sobie do lustra: "...uś" jesteś fajną, wartościową laską, kocham Cię". Zabieram się w miejsca gdzie pełno endorfin. Wciąż widzę jak piękny jest świat i że marcinki kwitną. Chciałbym by moja najmłodsza córka wyrosła na silną, pewną siebie kobietę.
Co do eksia: chciałabym życzyć mu wszystkiego najlepszego i raz wydaje mi się, że szczerze to robię, nawet mi go czasem żal, a czasem wyzywam go w myślach od najgorszych.
Idę jeszcze poczytać...

Dziś znów jestem w czarnej dziurze. Może przez tą pogodę... Jak przetrzymać październik i listopad?
Walczę z nawracającymi wspomnieniami, złudnymi nadziejami, rozpaczą i żalem. Staram sie odpychać te myśli, boje się, że jeśli sie im poddam to mną zawładną na stałe. Poczucie własnej wartości - mniej niż zero.
Wydaje mi sie, że przegrałam swe dotychczasowe życie na wszystkich frontach.
A nowe życie- bez nadziei

Zapakowałam reszte rzeczy eksa.

Weronka Ty nie przegrałaś życia na wszystkich frontach. Nawet bym powiedział, że je wygrywasz. Masz trójkę wspaniałych dzieci i one są bardzo ważne jak i Ty.
Twój jm to stracił i jeszcze rzewnie zapłacze.
A Ty dasz radę bo jesteś silna dziewczyna.
Trzymam kciuki za Ciebie.

Żal się , żal.
Dobrze jak z siebie wszystko wywalisz.
Będzie Ci lżej.
Teraz Ciebie

Twój jm to stracił i jeszcze rzewnie zapłacze.

Lexpar - wywróżyłeś:)

Wczoraj zabrał resztę swoich rzeczy, wzruszył się moją dobrocią - że nie będę mu komplikować życia i pogrywać dzieckiem? i płacząc przeprosił mnie za wszystko. Albo może sie wzruszył bo musiał powiedziec: "przepraszam" a macho może mają z tym problem?

Ale mnie to trochę ruszyło no i oczywiście wieczór w szlochach /nikt nie widział/

Znalazłam na blogu /uciekamy do przodu/ ładną afirmację. Będę się jej trzymać:

"Jestem niepowtarzalna, a moje Ja jest jedynym, jakie posiadam.
Moje zewnętrzne formy zachowania, mój wygląd i to, co robię, to mój łącznik ze światem i mój sposób komunikacji, ale to nie cała ja i nie całe moje Ja.
To, co najlepsze, jest w moim prawdziwym Ja, do którego z każdą chwilą się przybliżam.
Cenię sobie to, czego dokonałam w życiu i co codziennie wnoszę do świata.
Mój wygląd jest mi bliski i drogi.
W pełni akceptuję swoją przeszłość, rozumiejąc, że to tylko ślad za moją łodzią, a najważniejsze jest to, co robię teraz.
Dzielę się swoim wnętrzem ze światem, jednak część należy tylko do mnie.
I tak jest dobrze.
Przyjmuję pełną odpowiedzialność za swój rozwój.
Uczę się i poddaję autokreacji.
Dowiaduję się coraz więcej o sobie i o mojej sile, odkrywam, że mam wszystko, co jest potrzebne do szczęścia.
Mam na swoim koncie sporo dobrych rzeczy, bo jestem dobrym człowiekiem.
Mam też osiągnięcia, ponieważ jestem zdolna.
Znam kilka wspaniałych osób, bo i ja wnoszę wiele do związków.
Cieszę się tym, co już dla siebie zrobiłam, i dbam o siebie nadal.
Uczę się na swoich błędach.
Nie mam obowiązku zatrzymywać w swoim życiu ludzi, którzy nie traktowali nie dobrze.
Nie zawsze wykorzystywałam czas ? dziś mogę dokonywać nowych wyborów.
Człowiek jest cudem.
Jestem nim i ja.
Wykorzystam posiadane talenty, umiejętności i możliwości ? istniejące i te jeszcze mi nieznane.
Znajdę nowe sposoby współpracy z otaczającą mnie rzeczywistością.
Będę z wdzięcznością cieszyć się życiem.
Będę kochać.
Zasługuję na to."

