Nie wiem jak radzić sobie z moim parnerem.

Skorzystam z pierwszej rady może przesadziłam z tym brakiem szacunku bardziej lekceważy mnie żeby uniknąć  wymiany zdań może w końcu zobaczy, że potrafię sama sobie zorganizować czas sęk w tym, że w tygodniu tez się widzimy bardzo rzadko 2 razy do 3 w tygodniu jak nie na 2 tygodnie dlatego wszystko inne rzucam i dla mnie jest On ważniejszy, ale u niego znów jest tak szkoła, studnia cos tam jeszcze i wie, że ja na niego poczekam a otem ja. Co też mnie bardzo frustruje.

Autorko- nie zmienisz go. Ludzie z reguły się nie zmieniają, jak już to na gorsze. Zadaj sobie pytanie, czy pomimo jego wad jesteś w stanie i chcesz z nim dalej być. Zobacz, próbujesz go sobie trochę wychować jak pieska- nie słucha się, reagujesz ostrzej, chwilowo się zmienia, po czym następuje powrót do stanu poprzedniego. Serio taka wymuszona zmiana daje Ci satysfakcję? Nie wolałabyś otrzymywać uczuć tak po prostu, z potrzeby serca a nie przez wymuszenie czy zwracanie uwagi? Oboje się męczycie, Ty jesteś nieszczęśliwa, on też już pewno ma dosyć Twoich wymagań i płaczów. Mówię to bez złośliwości- sama miałam podobną sytuację, która była w zasadzie początkiem końca. Najgorsze jest to, że teraz choćbyś sobie żyły wypruła, on będzie miał to w d***, a wystarczy, że poczuje, że mu się pali grunt pod nogami, np zerwiesz z nim i zaczniesz się z kimś spotykać to nagle się obudzi, że się zmieni, że jednak kocha, generalnie bajka bajkę pogania:) Taki typ, niestety.

Pytanie z rodzaju "Wzięłam sobie krokodyla, jak zmienić go w hipopotama?"

Dobrze, że facet ma swoje pasje, obowiązki. Dobrze, że szkoła jest dla niego ważna i nie rzuca wszystkiego by każdą chwilę Cię tulić.