Do strajku... gotowi... STRAJK! - za czy przeciw?

Strajk strajkowi nierówny. Irytujące jest, kiedy jesteś w obcym kraju i tam akurat pracownicy strajkują  na lotnisku. W związku z tym żaden samolot nie może odlecieć. Pracownicy walczą o swoje prawa wszelkimi dostępnymi metodami. Wtedy interesujemy się, o co w tym strajku chodzi.
Najlepiej, gdyby nikt nie strajkował. Ale z drugiej strony patrząc,  każdy pracownik ma prawo walczyć o swoje prawa.

Przypomniałam sobie inne straszniejsze metody wymierzania pracodawcom sprawiedliwości przez nacje, której lepiej  nie wspominać w obecnych warunkach politycznych. To tak poza tematem.

Za nauczycieli  czy pielęgniarki podejmują decyzje o strajku związki zawodowe, a nie sami pracownicy.
Pan Henio, to nie wiem, gdzie może się udać po pomoc. Są pewnie  odpowiednie związki i stowarzyszenia dla właścicieli przeróżnych zakładów.
A ja jeszcze pamiętam, jak wyglądał kiedyś strajk rolników, którzy też są przecież właścicielami.
A nie tak dawno w Brukseli  protestowali  polscy właściciele  sadów w  związku z sankcjami. Ja nie wiem czy rozdawanie jabłek jest właściwą formą strajku. Co w takim razie rozdawaliby właściciele warsztatów samochodowych w ramach strajku?

Strajki w założeniu są wymuszeniami, kiedy inne sposoby poprawy bytu pracowników zawodzą.  Są ostatecznością. Co ma wobec tego zrobić pracownik, którego prawa są non stop naruszane? Zgadzam się, że cierpią na tym chorzy. Ale czy chorzy nie cierpią na tym, że brakuje dobrego lekarza specjalisty, bo akurat sobie nagle wyjechał za granicę i może wcale  nie wróci? A ty pacjencie, umówiony na wizytę  na kilka miesięcy wcześniej, idź  sobie do pierwszego lepszego eskulapa prywatnie albo  choruj w nieskończoność. Czy to  może kogoś zainteresować?
Strajki zawsze przynosiły szkody, ale czasem konieczne w wymuszeniu pozytywnych zmian. Nie liczy się, że ktoś postronny może stać się poszkodowany.

No to skoro to terror, to jak to może być "dobre"?

Czy to w takim razie nie powinno być tak, jak z terrorystami - że się nie negocjuje itd.? Tzn. wyżej było wspomniane, że wizja strajku zabezpiecza pracowników. A gdyby było z góry wiadomo, że strajk nie przyniesie skutku, to czy to by ilości strajków nie zminimalizowało? Poza tym dla mnie to głupie o tyle, że podpisali jakąś umowę, więc powinni strajkować tak, żeby jej nie naruszać. Jeśli to robią, powinni zostać ukarani dyscyplinarnie, a nie dostawać podwyżki czy o co tam akurat walczą. To jest o tyle bez sensu, że w prywatnej firmie raczej by tak było, skoro jest podobno tylu bezrobotnych, chętnych na miejsce pracy, to raczej pracodawca zastąpiłby sobie tych strajkujących bez większego problemu. Nie wiem, jak pracodawca chce zmienić warunki umowy, np. mniejsza pensja albo więcej pracy, to lament i strajk. Jak strajkujący wymuszają podwyżki, czyli też zmiany w umowie, tyle że akurat na ich korzyść, to uciśnieni. Czy którąkolwiek z umów o pracę podpisuje się z przymusu?

Tylko ceny życia jednak rosną, a nie maleją, więc logiczne, że w teorii powinny wraz ze wzrostem cen iść analogiczne podwyżki. Jeśli ceny rosną, pensja nie, to dość logiczne, że po pewnym czasie pracownikom, którzy X lat temu byli zadowoleni z umowy, nie wystarcza na godziwe życie. A pracodawca ma to gdzieś, bo dla niego idealną sytuacją jest maksimum za minimum.

I nie bardzo wyobrażam sobie ten strajk, kiedy się jednocześnie wykonuje normalne obowiązki. To na czym on miałby polegać? Na słaniu petycji? Wznoszenia gniewnych okrzyków w czasie pracy? Tupaniu nogami? Logiczne, że jak się chce coś osiągnąć, to trzeba protestować tak, żeby dotknąć tym pracodawcę.

Wiesz, kiedy rząd brytyjski potraktował poważnie po raz pierwszy Gandhiego? Jak ten nakręcił strajk w całych Indiach jednocześnie. Nagle wszyscy Hindusi nie przyszli do pracy, koleje nie działały, poczta, hotele, Indie sparaliżowane, a Hindusi się modlą. Też powiedzieli, że to terroryzm i wysłali na nich wojsko. Nie wyszło z tego nic dobrego.

