wizyta u seksuologa- czy może okazać się złą decyzją?

Witaj! Mam mieszane uczucia. Dlaczego on nie dba, co kłębi się w twojej głowie?

Za Waszymi problemami z seksem kryje się mnóstwo nierozwiązanych spraw. Wydaje się, że to czubek góry lodowej.
Czy seksuolog pomoże ? Bardziej może terapeuta ?

zapisałam nas do psycholog-seksuolog o najlepszej opinii jaką znalazłam

A tak zapewne bedzie.
Z niektorymi problemami w zyciu nie warto sie mierzyc. Warto je zostawic i sobie pojsc. Bo obudzisz sie jak bedziesz miala lat 80 i okaze sie, ze spedzilas zycie szarpiac sie z facetem i problemami, ktore moglas odpuscic.

Mysle, ze z boku to bardziej jasne niz kiedy jestes w srodku tego.

może po prostu tamte czasy, mówisz o środkach odurzających takiego bigosu narobiły, że teraz to co normalne jest "beeee"
nie jestem znawca w temacie, ale wydaje mi się że po prostu facetowi lepiej samemu się doprowadzić, bankowo sama tego nie zmienisz, seksuolog musi być

też rozpatruje prawdopodobieństwo dawnych, niekoniecznie dobrych nawyków, oraz moment, w którym byliśmy rozdzieleni... ja chyba jednak też potrzebuje porady specjalisty, aby móc zrozumieć, że mężczyzna wychodzi z łóżka, zostawiając w nim rozpaloną i zawiedzioną kobietę....
gdybym wiedziała, że jestem kłodą, nieatrakcyjną i zamkniętą osobą, nie potrafiącą dostosować się do sytuacji i wymagań partnera.... było by mi łatwiej

Podkusiło mnie dzisiaj sięgnąć po jego telefon... i ...
Nie mam siły... jak można twierdzić, że się kogoś kocha, że druga osoba Ci się podoba, że chce się być z kimś na wieki... cały czas głaskać kogoś i prawić komplementy... patrzeć w oczy z pożądaniem... a za jego plecami.... niech mi ktoś to wytłumaczy...
Niestety wizytę u terapeuty  mamy przełożoną, chwilowo potrzebna była gotówka i ruszyliśmy oszczędności....

A ja nie wiem czy psychicznie dam radę... nie udźwignę już tego. Za dużo.
Panowie wytłumaczcie mi to. Czuję się znowu brudna, niepotrzebna, nieatrakcyjna, najgorsza i w ogóle jak  śmieć.... A on tego nigdy nie zrozumie.

Terapeuta, którego jesteśmy zapisani jest psychologiem-seksuologiem, on się na osobną terapię raczej nie zgodzi... Moja samoocena spada, kiedy widzę coś takiego.... Nie wiem co mam zrobić, uciekłam z domu do pracy i zamierzam wyjść dopiero wieczorem, ale chce wracać, nie mam sił udawać, że wszystko jest w porządku, nie mam sił rozmawiać z nim, bo on zrobi awanturę... z tego. Nie wyobrażam sobie, że mnie dotknie chociażby przypadkiem....
Jestem tak roztrzęsiona, że nie potrafię myśleć

Czemu uważasz, że demonizuje...
Jestem młodą, aktywną, zdrową kobietą z ładnym ciałem... Czemu mam udawać, że nie mam swoich potrzeb, swoich uczuć. On wybiera szybkie zrzucenie napięcia... czy jak to inaczej nazwać, nie bacząc na to, że ja seks przez to uprawiam rzadko, odmawia mi satysfakcji, poczucia bliskości, spełnienia. Ja uwielbiam seks, nie boję się o tym mówić, nie mam wygórowanych potrzeb i nigdy nie skrytykowałam niczego z naszego pożycia. Ale nie umiem przejść obojętnie obok sytuacji, w której męczę się w swoim ciele, siedząc cicho i czekając, aż Pan będzie miał ochotę na moją obecność w seksie....