Iwona Majewska-Opiełka ?Siła kobiecości?

Ależ jestem wściekła!!! No nie mogę! Wkoło same pary - jak w tej sytuacji nie czuć się wybrakowanym? Wydaje mi się, że wszyscy sie na mnie gapią jak na jakąś ostatnią ofermę...

Jak przyśpieszyć czas?

Co za dupek!

/eks/

A jeszcze libido mi się włączyło...

Muszę się opanować, bo jeszcze trochę i zaczne biegac po mieście z jęzorem...;)

Spytaj dzieci... co im zostanie, jak i mamusia się na nich "wypnie"
A na poważnie: PRZYTUL dzieci... I TY i ONE tego POTRZEBUJECIE.
Na facetach świat się nie kończy... pisałaś, że naokoło same pary. Wejdź TU na forum w dział "samotność" - zobaczysz jakie SAME PARY...
Klasyczny weekendowy dół... dół ma 1 zaletę - ma dno - jest się od czego ODBIĆ
Trzymaj się dziewczyno!

anhedonia  To dlatego też, że starsze dzieci nie mieszkają już w moim mieście, a małolata jest u niego.
No i byłam u przyjaciółki, która rozeszła się z mężem ze swojej winy, a on ją tak kocha...   Jestem normalnie zazdrosna...

Lillypebbles witaj i nie daj się

Ja się tu trochę żalę i muszę to robić, żeby to z siebie wyrzucić no i kto mnie lepiej zrozumie niż Wy?

No kontakty z nim mnie normalnie rozwalają... Za każdym razem gdy trochę sie zbiorę do kupy przychodzi z jakimiś duperelami i mnie rozkłada.
Otóż: dlaczego ja prześladuję ją /kochankę eksa/ chodząc na te same zajęcia. Ona czuje się nękana i zgłosi na policję/!?!/
I rozpowiadam po mieście, a miało być dyskretnie?
I starsze dzieci przeze mnie z nim nie rozmawiają, i nie gotuję, lodówka pusta, ... i takie tam bzdety.
Zatkało mnie. I odruchowo się tłumaczyłam zamiast go pogonić!
Koniecznie muszę znaleźć psychologa... / czy darmowy jest gorszy?/

Stokrotka - starsza dwójka jest już samodzielna. Została mi 6latka. Ja pracuję na zmiany - rano, popołudnie, cały dzień /12h/ albo mam dzien wolny. Mała jest zapisana do świetlicy, ale jak mam na popołudnie do pracy on ją zabiera, podobnie jak mam cały dzień w pracy no i co drugi weekend. Ona śpi u niego i ja odbieram ją ze szkoły chyba, że ona chce być u niego dłużej to nie robi problemów. Ja też - uważam, że kontakt z ojcem dla dziewczynki to b. ważna sprawa. Ja go nie miałam...

Nie podjęłam jeszcze żadnych kroków prawnych. Boję się, że będę musiała spłacić mu pół wartości mieszkania /jesteśmy współwłaścicielami/ Ono tutaj jest warte może ze 120 tys.  A ja zarabiam 1600 zet. Nie dostanę kredytu.
A przy sprzedaży mieszkania co mi przyjdzie z tych 60 tys.? Rozejdą się szybko...

Nie wiem czy czekać te   6 m-cy do ustania pożycia i brać rozwód czy już załatwiać separację... czy rozdzielczość majątkową?

Nie mam dowodów. On się chyba nie przyzna...

Mam omyłkowy sms do niej sprzed dwóch lat na tel. syna. Czyli nic

Spisałam też połączenia rozmów z jego telefonu /godziny daty/ ale to chyba tez niewiele warte...

Werona
ale co sie nie przyzna?  Powołuje sz na świadka kochankę,  jej męża,  osoby ktore ci doniosły.  Dobry adwokat,  warto zainwestować bo walczysz o godne zycie dziecka i swoje.