Jeśli pracodawca chce szacunku, chce żeby pracownicy z serca dbali o jego firmę, żeby czuli wewnętrzną potrzebę dbać o firmę pracując jak najlepiej, to powinien im równy szacunek okazywać i dbać o ich potrzeby. Jednostronne respektowanie zasad to moim zdaniem patologia w każdej relacji.

I jasne, mogą zamiast strajkować po prostu się zwolnić, tylko co to komu da? Nic nikomu, ani pracodawcy, ani pracownikom, ani postronnym ludziom.

Z tym się akurat zgadzam, bo to zawsze budziło mój niesmak. Moim zdaniem związkowcy powinni działać społecznie, nieodpłatnie.
Za to samo istnienie związków zawodowych wydaje się konieczne, bo przecież bronią praw pracowniczych na wszystkich płaszczyznach i pomagają w przeróżnych, często trudnych lub co najmniej budzących wątpliwości sytuacjach. Jeśli pracownik czuje się niesprawiedliwie potraktowany, to w zderzeniu z całą machiną przedsiębiorstwa czułby się również bezsilny, a tak jest ktoś, kto czuwa, aby jego prawa nie zostały pogwałcone.

Niestety argument pani Zosi zupełnie do mnie nie przemawia, bo to nie tak działa.
Natomiast jeśli spojrzeć na molochy, to rozumiem, że pracownicy powinni całymi latami pracować za tę samą pensję, mało tego, bez słowa godzić się na zabieranie raz przyznanych przywilejów? 

Pozwolę też sobie zauważyć, że w wielu molochach zarobków nie negocjuje się indywidualnie, dlatego nawet niewielka podwyżka dla pracodawcy oznacza duże, dodatkowe koszty pracy i stąd tak opornie podchodzą do zmian, a koszty życia przecież rosną. Inna rzecz, że strajki nie dotyczą wyłącznie zarobków.

Primo, pierwsze słyszę, żeby jakikolwiek związek zawodowy negocjacje ZACZYNAŁ od razu od strajku i to na zasadzie barykady. Raczej wcześniej zawsze są negocjacje, więc tu średni przykład sobie wymyśliłeś.
Secundo - nie widzę problemu, mówię pani Zosi, żeby nie sprzątała, za współpracę dziękuję i albo otworzy drzwi i sobie pójdzie, albo wzywam policję. Mnie stać w mojej skali mikro na zrezygnowanie z jednej pani Zosi, bo w najgorszym wypadku sama sobie posprzątam, wielkiej firmy nie stać na zwolnienie WSZYSTKICH, kilku tysięcy, pracowników. W jej interesie jest się dogadać. Ot różnica.

W takim razie najpierw należałoby rozwiązać wojsko i policję, bo to bodaj dwie największe organizacje istniejące po to, żeby kogoś "bronić".

Jak sobie wyobrażasz to zwolnienie wszystkich niezadowolonych pracowników. Odnosząc się choćby do wspomnianych przez Ciebie pielęgniarek? Dyrektor szpitala zatrudniającego powiedzmy 150 pielęgniarek zwalnia wszystkie bo im się nie podobają zasady na które się zgodziły ileś lat temu. I zostaje bez żadnej czyli musi znaleźć 150 które się zgodzą pracować na jego warunkach. Nie bardzo się orientuję jaka jest sytuacja z bezrobociem wśród pielęgniarek ale śmiem twierdzić że znalezienie 150 od zaraz łatwe nie będzie, śmiem też twierdzić że taką grupę nowych pracowników trzeba wprowadzić może przedszkolic i liczyć się z tym że nie będą oni tak dobrzy jak poprzedni.
Zwolnienie wszystkich pracowników stanowi duży problem,

Zacznijmy od tego, że sytuacja gdy wszyscy pracownicy są niezadowoleni do tego stopnia by jednocześnie odejść z pracy jest czystą abstrakcją.
Podobnież, pracownicy mając świadomość, że następstwem strajku, czyli niewywiązania się z umowy, może być zwolnienie- mniej ochoczo by doń przystępowali.
Pielęgniarki to tylko przykład- jeden z bardziej typowych: one nie strajkują dlatego, że dzieje im się krzywda, nie starcza na jedzenie itp.
Strajkują, bo mają przeświadczenie, że są nietykalnymi świętymi krowami, którym wolno wszystko; że absolutnie niczym nie ryzykują, a może akurat uda się coś uszczknąć.
Środowiska pielęgniarek akurat nie znam, ale znam górnicze- i dziwnym trafem tam niezadowolenie i krzywda zbiegają się w czasie z informacjami o zyskach firmy; W takim KGHM byle lump przy łopacie ma 6-7 tyś. miesięcznie.I oni strajkują regularnie dwa razy do roku.

Pitagoras, właśnie dlatego, że dobrze znam środowisko górnicze (co prawda nie całe, ale wiem niemal od podszewki, jak to wszystko wygląda w JSW i Kompanii Węglowej) i głównie na tym się opieram, to nie dam sobie powiedzieć, że strajki są tutaj nadużywaną formą nacisku.