Ale właśnie wpływa... On nie kocha się ze mną.... tak jak pisałam wyżej, potrafi wstać z łóżka i iść do łazienki... Nie kocha się ze mną, bo ma sprawę załatwioną... a mnie wyzywa od nimfomanek, bo chciałabym się kochać przynajmniej 2 razy w m-cu... Na prawdę uważasz, że to jest w porządku?

Widzę, że masz takie zdanie jak on, że problem to ja mam ... on go nie ma... bo mu sytuacja nie przeszkadza.

Nie chce by mnie teraz, w obecnej chwili w tym momencie dotykał, walczyłam o to długo.... a dziś pękłam... zostałam oszukana....  tak się czuję, nigdy przenigdy nie odmówiłam mu niczego... wręcz przeciwnie o wiele częściej staram się o niego niż on o mnie, ale w chwili kiedy zaspokaja się sam... to ja mogę poczekać kolejny m-c, aż będzie miał ochotę na sex ze mną i tak do następnego i kolejnego razu... chyba nie czytałaś wszystkiego powyżej, że tak szybko oceniasz sytuację, może i słusznie stwierdzasz problem... Tylko wiedz, że ja szukam drogi do jego rozwiązania a nie samej diagnozy... próbuję go zrozumieć, ale to, że boli mnie wszystko przez rozczarowanie z jakim się spotykam to kwestia nad, którą nie umiem sama zapanować...

Po prostu mam wątpliwości, czy Wam pomoże seksuolog.
On jest uzależniony. Dla niego powinna być terapia uzależnień.

Cyniczna, trudno jest nie mieć niskiej samooceny, kiedy jest się notorycznie odtrącaną na rzecz porno i traktowaną jak istota aseksualna. Byłam w niemal identycznej sytuacji jak zawiedziona i wiem, jak łatwo jest się poczuć jak g*** - zwłaszcza, jak ktoś mówi Ci, że "myślisz tylko o jednym" w odpowiedzi na Twoje NATURALNE potrzeby seksualne. Boli jak jasna cholera. Jasne, że oglądanie porno i masturbacja są dla ludzi, ale kiedy dochodzi do takich patologii jak w tym przypadku, dochodzą do głosu po prostu emocje i inaczej się na to patrzy. To podobnie jak z alkoholem - też jest dla ludzi i można pić, jeśli się zachowuje umiar, ale jeśli już ktoś wpada w alkoholizm, to nie wolno mu nawet powąchać butelki. Choć nie twierdzę, że w przypadku faceta zawiedzionej to na pewno uzależnienie - w przypadku mojego raczej nie było.

zawiedziona, ja walczyłam o swój związek przez dwa lata, to o wiele za długo. Dziś wiem, że to facet miał problemy ze sobą i to poważne, ale u niego nie było żadnej chęci poradzenia sobie z nimi (albo po prostu lęk i zahamowania były silniejsze). Odeszłam i jestem teraz szczęśliwsza niż kiedykolwiek. Prawda jest brutalna - gdyby Twój facet widział swój problem i zależałoby mu, starałby się coś robić w kierunku jego rozwiązania, nie widać jednak żadnych starań.

Anemonne bardzo się cieszę, że pojawiłaś się w tej dyskusji... Dobrze jest rozmawiać z kimś kto zna towarzyszące mnie teraz uczucia.

Zadałam mu podczas pierwszej wymiany zdań na ten temat, pytanie: " Czy w porządku było by gdybym, uprawiała seks przez internet? Nie widzę drugiej strony, tylko klikam, a on swoimi kliknięciami doprowadza mnie do szaleństwa. Po czym wylogowuję się, kładę spać koło mojego mężczyzny- nawet przytulam go"

Uznał to za zdradę.... i bardzo krzyczał, że jeśli bym coś takiego zrobiła to by się nawet nie pakował tylko odszedł.

