Dziecko - moja własność?

Konwencja o prawach dziecka (ang. Convention on the Rights of the Child) ? międzynarodowa konwencja przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 20 listopada 1989 r. Jest to dokument obowiązujący w niemal wszystkich państwach świata - liczba ratyfikacji (maj 2010) wynosi 193[1] (z wyjątkiem Somalii i USA). W konwencji o prawach dziecka zostały spisane wszystkie prawa dziecka.

Uchwalenie Konwencji jest jednym z ważniejszych osiągnięć Polski w dziedzinie ochrony praw dziecka. W roku 1978 Polska zaproponowała Komisji Praw Człowieka ONZ jej uchwalenie i przedstawiła projekt, który był później dwukrotnie modyfikowany. Na podstawie Konwencji powołano do życia organ nadzorujący jej realizację przez państwa, które ją ratyfikowały - Komitet Praw Dziecka.
Składa się z preambuły i 54 artykułów. Katalog sformułowano kierując się następującymi zasadami:
- dobra dziecka,
- równości (wszystkie dzieci są równe wobec prawa bez względu na pochodzenie, płeć, narodowość, itd.),
- poszanowania praw i odpowiedzialności obojga rodziców (państwo respektuje autonomię rodziny i ingeruje tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach według określonych procedur),
- pomocy państwa (państwo zobowiązane jest do podejmowania wszelkich działań ustawodawczo-administracyjnych dla realizacji praw uznanych w konwencji).

Konwencja ustanawia status dziecka oparty na następujących założeniach:
- dziecko jest samodzielnym podmiotem, ale ze względu na swoją niedojrzałość psychiczną i fizyczną wymaga szczególnej opieki i ochrony prawnej,
- dziecko jako istota ludzka wymaga poszanowania jego tożsamości, godności i prywatności,
- rodzina jest najlepszym środowiskiem wychowania dziecka,
- państwo ma wspierać rodzinę, a nie wyręczać ją w jej funkcjach.

Katalog praw i wolności obejmuje prawa cywilne, socjalne, kulturalne, polityczne i z założenia w niewielkim zakresie uwzględnia prawa ekonomiczne (dziecko winno się uczyć, a nie pracować). W skład tego wchodzą:
Prawa cywilne
-    prawo do życia i rozwoju,
-    prawo do tożsamości (nazwisko, imię, obywatelstwo, wiedza o własnym pochodzeniu),
-    prawo do wolności, godności, szacunku, nietykalności osobistej,
-    prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania,
-    prawo do wyrażania własnych poglądów i występowania w sprawach dziecka dotyczących, w postępowaniu administracyjnym i sądowym,
-    prawo do wychowywania w rodzinie i kontaktów z rodzicami w przypadku rozłączenia z nimi,
-    prawo do wolności od przemocy fizycznej lub psychicznej,
-    prawo nierekrutowania do wojska poniżej 15 roku życia.

Prawa socjalne
-    prawo do odpowiedniego standardu życia,
-    prawo do ochrony zdrowia,
-    prawo do zabezpieczenia socjalnego,
-    prawo do wypoczynku i czasu wolnego.

Prawa kulturalne
-    prawo do nauki (bezpłatnej i obowiązkowej w zakresie szkoły podstawowej),
-    prawo do korzystania z dóbr kultury,
-    prawo do informacji,
-    prawo do znajomości swoich praw.

Prawa polityczne
-    prawo stowarzyszania się i zgromadzeń w celach pokojowych.(...)