Edit: Jeśli strajki w czasie zbiegają się z informacjami o zyskach przedsiębiorstwa, to ten fakt tylko dobrze świadczy o strajkujących - mają świadomość, kiedy prosząc o podwyżkę mają realną szansę ją uzysać, a kiedy strajk z góry skazany jest na niepowodzenie. Jak to mówi przysłowie - z pustego i Salomon nie naleje.

A nie słyszałeś, że "przysłowia są mądrością narodu"?

Po pierwsze proponuję przepracować w górnictwie choćby 5 lat, a dopiero potem się na ten temat wypowiadać (znam kilku takich, którzy próbowali i po kilku dniach (!) z przerażeniem stamtąd uciekali), a po drugie górnicy co prawda nabywają uprawnienia emerytalne wcześniej niż inni obywatele naszego kraju, ale coraz częściej z przyznanych świadczeń nie korzystają, zresztą zupełnie świadomie. Mało tego, znam sporo przypadków, kiedy to stosowano na nich naciski, aby nie blokowali miejsc pracy.
Nie wspominając o tym, że oddają do ZUS-u kwoty wielokrotnie przekraczające te, które płacą prywatni przedsiębiorcy, czyli zwykle najniższe.

Niemniej nie odchodźmy, proszę, od głównego tematu wątku.

1.Jaki naród, takie mądrości
2.Suma składek zusowskich górników ma się nijak do tego co potem dostają tytułem emerytury. Ochy i achy nad ciężkością pracy w kopalni to dla niepiśmiennych niewiast, ja niestety umiem liczyć.Absurdalnie wysokie emerytury górnicze są faktem, podobnie jak faktem jest to, że komuś te pieniądze są rabowane.

To może podaj jakieś konkretne kwoty, żeby je można było skonfrontować z rzeczywistością, bo wokół tego tematu narosło mnóstwo nieprawdziwych mitów.

Doprawdy??? Gdyby były tak absurdalnie wysokie, jak piszesz, to górnicy z prawem do emerytury zamiast dorabiać do nich przez kolejne lata, z chęcią siadaliby w wygodnych fotalach, włączali TV i tylko czekali aż kolejna emeryturka wpłynie na konto.

No patrz, ja jakoś piszę. I to chyba nawet całkiem nie najgorzej .
Raz jeszcze powtórzę - popracuj i wtedy się wypowiadaj.

Pitagoras, nie rozumiemy się. Prosiłam, abyś podał kwotę tej, jak sam określiłeś, absurdalnie wysokiej emerytury, jaką to rzekomo otrzymują górnicy, nie zaś wyliczenia. Bo jeśli dla Ciebie emerytura w wysokości 2,5 tys. zł czy nawet 3-4 tys. zł. jest emeryturą  a b s u r d a l n i e  wysoką, to raczej nie mam pytań. Oczywiście jak na polskie warunki są to wysokie świadczenia, niemniej nie czepiałabym się biorąc pod uwagę, że rolnicy płacą zabawnie niski KRUS czy też osoby prowadzące działalność z reguły opłacają najniższe składki, a mnóstwo zawodów w ogóle zwolnionych jest z ich wnoszenia. Bądźmy sprawiedliwi.

Jak wspomniałam, mało który górnik po 25 latach siedzi w domu i odcina kupony, większość nadal pracuje i wnosi do skarbu państwa przynajmniej podatki, a jeśli dana osoba zatrudniona jest w górnictwie, rezygnując z nabytych świadczeń, to przecież wciąż zasila także kasę ZUS-u. Nie dodałeś też składki rentowej, a to kolejne pieniądze, które bądź co bądź są wnoszone i najczęściej niewykorzystywane. Pomijając fakt, że bardzo generalizujesz, Twoje wyliczenia są mocno nieprecyzyjne, a od tzw. barbórek i czternastych pensji również odprowadzane są składki, co oczywiście powiększa stan konta emerytalnego.

I nie rozumiem dlaczego górnik miałby nie protestować, jeśli świadomie wybierał tak trudny i ryzykowny zawód (nie czarujmy się, śmiertelność i wypadkowość jest tu bardzo, bardzo wysoka), bo skusiła go wcześniejsza emerytura, po czym na rok przed usyskaniem do niej prawa okazuje się, że prawdopodobnie pracować będzie musiał znacznie dłużej. Bunt i poczucie niesprawiedliwości są w takiej sytuacji naturalne i dla mnie zupełnie zrozumiałe. To akurat w kwestii strajków wynikających z próby odbierania przywilejów.

1.Absurdalnie wysoka względem wpłaconych składek.Kwota emerytury NIE MOŻE być ustalana na podstawie subiektywnych odczuć i empatii; no w każdym razie mi się nie uśmiecha przymusowe sponsorowanie biednych górników.
Jeśli chodzi o KRUS- to akurat jedyny system emerytalny, który działa uczciwie: gówno wpłacasz, gówno dostajesz; bilans wpłata/wypłata naprawdę wychodzi na zero, więc jeśli już, to powinien być wzorem dla reszty.
2.Co do PROTESTÓW w obronie praw nabytych się zgodzę; ale to nie podpada pod typowy strajk z gatunku : jestem niezadowolony z zarobków, dajcie mi więcej.