Zawsze myślałam, że porno towarzyszyło mu tylko w tamtym czasie... teraz gdy myślałam, że mam faceta idealnego dotarło do mnie co się dzieje.... Gdybym go nie przyłapała tkwiła bym w przeświadczeniu, że problem jest we mnie... że za wiele wymagam...
Co do ratowania związku... nie wyobrażam sobie, żeby go nie ratować, ale zastanawiam się czy to jest możliwe? Boję się, tak jak bałam się kiedyś o inne aspekty... Tylko kiedyś rozmawialiśmy o problemach, bo wg niego były realne, a to jest moja wyimaginowana sprawa... On podkreśla, że jestem jedyną kobietą, której to przeszkadza.

Najpierw musi się przyznać, że coś jest nie tak... W życiu tak trudno jest przewidzieć co się wydarzy, dlatego zależy mi cieszyć się z tego co mam, móc robić to na co mam ochotę, korzystać... Dzisiaj jesteśmy jutro nas nie ma...  Tak szkoda mi tego minionego czasu, tak wiele bym dała by spojrzał przez chwilę obiektywnie...
Może chęć konsultacji z lekarzem będzie tym pierwszym krokiem... Może zdążę jeszcze wykorzystać ten czas

Wczoraj moją sytuację uratowała obecność naszego znajomego. Mogłam odwrócić uwagę ode mnie ... Zasnął błyskawicznie, zanim się wykąpałam... Dziś rano kiedy się przebudził i zaczął do mnie tulić, wyskoczyłam z łóżka jak poparzona, żeby  zrobić kawę... Potem szykowałam się do pracy... bo dziś znowu w niej się zaszyłam.... ale jak to ma wyglądać dalej... nie chce go unikać, ale nie mogę z nim przebywać w jednym pomieszczeniu, bo nie chcę być cyniczna w stosunku do niego. Nie chce by czuł się odtrącony... Ale nie wiem co robić, bardzo potrzebuję pogadać z kimś kto kiedyś w takiej sytuacji się znalazł... Przecież dziś znowu będę musiała wrócić do domu.

Odpowiem tak jak czuję, ... kocham tego człowieka za to jaki jest w środku... widziałam to we wszystkich momentach naszego życia. Przez kilka lat osiągnął i zmienił NIEMOŻLIWIE dużo! Nie widzę możliwości, żeby się nie udało, ale oczywiście pozostaje strach, lęk i wszystkie emocje jakie Ty również znasz.

Jeden raz, dał mi możliwość powiedzenia od A do Z co czuje i czemu uważam, że warto nad tym pracować, odpowiedział, że nie widział tego z tej perspektywy, że dlatego uważa, że powinniśmy zasięgnąć opinii osoby trzeciej. Jednak ta nasz wizyta się przeciąga w czasie i mamy ją co prawda na ten tydzień, ale musimy przełożyć. Zastanawiam się czy będzie potrafił otworzyć  się przy kimś skoro ma problem rozmawiać ze mną... On nie zdaje sobie sprawy z tego jak rzadko się kochamy... Czasem powie: "przecież w trzy dni temu było nam dobrze"... a wtedy ja go uświadamiam, że to było 3 tyg temu...

On jest dość zamknięty w sobie i  wszystko co powiem traktuje jako atak, nawet jeśli mówię bardzo łagodnie i używam przemyślanych zwrotów. Czasami mam wrażenie, że seks był zawsze tematem tabu... na pewne rzeczy w łóżku pozwałam sobie tylko w nietrzeźwym stanie... Ma dziwne podejście do mnie..., np. uważa, że seks oralny wykonywany przeze mnie jest ubliżeniem mi... kiedy ja nie mam oporów.
Kiedy do czegoś dochodzi pomiędzy nami taktuje mnie delikatnie... Tak jak bym była ze szkła i mógłby mi zrobić krzywdę
...

