czy wyszłabyś za wdowca...

Mam 25 lat hm wdowiec z 17 synem musiałby miec z 35 lat (najmniej jakby wcześnie zaczął ) nie widziałabym problemu aby sie związać.
Milość miewa klapki wiec wszystko jest mozliwe.

Tylko jest pytanie czy rodzina zmarłej żony nie miałaby problemu z zaakceptowaniem ze facet ma nowa partnerkę i czy syn byłby zachwycony nowa macocha

Mi to ze ma za sobą mój partner przeszłość w postaci wspomnień jak i rodzine zmarlej zony by nie przeszkadzalo, no i jego syn tak samo by nie przeszkadzal ze takiego ma.

Tylko czy ja bym byla mile widziana w tej rodzinie, nie liczac kochanego partnera

Nie widzę problemu o ile nie byłabym zastepstwem zmarłej żony i bez przerwy nie musiała wysłuchiwać uwag typu " A X. to tak pięknie umiała..."

Kontakty z rodziną jak najbardziej. Skoro ma syna to wiadomo, że w grę będą wchodziły - miałabym stroić fochy bo facet mnie chce np. zabrać na urodziny do babci swojego syna?

Nie ten watek nie jest o mnie:) ja już męża mam:)

ale jest o kimś dla mnie bardzo bliskim...

niezmiernie sie cieszymy z Twojego szczęścia

Myślę, że nie stanowiłoby to dla mnie problemu. Jeśli ktoś zostaje wdową/wdowcem, to z reguły nie ma na to wpływu, dlaczego więc niezawiniona przeszłość wartościowego (inni mnie nie interesują) człowieka miałaby go skreślać? Poza tym jeśli kogoś pokochamy, to przecież "bierzemy" go z całym inwentarzem, w tym z przeszłością, dziećmi i rodziną.

To jest moje zdanie, niemniej mam koleżankę, która zanim wzięła ślub, przez kilka lat związana była z 10 lat starszym wdowcem, a ten z małżeństwa ze zmarłą żoną miał syna. Mężczyzna zadbany, zakochany, bardzo odpowiedzialny i pracowity, a jednak ona wstydziła się tego faktu (jego wdowieństwa oraz ojcostwa) i przez stosunkowo długi czas ukrywała go przed całym otoczeniem. Mało tego, koleżanka była o tę nieżyjącą żonę ogromnie zazdrosna. Życzyła sobie usunięcia z domu wszystkich zdjęć, była zła, kiedy malec wspominał mamę lub kiedy partner z synem odwiedzali jej grób. Wydawało mi się to bardzo niedojrzałe i egoistyczne. Wiele razy tłukłam jej do głowy, że zachowuje się nagannie i krzywdząco, a przede wszystkim nie ma prawa oczekiwać od dziecka, że zapomni o swojej nieżyjącej mamie. Wydaje się, że z czasem zrozumiała. Być może zresztą spory wpływ na sytuację miała także jej własna ciąża.

Dokladnie tak!
Chodzi o to, ze on nie rozstal sie z byla zona. On ja wciaz kocha, wspomina i - byc moze -idealizuje.
Ja moglabym sie czuc- tak na zastepstwo.
Nie poznalam wdowca- nie wiem, tak mi sie wydaje.
Moj ojciec byl wdowcem, tak na prawde zawsze kochal tylko moja mame, tylko ja wspomina, tylko ja cenil.

Strata wspolmalzonka to ogromna tragedia ale to nie przekresla jak dla mnie czlowieka.

Tylko wiesz Olinko, jak rozpoznac, że on przeżył już wszystkie etapy żałoby? Moim zdaniem to nie jest takie proste...

No właśnie, dlaczego twoja koleżanka była zazdrosna o zmarłą żonę?

Jak potoczyły się dalsze losy tej pary? są razem? jak im się układa?

No widzisz niekoniecznie jak dla mnie. Rozwód to rozwód coś było nie tak i dlatego się skończyło. Tutaj los zadecydował za nich...bo odebrał kobietę, którą ten mężczyzna bardzo kochał.

Co to według Ciebie oznacza?

Jeśli cytujesz czyjeś słowa, zrób to, proszę, w sposób, który nie będzie budził wątpliwości co do ich pochodzenia. Z góry dziękuję i pozdrawiam .

Olinko zazdrość w sensie fizycznym nie ma sensu, ale mentalnym? A po za tym ja mam w sobie coś takiego że dla mnie on ma kobietę, ona nie żyje, tu nie chodzi o zazdrość mi samej byłoby głupio gdybym zajęła jej miejsce wobec niej.

Obserwuje też ciekawą rzecz, często takie małżeństwa to nie są małżeństwa z miłości ale z rozsądku, żeby nie być samym, mieć z kim wyjść, a miałam okazję nieco takich obserwować. Oczywiście często nie znaczy zawsze.