Emigracja- świetna rzecz: część górników wyjedzie- zarobią więcej; W Polsce będzie ich mniej= zarobki wzrosną.
Szkopuł w tym, że my jako Polacy mamy obrzydliwą i katastrofalną w skutkach cechę: trzymanie się jednej pracy zębami i pazurami.
U nas nie ma kultury zmieniania pracy, szukania lepszej gdy się pracę ma; w świadomości typowego obywatela utrata pracy jest wyrokiem śmierci.
Miałem szczęście spędzić młodość w kraju autentycznie wolnorynkowym i kapitalistycznym; tam pracę zmieniało się co kilka miesięcy, nawet mając świetną posadę szukało się lepszej- bo zawsze może być lepiej.
Daj Boże, aby u nas kiedyś pojawiło się takie podejście.Temat strajków etc. upadłby sam.

Nie wiem co to umowy śmieciowe. Znane mi umowy to: o dzieło oraz zlecenie- jedyne uczciwe i sensowne, w odróżnieniu od ''umowy o pracę'', która z zatrudniającego czyni niewolnika i sponsora. Innych rodzajów umów nie znam.
A skutek sztucznego wymyślania stawek w górnictwie jest taki, że kliencie kupują ruski i chiński węgiel, bo jest tańszy.Polskiego nikt nie chce więc kopalnie i tak trzeba będzie zlikwidować- jak nie dziś, to jutro.Tyle sobie wystrajkowali.

Ale gdzie konkretnie ktoś jest wykorzystywany na umowie zlecenie? To jest najoczywistszy typ kontraktu: za zrobienie tego i tego dostaniesz tyle a tyle.Jeśli obie strony się wywiązują to jest miodzio.

Wiem jak to w Polsce wygląda.A wygląda tak, bo czerwoni debile ze związków zawodowych terrorystycznymi metodami udupili normalność, czyli zdroworozsądkowe umowy o pracę. W związku z tym żaden zdrowy psychicznie przedsiębiorca, nie podpisze tego cyrografu, który czyni go wiekuistym niewolnikiem swojego pracownika, a w przypadku np. młodej kobiety- również sponsorem jej, oraz jej ewentualnego potomstwa.
Traktowana poważnie i uczciwie umowa zlecenie jest doskonałą formą wzajemnych relacji między pracownikiem, a przedsiębiorcą.
U mnie działała bezproblemowo dopóki zatrudniałem ludzi.Z każdym z byłych pracowników jestem w dobrych kontaktach; część podpytuje czy by się coś u mnie nie znalazło, chociaż mają niezłe prace.

No to niech ustalą stawki 2,5 zł/h. Jeśli ktoś się zatrudni, to widocznie mu to odpowiada, jeśli nikt się nie znajdzie, to pracodawca zweryfikuje swoje plany i zaoferuje więcej. Dlaczego ludzie oczekują, że pracodawca ma stawiać dobro pracowników nad swoje? No litości... Każda strona chce zarobić, sęk w tym, że - jeśli chodzi o strajki - to pracownicy najpierw się godzą na daną stawkę, a potem chcą jej podwyższenia i strajkują. A gdyby pracodawca chciał postąpić tak samo i w trakcie umowy obniżyć im stawki? On nie zastrajkuje, prawda? A jak tylko spróbuje obniżyć pensje, to... kolejny strajk. Pracodawcom umowy niejako wiążą ręce, a strajki dają niektórym grupom zawodowym prawo do wymuszania zmian w umowie na swoją korzyść, której to możliwości pracodawca nie ma.

I ja nie mam własnej firmy, nie zatrudniam nikogo, pracowałam na umowy zlecenie i o dzieło, nigdy nie miałam z tym problemów, ale jak czytam różne wypowiedzi na tym forum (nie tylko w tym temacie), to gdybym miała firmę, w życiu nie zatrudniłabym nikogo na umowę o pracę, kobiet już w ogóle. Co w tym nagannego, że pracodawca chce zatrudnić pracownika do ustalonej pracy, za ustaloną stawkę i tylko za to chce mu płacić i właśnie tyle, ile zostało ustalone? Nie ogarniam.