Jak gdyby wstydziło go to, że powiem coś nieprzyzwoitego, że inicjuje. Zachowuje się tak tylko wtedy kiedy jesteśmy we dwoje przy innych otwarcie opowiada o wszystkim, bez nieszczerego skrępowania, potrafi zażartować jak kochaliśmy się w miejscach publicznych, a Wy wyjdą goście i seks to tabu...
Cieszy mnie to, że chce iść do specjalisty ale martwi czemu to jest jedyny, absolutnie jedyny temat zakazany po tylu rzeczach przez które przeszliśmy

W takim razie niewykluczone, że Twój facet ma problem z akceptacją (i co za tym idzie realizacją) własnych potrzeb seksualnych. Pierwsze, co mi przyszło do głowy, to że ma ochotę na różne rzeczy, które w jego ocenie byłyby "poniżające" dla Ciebie, dlatego woli oglądać jak robią je aktorki porno i zaspokoić się przy tym. Ale to tylko moje gdybanie - nie dowiesz się, dopóki Ci szczerze nie powie o co chodzi (a na to, z tego co widzę, szanse są nikłe). Za tym wcale nie musi stać uzależnienie od porno, a jakiś psychologiczny mechanizm, który hamuje go przed inicjowaniem seksu z Tobą. Oglądanie porno może być równie dobrze skutkiem działania tego mechanizmu, a nie przyczyną.

Według mnie taka różnica w potrzebach seksualnych i w poglądach na sprawy seksu jest przepaścią nie do przeskoczenia, chyba, że przeszlibyście terapię (zakładając, że okazałaby się ona skuteczna). Kiedy w grę wchodzą tak silne blokady, sami sobie z tym nie poradzicie.

Pamiętam to chodzenie na palcach wokół faceta i wokół tematu seksu, ostrożne dobieranie słów, żeby jaśnie pana nie urazić i nie spowodować awantury... I uwierz mi, nie chciałabym tego w życiu powtórzyć, choćby mi zapłacili milion dolarów.

Pomijając fakt, że z moim byłym nie pasowaliśmy do siebie pod wieloma względami (ale widzę to dopiero teraz - kiedy z nim byłam nie umiałam złapać potrzebnego dystansu), to poza sferą łóżkową był bardzo w porządku. Był czuły, często mnie przytulał i dbał o mnie (choć komplemenciarzem nigdy nie był), mieliśmy partnerskie relacje. To jednak nie wystarczyło, bo problem z seksem był dużo głębszy, miał swoje źródło w jego własnych, nieprzepracowanych problemach z samym sobą.

No właśnie odpowiedz sobie na pytanie: czy w Twojej walce o ten związek chodzi o ratowanie jego, czy siebie samej? Co chciałabyś osiągnąć?

A czy wcześniej jakiekolwiek rozmowy z nim przynosiły efekt? Czy kiedykolwiek zapytałaś go wprost, dlaczego woli masturbację od seksu z Tobą (używając takich słów)?

Zapomniałam napisać, że powiedziałam mu wtedy, że nie potępiam go za nic, że nie twierdzę, nie użyłam słów BŁĄD, WINA, ZŁO, OBRZYDZENIE... żadnego negatywnego stwierdzenia. Trzymałam się kwestii naszej bliskości, seksualności, potrzeb, braku relacji i porozumienia, byłam bardzo opanowana.
Przywołałam przykład kolegi, który ma problemy z impotencją -w zasadzie on sam wie, że doprowadził się do tego sam właśnie poprzez nadmierną masturbację.
Powiedziałam nawet, że wiem, że są sytuacje kiedy pary potrzebują porno jako bodźca... i chciałam jak najwięcej wyciągnąć od niego... ale on jest bardzo zablokowany...

masz rację, dzięki rozmowie z Tobą czuję się mocniejsza- przynajmniej wiem, że jest ktoś kto mnie rozumie- nawet jeśli to nie mój facet. Jak Twoim zdaniem powinnam się zachować do czasu spotkania z terapeutą?

