Rzucone studia a matka się wyprowadziła - co dalej?

Szakisz, ale czego Ty się spodziewałeś? Ze sto kilkadziesiąt osób będzie chodzić wszędzie razem? Przecież to normalne, że studia to inna dynamika niż liceum- to już przedsionek dorosłego życia i raczej już tak jest, że ludzie nie są ze wszystkimi "bratem łatą", a właśnie dobierają się w grupy. Muszę Cię lojalnie ostrzec, że w pracy będzie dokładnie tak samo, a do tego dojdzie rywalizacja i klakierstwo. I co, też wtedy z pracy zrezygnujesz, bo nie jesteś przyjacielem każdego Kowalskiego w biurze?

Trochę realizmu facet. Radziłabym Ci na studia wrócić, przecierpieć ten rok i może zacząć trochę dorastać.

Szakisz, zostało Ci już tak mało do końca...Nieodpowiedzialna decyzja.
Poza tym studia to coś, co robisz dla siebie. Rok byś wytrzymał, jestem tego pewna. Szkoda, ale cóż.

Zacznij skupiać się na sobie.
Nie pozostaje Ci nic innego jak znaleźć pracę i zacząć od nowa.
I nie próbuj wkupić się w towarzystwo, bo w takim gronie na pewno nie znajdziesz wartościowych przyjaciół/kolegów/znajomych.

Młody jesteś, znajdziesz swój kawałek podłogi.

Szakisz, dziewczyny mądrze Ci piszą. Na studia nie idzie się po to, żeby mieć fajnych kolegów, ale żeby się czegoś nauczyć i dostać dyplom. Podobnie jak w pracy, gdzie się zarabia a nie prowadzi klub rozrywkowo- towarzyski. Ja wspominam studia bardzo przyjemnie, a przyjaźniłam się z zaledwie sześcioma osobami i to była moja taka luźna paczka- o dziwo żaden nie był z mojego kierunku ani z mojego roku.

Poza tym, nie przyszło Ci do głowy poszukać znajomych gdzie indziej- w klubie studenckim, w jakiejś sekcji sportowej? Przecież nie jesteś skazany na te dwadzieścia kilka osób.

Na pewno jeszcze da się odkręcić. Co najwyżej trzeba zapłacić za ponowne wpisanie na listę studentów.

Sama kiedyś studia rzuciłam. Na pierwszym roku, po kilku miesiącach studiowania. U mnie akurat atmosfera była bardzo spoko, ale czułam, że "to nie to". Wiedziałam, że na pewno chcę dalej studiować, tylko niekoniecznie ten kierunek. Teraz studiuję coś innego i nie żałuję. Skoro lubiłeś swoje studia, to bardzo się dziwię, że je rzuciłeś.

Ludzie są różni. Nie zawsze uda się znaleźć "bratnią duszę". Swoją drogą, próbowałeś złapać z nimi jakiś kontakt, proponowałeś komuś wypad na piwo? A może od początku alienowałeś?

Do studiów też można w ten sposób podejść. Jasne, że lepiej się studiuje, jeśli łączą nas pozytywne relacje z otoczeniem. Nawet jeśli nie... przetrwałeś 4 semestry, więc jeszcze 2 też spokojnie dasz radę.

Swoją drogą, bardziej bym zrozumiała, że to Ciebie mama wyrzuciła z domu niż to, że się wyprowadziła z takiego powodu...

szakisz, ale nie ma opcji, byś wrócił na studia? Rok to naprawdę mało.
A jak nie studia, to jakie masz plany? Podejmujesz pracę, czy zamierzasz zacząć studiować inny kierunek?

szakisz, masz problem z Poznaniem, masz problem ze mną, pamiętaj.
A może jakiś inny język? Ja polecam francuski.

szakisz, no to przez rok ucz się intensywnie jednego z tych języków + idź do pracy, a za rok dostaniesz się na inne językowe studia. Pytanie tylko, czy chcesz studiować coś innego. Pytanie, czy ogólnie dalej chcesz studiować. Studia nie są konieczne. Mało to w Polsce jest magistrów, którzy nie mogą znaleźć pracy? Ale tak się kończy, gdy ktoś idzie na słaby kierunek, tylko po to by być magistrem, jakby to o czymkolwiek świadczyło. Ważne byś miał pomysł na siebie, żebyś wiedział co chcesz robić w przyszłości.

Też mi się wydaje, że jednak dużą rolę odgrywa tutaj: "pewien powód osobisty, którego nie chcę w tym wątku jednak poruszać" i stoi za nim kobieta.

Szczególnie biorąc pod uwagę inny temat założony przez Ciebie:

Jestem w stanie zrozumieć rzucenie studiów w momencie, kiedy czujesz, że to faktycznie nie jest "to". Ty jednak twierdzisz, że bardzo lubisz swoje studia. Podjąłeś decyzję pod wpływem impulsu i jak ochłoniesz, to zobaczysz jaka była głupia.

Zastanów się ile czasu, sił kosztowało Cię zaliczenie tych czterech semestrów. Już niewiele zostało. Szanuj swój czas, dokończ to, co zacząłeś. Dwa semestry szybko zlecą. Wcale nie musisz tutaj zostawać na drugi stopień, a licencjat jeszcze może Ci się przydać.