Weronka
zaprzysierzenie jest cos takiego.  Za fałszywe skladanie zeznań jest 3 lata jesli sie nie mylę.

Kolejny dołek...

Dochodzą "wieści" z miasta: ich wspólny wyjazd, spotkanie...Czuję zazdrość w pierwszej chwili. Potem staram się naprostować myślenie, klaruję sobie na nowo całą sytuację: że to jednak była pomyłka życiowa /iluzja/ i to jaki on jest /manipulant i kłamca/.
I to, że przecież ja uciekam do przodu i nie mogę oglądać sie wstecz...

I tak za kazdym razem...

Czekam na dzień gdy obudzę się wolna.

Poproś te osoby aby byly twoimi świadkami na rozwodzie .

Nie mnie oceniać czy mądry czy głupi, chciałabym jednak poznać Twoje oczekiwania jakie łączysz z tym "uświadomieniem"?
Co chcesz przez to uzyskać?

Zemścić się na niej? W końcu ona też jest winna.
Zrobić prezent mojemu byłemu, bo on ją kocha to chyba chce z nią być? /i mam być może nadzieję, że długo by razem nie pobyli znając eksa -  tylko, że ja go jednak nie znam:/ Bo myślę, że jej mąż chyba by jej nie trzymał w domu  po odkryciu zdrady.

Skoro ja wolałam prawdę może małżonek niewiernej też by wolał?

Wiem, wiem. Takie myśli to u mnie wentyl bezpieczeństwa. Stworzę sobie taki scenariusz w głowie, przerobię  i odpuszczam...

W ogóle mam skłonność do scenariuszy.

Za dużo myślę.

Kolejny odcinek telenoweli: /kto jest reżyserem? gdzie gaża?/:):

Moja mama "uświadomiła" męża kochanki. Ta zaatakowała mnie, że "sobie nie życzy... żebym poukładała wreszcie sprawy z mężem"...
Potem miałam wizytę męża kochanki - chciał wiedzieć jakie mam dowody...
Czekam na kolejną osobę tej tragifarsy - eksa...

Szukam dobrego adwokata...

To nie była moja inicjatywa...

Mam tysiąc różnych myśli... myślałam też o samobójstwie...

Chcę zacząć nowe życie - w prawdzie.  Chcę się obudzić i poczuć wolność. Chcę nie martwić się o finanse. Chcę rozwodu...

Namierzam adwokata ipsychologa

Minęły 2 miesiące... Już chyba jest lepiej... Wydaje się, że powoli akceptuję sytuację. Zdecydowanie lepiej jest gdy nie mam kontaktu z byłym. Jednak to do końca niemożliwe /dziecię/. Z form kontaktu wybieram najczęściej sms. Przespałam dziś  8 godzin, ale śniło mi się, że za nim płakałam. Na jawie już tego nie robię. Moje życie jest spokojniejsze, widzę plusy mieszkania tylko z dzieckiem, pojawiają się jakieś plany na przyszłość. Tylko, że on ciągle jest w tyle głowy...

Męczące jest to ciągłe pilnowanie myśli, które i tak uciekają.

Będzie dobrze. Musi być

Weroniko, właśnie jestem w takiej samej jak TY sytuacji. Dwa tygodnie temu dowiedziałam się z SMS-ów o kolejnej zdradzie pana męża. Wyrzuciłam go od razu, ale czuję się fatalnie upokorzona, poniżona i totalnie oszukana ( dla dobra dzieci i po wielu przeprosinach już raz pozwoliłam mu wrócić) i po co mi to było?

Nie wiem jak mam się pozbierać...

Masz rację Weroniko. Dla mnie moi synowie byli i są największą podporą. Ale dorastają i boję się samotności ....
Mąż przeprasza, prosi, gra mi na emocjach - mówiąc, bym myślała o dzieciach ( czemu on nie myślał ?) a ja jestem totalnie rozbita. Nie wiem jaką decyzję podjąć, Muszę znaleźć dobrego psychoterapeutę i dać sobie radę...