Zrobiłam błąd... Zapytałam czy jest szansa, żebyśmy nie przekładali wizyty, zaczął się temat... Usłyszałam, że jestem niemoralna i potrzebuje wibratora.  Nie dał mi nawet
skończyć, że potrzebuje jego a nie wielkich uniesień erotycznych... Jestem załamana, co mam zrobić, jak z tym żyć?

Anemonne, nie mam siły jestem skrajnie wykończona, w nadmiarze problemów relacje z nim stawiam na pierwszym miejscu. Czemu tak inteligenty facet nie che , że ja chce dobrze dla nas- nie dla siebie!... Na prawdę moim egoizmem jest to , że nie chce by wolał gwiazdy porno ode mnie... nie potrzebuje , żeby robił coś ponad siły, żeby się zmuszał, nie chce by nasz seks ograniczył się do jego masturbacji...  oczywiście zagroził odejściem jak mi coś nie psuje on nie widzi  walczę o niego, czy udaje

zazdroszczę Twojej siły i odwagi... Odeszłaś... Nie wiem jak wyglądały Wasze relacje z byłym partnerem, ale ja ponadto nie mogę my nic zarzucić, chyba musiałabym prowadzić podwójne życie, żeby czuć się kobieta, ale nie chce... Można mieć to wszystko? Nutę wiem jak się zebrać w siłę. Nie umiem mu powiedzieć o żadnym moim problemie, tak się nie da, ale co ja poradzę, że jestem w nim zakochana tak samo jak 10 lat temu

Być może to kwestia czasu. W moim przypadku było tak, że ta jednak kwestia zaczęła z czasem tak mocno rzutować na wszystko inne, że zwyczajnie przestałam kochać i zaczęłam czuć do niego niechęć - oddaliliśmy się od siebie o lata świetlne. Jednak zajęło mi to ponad dwa lata - tzn. zauważenie tego i dojrzenie do decyzji o odejściu.

Cieszę się, że mogę jakoś pomóc - wiem, jak mnie samej tego brakowało. Nie zapominaj o sobie w tym wszystkim, zadbanie o siebie i swoje potrzeby to jedyne co możesz tutaj zrobić. Nie oszukujmy się - facet ma Twoje potrzeby głęboko w tyłku, gdyby tak nie było, to postarałby się chociaż o znalezienie rozwiązania wspólnie z Tobą, zainteresowałby się tym jak się czujesz. Zamiast tego zachowuje się jak skończony egoista, skupiając się tylko na swoich zahamowaniach i zaspokajaniu swoich własnych potrzeb. Nie wiem, jakim cudem doszłaś do wniosku że to TY jesteś egoistką.

Ponadto będę trzymała się tego forum, mam nadzieje, że od czasu do czasu zajrzysz w mojego posta. Może kiedy się odsune on ,
tęskni, pisze z telefonu stąd te błędy