Ciężko mi was pojąć, naprawdę No to Elien ogarnij temat, że patologia polskiego rynku pracy nie może być brana za coś, co jest normalne, bo normalne nie jest. Może lepiej za 0 zł? Jak chcesz się utrzymywać zarabiając 2 zł na godzinę? Tu nie chodzi o to, aby pracodawca stawiał dobro pracownika ponad swoim, ale aby pracownika jako tako sensownie wynagradzał.  Nie robi tego jednak, skoro oferuje śmiesznie niskie stawki gwarantujące ubóstwo materialne, a zadłużenie wobec pracowników w firmach liczy się w miesiącach i milionach złotych. Coś widocznie jest nie tak. Znam przykład firmy, że gość ewidentnie oszukuje ludzi i wiem, że takich firm w Polsce jest sporo. Jak mam zgadzać się z waszym stanowiskiem, skoro znam wiele przykładów małych i dużych firm, gdzie ewidentnie chodzi jedynie o maksymalne wykorzystanie czynnika ludzkiego i własne wzbogacenie się kosztem reszty? Przypomina mi to trochę sytuację krajów rozwijających się przeniesioną w realia Europy Środkowej.
Żeby nie było, że jestem gołosłowny, nie wiem czy wiesz, ale mniej więcej 10 mln Polaków jest zagrożonych ubóstwem, a 13% społeczeństwa żyje w nędzy (według przyjętych przez UE kryteriów dochodu). Czemu? Z powodów, które wymieniłem powyżej- większość środków skupia się w rękach garstki, kosztem reszty. Nie umniejszam roli prezesów, dyrektorów, ale wszelakie cięcia zawsze odbywają się kosztem tych na dole, i cięcia te zwykle wiążą się nie z brakiem pieniędzy w firmie, a z maksymalizacją zysku. Typowo korporacyjne podejście do tematu. Nie mylcie czasem tej opinii z jakąś formą socjalizmu, tu chodzi o zdroworozsądkowe podejście do tematu

Eilien pogadamy, jak Ci stuknie 60 i zacznie się zbliżać emerytura. Szczerze życzę zarobków na poziomie 2 zł na godzinę przez resztę życia za wykonywaną pracę, na głupotę ludzką nie ma rady

Pitagoras, w każdym normalnym kraju człowiek wykonujący stałą prace na określonym stanowisku zatrudniany jest na umowę o pracę, nie zlecenie.
Polityka jaką propagujecie sprawdza się w krajach trzeciego świata, gdzie faktycznie jeden z drugim robią za przysłowiową miskę ryżu, bo takie są realia, a firma choć ma to i tak więcej nie da, bo i po co? Tyle, że Polska krajem trzeciego świata nie jest, choć wielu pseudobiznesmenów w taki sposób na ludzi właśnie patrzy. Nie każdy jest korporacyjnym androidem (i nie każdy w sumie chce), czy po prostu nie każdy ma łeb do interesów. Sęk w tym, aby ta większość nie była wykorzystywana przez ogarniętą mniejszość, jak to się ma obecnie w Polsce. Zatrudniając kogokolwiek nigdy nie zaoferowałbym mu stawki 2 zł/h bo wiem, że są to środki, za które nie można normalnie żyć w tym kraju. Już lepiej nie otwierać żadnej firmy, niż tak wykorzystywać ludzi. Niestety wielu ludzi ma mocno wypaczony pogląd na te sprawy- aby samemu się "nachapać".

Nie ma litości! <3

Kredyt miałam, co prawda już spłacony, ale był!  Plus mam kartę kredytową, czy moja zdolność dorosłego życia wzrosła? Owszem, nie daje stabilizacji, ale pracuję za pieniądze. Nie za stabilizację. Oczywiście ja rozumiem, że pracownik wolałby mieć umowę o pracę, bo wtedy niemalże może "wszystko", ale też rozumiem pracodawcę, który nie chce, żeby np. świeżo zatrudniona kobieta zwiała na macierzyński - skoro ją zatrudnił, to potrzebował pracownika do wykonania konkretnej pracy, a nie pracownika-widmo, któremu trzeba płacić, ale nie ma za co. Chodzi mi o to, że rozumiem "chcenie" obu stron, natomiast uważam, że pracodawca ma rację w tym konflikcie interesów.

I co ma do tego odpowiedzialność za rodzinę? Owszem, w tym momencie odpowiedzialna jestem za siebie i za swojego kota, ale właśnie - to JA JESTEM odpowiedzialna, a nie zrzucam tego na Bogu ducha winnego pracodawcę. Co mu do tego, czy mam rodzinę, kota, psa, teściową czy folwark zwierzęcy. To już moja sprawa i ja się tym martwię. Ma dać umowę o pracę czy podwyżkę, bo JA mam rodzinę? To wtedy JA jestem za nią odpowiedzialna, czy on?

Ee, zacznę od końca. Zadłużenie wobec pracowników to zupełnie coś innego i nawet strajk w takiej kwestii to coś innego, niż strajk o podwyżkę - w sytuacji, w której pracownicy nie dostają wypłat, to najpierw pracodawca złamał postanowienia umowy dot. wynagrodzenia, więc oni walczą o to, co zostało ustalone, a czego pracodawca nie spełnił. Natomiast strajki o podwyżki to żądanie wyższej kwoty niż ta, na którą sami się zgodzili. Nikt im nie kazał. Dostają wg siebie za mało? To niech się zwolnią albo plują sobie w brodę, że popełnili błąd i podpisali umowę do kitu, a nie - nagłe ocknięcie i daj więcej, bo mało. Z jakiej racji? Dla mnie to tak, jakbyś sprzedał samochód za 5 tys., a potem ścigał klienta, że jednak chcesz dostać 7. Śmieszne, prawda?