Tak jak napisała markiza, gdyby on był rozwodnikiem to zdecydowanie łatwiejsza sprawa, coś się wypaliło i już, a tu jednak kochał tą kobietę (pomijając kwestię że mógł nie kochać i po prostu nie chciał się rozstawać).

Może być i tak. A widziałaś ich razem? Jak on na nią patrzy? Jaka jest między nimi interakcja, czy jest czuły na jej potrzeby? Czy widać, że mu zależy? Ja nie widzę, różnicy między kolejnym związkiem wdowca, a kolejnym związkiem nie wdowca. Kluczowe pytanie brzmi: czy tych dwoje ludzi łączy prawdziwe, silne, uczucie. Jeśli tak, a przeszłość jest już zamknięta, to ja nie widzę problemu.
Jeśli nie ma silnych uczuć, a jest lęk przed samotnością, to chodzi o substytut.

Często po zakończeniu  ważnego związku przechodzi się długotrwały etap niepogodzenia ze stratą, a potem niechęcią na otwarcie się na drugą osobę.
Ten etap może trwać kilka lat. Ale nadchodzi taki moment, że nawet najlepsze wspomnienia blakną i człowiek nie chce żyć przeszłością, a koncentruje się na teraźniejszości. Wtedy można zaczynać kolejny związek.
Natomiast zgodziłabym się, że często "drugie małżeństwa" są bardziej z rozsądku , niż z  miłości, przynajmniej w przypadku mężczyzn.
To pierwsze, zwykle jest poprzedzone silnym zakochaniem mężczyzny i dużą atrakcyjnością partnerki dla niego, a jeśli  się ma już dzieci i swoje lata, to na drugi związek wybór ma się ograniczony do kobiet, który ten bagaż są wstanie zaakceptować, a nie koniecznie to są te, które się facetowi wydają najatrakcyjniejsze. Dla kobiety, która sama nie ma jakiejś dużej przeszłości taka sytuacja jest zapewne nie do zaakceptowania.

Mi by wdowiec z siedemnastoletnim synem nie przeszkadzał, pod warunkiem, iż bym czuła, że jestem jego miłością i autentycznie chce ze mną budować nową rodzinę. Ale to samo mogę powiedzieć o każdym innym mężczyźnie, nie będącym wdowcem.

Widzisz szarlotko (nie wiem może ja jestem już przewrażliwiona), ale on np. mówi moja żona, moja małżonka- nie używa moja zmarła żona, moja świętej pamięci żona. Moim zdaniem o czymś to świadczy...Mówi tak, kiedy coś o niej opowiada. Wiesz kiedy ja opowiadam o zmarłej babci to mówię -moja świętej pamięci babcia.

Kiedy się pytałam czy są jakieś porównania z jego strony to ona odpowiada, że nie ma. Przy mnie był motyw, kiedy z jego portfela wypadło zdjęcie jego żony...

Dziewczyny czy żadna z Was nie jest w związku z wdowcem?????

Zaraz ale dlaczego nie może nosić zdjęcia zmarłej żony w portfelu? Bo co? Bo ma ją zapomnieć wymazać? Przecież ona była częścią jego życia.

Bo teraz jest związany z inną kobietą?
W portfelu się nosi zdjęcie bliskiej osoby z teraźniejszości, a nie z przeszłości.
Jak ktoś już zaakceptował stratę, to nie potrzebuje nosić czyjegoś zdjęcia. Miejsce zdjęć osób z przeszłości są w albumie ze zdjęciami.
Nikt nikomu nie każe wymazywać przeszłości.
Tylko, że jak ktoś ma zacząć nowy etap, to kończy poprzedni. Jeśli ktoś chce żyć wspomnieniami, to uczciwość nakazuje, nie zawracać głowy innym osobom.

Widzisz, to tylko pokazuje, że każda osoba gdzie indziej rozkłada akcenty i co innego, jest dla niej problematyczne.
Dla mnie mówienie o osobie z przeszłości jest nieprzyjemne i niepotrzebne.
To znaczy, na początku znajomości to oczywiście. Trzeba o tym porozmawiać.
Ale potem wspominanie osoby z przeszłości, według mnie jest zupełnie zbędne. To chyba, że w rozmowach z dzieckiem, lub przy rozwiązywaniu problemów.
Na co dzień nie powinna, według mnie zmarła osoba być wspominana. To według mnie świadczy o tym, że ta relacja jest traktowana jako przeszła i zamknięta.
Wspomnienie o zmarłej żonie to nie przestępstwo, ale wspominać ją można z jej rodziną i synem, a niekoniecznie przy obecnej partnerce.