Jestem już wykończona...... Kumulacja różnego rodzaju niepowodzeń, złych decyzji, kłopoty finansowe i no i historia przeglądania w telefonie partnera... Kłębi mi się to wszystko w głowie... staram się wygrzebać wśród złych myśli, najmniejszych cieszących mnie rzeczy..., ale nie daję rady. Po ciężkich kilkunastu godzinach nie chce nawet wracać do domu... Nie chcę, bo nie potrafię ukryć tego co się ze mną dzieje... Gdybym się otworzyła i zwierzyła, było by gorzej... Ciągłe dopytywanie partnera co się dzieje, czemu uśmiecham się przez zły- prowokuje do wygarnięcia wszystkiego, ale nie!!! Mam pogryziony język i zawsze tysiąc pomysłów na odsunięcie tematu...
Najbardziej uwielbiany dotąd moment mojego życia: CHWILA KIEDY KŁADLIŚMY SIĘ DO ŁÓŻKA, nawet jeśli do niczego nie dochodziło, nawet jeśli leżeliśmy obok, ale czułam się bezpieczna, kochana, szczęśliwa! Powtarzałam, dla tej chwili warto było- Przerodziła się w zmorę... nie wiem jak się zachować przy własnym mężczyźnie. Czy już dziś coś obejrzał i "ulżył sobie"? Czy może ma ochotę na real.... Tysiąc myśli, tysiąc pytań? Na jaki film miał dziś ochotę? On zasypia, ja sprawdzam telefon i już wiem...
Nie śpię ostatnio wariując od nadmiaru kłopotów, ale w tym wszystkim boli samotność... nie umiem udawać, że nic nie wiem, że mnie to nie boli...
Dziś stwierdził, że mam niską samoocenę... jak jej nie mieć, skoro zastąpić mnie mogą tysiące innych kobiet.
Jest wspaniałym człowiekiem, silnym... a ja ??? kim ja jestem... nie nienawidzę spojrzeń innych facetów, nie radzę sobie kiedy ktoś mnie skomplementuje, kiedy, któryś ze znajomych mówi w mojej obecności chwali moje ciało, urodę czy rzuca coś w stylu "masz dobrze"....
Boli mnie jego dotyk... nie odczuwam już pożądania, raczej obrzydzenie.... nie potrafię się zrelaksować, odprężyć nie myśleć....
Nie mam pieniędzy na terapeutę, nie chcę nawet wspominać o tym przy nim, bo zaczęłam się go bardzo wstydzić.
Nie kąpie się już w jego obecności, nie przebieram, kiedy zdarza się seks... nie czuję już nic.....

Tak bardzo kocham tego człowieka, tak bardzo podziwiam, silnie w niego wierzę... ale nie patrzę na niego tak samo.

Życie toczy się z dnia na dzień, tysiące spraw do załatwienia, praca, obowiązki domowe, wypad ze znajomymi.... ale mnie już nie ma...
Prawdziwej mnie nie ma...

wielokrotnie myślałam, że go przeceniam, że walczę z wiatrakami... Natomiast moje otoczenie, jego otoczenie, nawet jego współpracownicy- wszyscy go bardzo doceniają, wynagradzają i starają się o utrzymanie kontaktu z nim.
Wielokrotnie, tj. w dążeniu do zwalczenia codziennych problemów, przekonuję się o tym, że jest niewiele osób jakie znam, które poradziły by sobie tak jak on.
... idealizujemy ludzi, którzy są nam bliscy, ale wielokrotnie w różnych kwestiach życia jestem wymagająca bądź też potrafię być stanowcza i konsekwentna. Potrafię odpuszczać, rezygnować z czegoś, czasami jestem egoistką, jak sytuacja tego wymaga- podporządkowuje się.
Podejrzewam, że nikt z naszego otoczenia, nikt z bliskich... nie spodziewa się nawet z czym przychodzi mi się zmierzyć...
Tak jak napisałam, a może i nie, gdzieś wcześniej- uchodzimy za bardzo fajną parę, przyjaciół, którym do szczęścia potrzebni jesteśmy sobie tylko my sami...
Gdzieś w środku mam jeszcze cichą nadzieję, że on faktycznie nie rozumie problemu, nie widzi tego moimi oczami, bo tak naprawdę, on przyjmuje postawę robienia czegoś normalnego...
To daje mi światło na przyszłość, że jest gdzieś niewykorzystana dotąd droga do naprawienia tego, a może ja po prostu ratuje się tą myślą, przed szaleństwem, które mnie ogarnia.... Ja sobie na prawdę nie radzę. I chociaż mówiłam to kiedyś często, to towarzyszyła mi myśl, że mogę go zostawić... Teraz nawet przez głowę mi to nie przejdzie... Tyle udało się zmienić....
Ocenicie mnie różnie... liczę się z tym, ale tak naprawdę zostaliście mi tylko Wy!