Oczywiście, że jak chce, to niech wystawi ogłoszenie, że szuka pracownika za darmo. Jak dla mnie, to może podpisać umowę, w której pracownik będzie mu dopłacał. Skoro obie strony się na to godzą, to co w tym złego? Dlatego piszę, że jak chce, to niech szuka za 2 zł. Jeśli kogoś znajdzie, tzn. że wycenił odpowiednio, jeśli nie - musi rzucić wyższą kwotę. Skoro jednak za jakąś stawkę znajdzie pracownika, to z założenia obu stronom to pasuje. Jak nie pasuje, to strona, która się na to zgodziła mimo jakiegoś "ale" ma problem - nie musiała się zgadzać, trzeba było otworzyć buzię i negocjować warunki PRZED podpisaniem umowy, a nie wymuszać je po fakcie.

Czytam, po prostu się nie zgadzam. Argument z wiekiem jest śmieszny -  mam ciotkę, lat 52, ma o strajkach takie samo zdanie. Cytując "jak ja zarobię za mało, to szukam innej pracy, a wy [do siostry - lekarki] lecicie strajkować". Mam nadzieję, że mi się to nie zmieni, bo to będzie oznaczało, że kontrolę i "dbanie" o siebie zrzucam na kogoś innego.

Pisałam też, że jeśli chodzi o strajki, w których pracownicy domagają się SPEŁNIENIA czegoś, co jest w umowie - luz, bo to oznacza, że pracodawca wcześniej jakieś postanowienia złamał. Natomiast absolutnie nie popieram strajków w związku z podwyżkami - wtedy to oni łamią postanowienia umowy (np. nie przychodząc do pracy). Różnica jest po prostu w prawie - jak szef nie da wypłaty, pracownicy mogą iść strajkować, dochodzić praw w sądzie itd., z kolei jak pracownik strajkuje, to szef nie może zrobić NIC, nawet go zwolnić, mimo że łamie coś, co było w umowie - prawnie oczywiście nie, bo strajki są legalne, ale nie wykonuje tego, do czego się zobowiązał.

Nie rozumiem takiego uszczęśliwiania ludzi na siłę w tym, o piszesz. Oczywiście stawka 2 zł jest dla mnie absurdalna, ale jeżeli pracownik się na nią zgodził, to jego prawo i jego sprawa. Dlaczego ktoś ma myśleć za niego? Jasne, wykorzystanie trudnej sytuacji, ale to dalej nie jest zmuszenie go do tego - skoro wybrał stawkę 2 zł, to wolał ją niż bezrobocie. Zgodził się na takie warunki, więc niech siedzi cicho. Jeśli mu nie odpowiadają, a szef się nie zgadza na zmiany, to niech on zmieni pracę, a nie wymusza podwyżkę. Zatrudniasz pracownika za określoną kwotę, on wykonuje pracę, Ty mu płacisz. Nie wykonuje - żegnamy się. Nie odpowiadają komuś warunki umowy - rezygnuje.

Dla mnie to jest po prostu tak, jakby tylko jedna strona miała przyzwolenie na żądanie zmian - pracownik chce podwyżki (zmiana), szef się nie zgadza, pracownicy lecą strajkować. Ale niech tylko szef spróbuje obniżyć stawkę (zmiana)... znowu strajk. Nie widzisz tu niesprawiedliwości, skoro jedna strona, jak chce zmienić umowę, to jest uciśniona, może strajkować, słuszna sprawa itd., a jak druga by spróbowała, to... znowu ta pierwsza strona jest uciśniona i... jak wyżej.

Ta zbawienna zasada jest motorem wszelkiego rozwoju: ambitni ludzie chcę piąć się w górę, by poprawiać swój los/byt.I poprawiają.
A leniwe miernoty organizują strajki zazdroszcząc bardziej pracowitym od siebie nowych samochodów.

Zgadzam się z Mattem - istnieje jeszcze coś takiego jak szacunek dla drugiego człowieka i jego pracy oraz zwykła etyka.

Mieszanie ekonomii do zwyczajnego złodziejstwa jest szczytem bezczelności z twojej strony.