Noszę zdjęcie zmarłej babci chociaż przebolalam stratę. Mówiąc o zmarłych członkach rodziny nie zaznaczam że są świętej pamięci. Bo po co? Zdjęcie zmarłej osoby w portfelu nikomu nie zagraża. To tylko zdjęcie pamiątka. To nie fakt braku zdjęcia świadczy o przeboleniu straty.
Moja bliska przyjaciółka wyszła za mąż za wdowca. Jego żona zmarła na raka, zostawiła dwójkę małych dzieci. W ich domu ciągle wisi piękny portret pierwszej żony. I dla nikogo niej jest zagrożeniem

Tak Józefina, ale portret pierwszej żony tam wisi, bo to portret matki dwojga dzieci. To zupełnie coś innego.Ten portret wisi tam dla dzieci.
A nie dlatego, żeby mąż mógł podziwiać oblicze swojej zmarłej żony. Dla mnie to diametralna różnica.

Wiadomo, że nie chodzi o to aby wdowiec prowadził długie codzienne dysputy o zmarłej żonie z obecną partnerką. Ale też nie powinien ciągle mieć się na baczności, aby nie daj Boże z czymś się nie wyrwać.
Tym bardziej jak utrzymuje kontakty z rodziną zmarłej żony, czego przy zwykłym rozwodzie czy rozstaniu raczej nie ma.

Nie portret tam wisi bo to pamiątka po pierwszej żonie. Ten portret nie wisi dla dzieci. To pamiątka to wszystko. Nie wiem o co Ci chodzi z tym podziwianiem. Podziwia to on oblicze swojej obecnej żony. Nie zapominając przy tym o zmarłej.

Ja sama jestem w związku, a gdyby nie, to pewnie nie związałabym się z wdowcem obecnie, ale to dlatego, że sama nie czułabym się na tyle dojrzała, a nie dlatego, że z nim coś nie tak. Jestem młoda, więc siłą rzeczy bardziej pasuje do mnie ktoś bez przejść. Choć nigdy nie wiadomo. No, ale jakbym była już przed 30stką, bliżej 30stki ogólnie, to sądzę, że jak najbardziej nie byłoby problemu, sama raczej byłabym już na innym etapie życia, miała jakieś przejścia, więc i łatwiej byłoby mi się związać. Najczęściej po prostu ludzie z przejściami wiążą się z innymi ludźmi po przejściach, normalna sprawa A nawet jakbym nie była po przejściach, to jednak łatwiej związać się z kimś z bagażem jak ma się 30 lat, a nie 20kilka jak teraz mam, bo wtedy człowiek jest bardziej gotowy sobie z tym poradzić, są podobne poziomy dojrzałości (nie zawsze, ale często). Osobiście uważam,  że związek z wdowcem lub wdową jest jak najbardziej możliwy i może być udany. Przecież nie umniejsza to jego wartości jako człowieka i nadal może kochać, związać się, jeśli chce. Nie musi szukać pocieszenia, to naprawdę różnie bywa

Czasem potrzeba więcej starań, bo są często jeszcze dzieci i dla nich trudna sytuacja, ale jeśli nie wiąże się od razu ojcem czy matka ich po śmierci partnera czy męża, to raczej wielkich problemów nie będzie, będą bardziej oswojeni (owszem, tu generalizuję, różnie bywa, ale myślę, że często tak jest), więc nie pomyślą, że pamięć jest "kalana". Choć oczywiście różnie bywa, ale wydaje mi się, że tutaj nie ma co się śpieszyć, także dlatego, że wtedy można kogoś zranić, trzeba dać sobie przecież czas na żałobę po ogromnej i na pewno okrutnie bolesnej stracie. Potrzebne jest zrozumienie, bo np gdy rozumiem, że jako nowa żona nikt nie chciałby, by partner ciągle porównywał, nawet do zmarłej żony, to np obrażanie się, że idzie na cmentarz do żony uważam za dziecinne. Wiadome jest, że nie wymaże żony z pamięci, że będzie dbał o grób, okrutnym jest oczekiwać, by było inaczej. Jeśli widzimy, że nas kocha, że nie traktuje jako pocieszenie, to nie ma co się raczej martwić. A to, że szanuje jej pamięć, pójdzie na grób to normalna sprawa jak dla mnie.

Jeżeli jednak ktoś by chciał być z rozsądku, to tak, tego nie popieram, to jest złe. Wtedy z tym facetem nie chciałabym być. Nie mogę być tego pewna, ale sądzę, że bym wyczuła, że on się z tym nie uporał, że nie kocha mnie, że po prostu nie chce być sam. Taki związek wtedy oczywiście nie ma dla mnie sensu. Ma sens dla mnie wtedy, gdy jest pogodzona ta osoba z przeszłością i autentycznie gotowa, a drugą osobę traktuje poważnie, chce z nią być po prostu na dobre i na złe, a nie jako substytut.

Odejście współmałżonka wcale nie jest dramatem,są gorsze dramaty,wierzcie mi!!!!!