Dawno temu w Polsce musiałeś być, skoro piszesz takie rzeczy. Trafiają się takie perełki jak 2 zł za godzinę pracy (m.in. pracownik ochrony na budowie, a niska stawka wynika nie z koniunktury ale z przekonania pracodawcy, że pracownik pilnując i tak nic nie robi, więc na więcej nie zasługuje, skoro ktoś pracując przykładowo na produkcji ma 6-7 zł), ale jeśli już mowa o stawkach, to normą są płace 6 zł netto, co po przepracowanym miesiącu daje w zaokrągleniu od 1000 do 1200 zł na rękę (minimalna krajowa wynosi lekko ponad 1200 zł). 
Studenciak może i dostaje 10 zł, ale nie stoi przez 8 godzin codziennie przez cały miesiąc. Wpadnie mu przez kilka dni parę stówek do stancji i koniec tematu. Resztę ciągnie z ?socjala? lub od rodziców. 35-40% dorosłych Polaków robi za tą minimalną krajową. Pamiętam, jak przed pierwszym rokiem studiów pracowałem za mniej więcej 4,24 zł na rękę. Nie żeby pracodawca nie miał pieniędzy czy koniunktura była zła, on po prostu nas wykorzystywał. Może nie każdy tak robi, ale wielu na pewno.

Co do dawania kasjerkom w Biedronce, kwestia mentalności ludzi. Pracowałem w usługach w Niemczech i wiem, że dawanie napiwku pracownikowi nie jest tam jakimś wielkim halo, przynajmniej na wschodzie. Trochę generalizuję, ale w Polsce wielu liczy grosz do grosza, bo społeczeństwo biedniejsze niż na zachodzie i mentalność nie taka, jak np. u Niemców (którzy są trochę socjalistami). Zrobiłem jakiś czas temu eksperyment i nie wziąłem niedużej reszty od kobiety za zakupione owoce na targu, to mi dorzuciła owoc.
Nie popadajmy w skrajności. Nikt nie woła o 25 zł na godzinę, bo to są zarobki w okolicach średniej krajowej (która i tak jest fikcją). Chodzi o wynagrodzenie, które daje jako takie szanse na podstawowe zaspokajanie potrzeb. Mnóstwo ludzi pracujących za 6 zł netto z nieukrywanym zadowoleniem przyjęłoby podwyżkę o 2 zł- do 8 zł za godzinę, bo w skali miesiąca jest to ponad 300 zł więcej w budżecie, a w skali roku-ponad 3,5 tysiąca. Dla pracodawcy, który generuje zyski pozwalające mu w przeciągu roku kupić nowy luksusowy samochód czy nowy apartament nie są to chyba jakieś wygórowane żądania, których nie mógłby spełnić nie odwołując się do takich banałów jak koniunktura. Niemniej jak pisałem w myśl zasady "wszyscy doją, więc czemu ja mam być lepszy?" mało kto się wyłamuje i chce płacić więcej za te najzwyklejsze prace. Ale tu jak zaznaczyłem pierwsze skrzypce gra mentalność ludzi, nie koniunktura To jest właśnie ten problem, który zauważam u ciebie jak i u wielu innych Polaków- jeśli ktoś zarabia mało i stać go na wykonywanie tylko tych najprostszych prac, to traktuję go jako coś gorszego, kogo trzeba wykorzystywać.

Od początku o tym piszę właśnie, a Ty się kłócisz....
Jak pracownikowi coś nie pasuje, to szuka lepszej pracy, jeśli jego praca jest więcej warta, to bez problemu tę lepszą pracę znajdzie, jeśli nie jest, to próżno wymagać by pracodawca robił mu prezenty z własnej kieszeni; bo każda praca ma ściśle określoną wartość.
A skoro przepłacania nie nazywasz frajerstwem, to apeluję ponownie: rozdawaj SWOJE pieniądze ludziom, których uważasz za źle wynagradzanych, przecież to łatwe.

Eileen, bo pracownicy musieliby zacząć odżywiać się powietrzem.
Widzę, że spór rozpatrywany jest na lini: pracodawca - pracownik. Zbieżne interesy, ale prawda jest taka, że gdyby wszelkie składki i inne podatki odprowadzane na rzecz państwa były mniej obciążające dla właścicieli firm, to wilk byłby syty i owca cała. Posiadanie własnego przedsiębiorstwa też musi się opłacać, dlatego pracodawcy nie kwapią się z płaceniem o 100 zł więcej, niż płaci konkurencja. Nikt nie przetrwałby czegoś takiego, a gospodarka w Polsce całkowicie stanęłaby w miejscu. Należy dodać jeszcze, że założenie czegoś własnego to ryzyko. Nie bronię oczywiście pracodawców, trzeba przyznać, że kultura pracy w Polsce jest wyjątkowo niska. Bardzo często spotykam się wręcz z relacją: pan-niewolnik, a nie: ja płacę, a ty rzetelnie wykonujesz swoją pracę. Dla polityków takie przepychanki są na korzyść, odwracają uwagę od tego, że winowajca jest inny. W tym konflikcie jest jeszcze jeden uczestnik...

Wybacz, ale muszę to napisać: [usunięte przez moderatora] czy tylko udajesz?

Obecne stawki, z którymi boryka się polski rynek pracy to jest ubóstwo przechodzące w nędzę. Stwierdza to sama UE. Dotarło? Stawki są nieadekwatne do wykonywanej pracy, jak pisałem 6 zł to norma, a trafiają się oferty jeszcze niższe. Dzięki temu też pogłębia się przepaść między grupą najbogatszych a resztą społeczeństwa. Koszty życia rosną a płace nawet spadają.
Zresztą wycena pracy to pojęcie względne- dla takich jak ty pracownik ochrony na budowie faktycznie może otrzymywać 2 zł, bo się za bardzo nie napracuje. Według takich jak ty ta praca ma właśnie taką określoną wartość. Pozostałe aspekty z tym związane pomijam, bo i tak nie zrozumiesz. Problemem jest też nakładanie dodatkowych zadań w ramach obecnego wynagrodzenia (czytaj robię za dwóch lub trzech, skoro pracodawca widzi że mogę to to wykorzysta), co podciągnąć należy pod wyzysk, czy wykorzystywanie- jak kto woli.

Druga kwestia, jak ktoś ma sobie znaleźć lepszą pracę w kraju, skoro 30-40 % ludzi może liczyć tylko na minimalną krajową? Szanse są bardziej niż małe. Pisałem też, że nie każdy może się rozwijać i realizować, bo związane jest to ze specyfiką ludzkiej jednostki (odsyłam do hierarchii potrzeb Maslowa). Nadal powtarzam, że nie chodzi tutaj o robienie komuś prezentów, ale faktem jest, że aktualne stawki są zbyt nisko ustalone i nie pozwalają na zaspokajanie podstawowych potrzeb.

Eileen, z prostej przyczyny: w przeciągu kilku-kilkunastu lat z Polski zrobiono by drugi Bangladesz, a kilkadziesiąt % ludności wyemigrowałoby z przyczyn ekonomicznych. Powielasz to samo podejście, co pan powyżej: społeczeństwo polskie ma taką a nie inną mentalność. Z kogoś osiadłego nie zrobisz obieżyświata, Nomada. Idąc twoim tokiem myślenia, wartość płacy moglibyśmy ustalić na poziomie 0 zł, a i tak znajdą się ludzie, którzy będą pracować za darmo, aby tylko pracować i nie siedzieć w domu. A co tam, może się nie zgodzić. To nic, że wszędzie wokół i w sąsiednich miastach oferują podobne płace, a ja muszę za coś żyć lub o zgrozo utrzymywać rodzinę. Mogę się nie zgodzić
A dla mnie z kolei minimalna krajowa to efekt tego, że Polska nie jest bantustanem. Jak kiedyś zniosą minimalną krajową to niektórzy ludzie faktycznie będą pracować za darmo, bo jak to jest w biznesie każdy widzi. Zresztą gdyby tak nie było, fikcją byłby problem wyzysku ludności przez korporacje w krajach rozwijających się.

Nie o to chodzi, a sk***twu trzeba mówić twarde i stanowcze, raczej nie

Widzisz Dobry Człowieku, wycena pracy nie jest rzeczą względną.Jest to kwota obiektywnie sprawdzalna, jak działanie matematyczne.
Subiektywną sprawą pozostaje określenie czy to dużo czy mało dla kogoś.Ale osobiste odczucia na kwoty wpływu żadnego nie mają...
Co do mojego ''zrozumienia'' to sobie daruj: ja sobie dobrze i skutecznie radzę w rzeczywistości gospodarczej- to z Twoich postów bije bezradność i frustracja, wynikające w prostej mierze z niezrozumienia realiów.
Jeżeli zdecydowałbyś się zamienić czerwone farmazony, którymi nakarmiły Cię media- na elementarną wiedzę z zakresu gospodarki i ekonomii- wówczas najdalej w ciągu pięciu lat sam kupiłbyś sobie ten dobry samochód oraz mieszkanie- których to tak zawistnie zazdrościsz ludziom przedsiębiorczym. Mnie to w sumie obojętne, Twoje życie.
   Skoro takie młode dziewczątko, jak wypowiadająca się tu Eileen jest w stanie ogarnąć mechanizmy rynkowe, to i Tobie by się udało.

Eileen a powiedz mi ile znasz strajkujacych sprzataczek? rozdzielaczy ulotek i skladajacych hamburgery? Bo jednak jesli mowa o strajkach to strajkuja gornicy, nauczyciele, lekarze, pielegniarki. czyli jednak fachowcy, ktos kogo nie zastapisz pierwsza lepsza osoba z ulicy. I jesli strajkuja to nie dlatego, ze jednej osobie sie wydaje ze za malo zarabia, tylko dlatego ze cala grupa zawodowa za malo zarabia. Zreszta te zarobki to nigdy nie sa jedyne postulaty.
No i zauwaz ze zarobki pracodawcy jednak sa bezposrednio zwiazane z pracownikiem. Owe pieniadze, ktorymi pracodawca tak nie chce sie dzielic i o ktorych tak usilnie mowi MOJE ma dzieki tym  leniwym miernotom organizującym strajki i zazdroszczącym bardziej pracowitym od siebie nowych samochodów.