bardzo wierząca rodzina

Ja myślę, że to patologia.

Gdyby rodzina była bardzo wierząca, to pannica nie stukałaby się nielegalnie.
Pic na wodę.

chyba kościół stał się ważniejszy od drugiego człowieka...
ja tam bym się bała takiej rodziny na miejscu tego kuzyna

to już jest fanatyzm a nie pobożność

dobrze, że takich ludzi jest w dzisiejszych czasach coraz mniej! widzę, że nad tym muszę popracować, nienawidzę takiej pobożności ale rzeczywiście dziecko może być biedne, wyklęte przez rodzinę "bo jak to tak, co ludzie powiedzą, że się córka puszcza przed ślubem, Rany Boskie, Rany Boskie, wydziedziczmy ją!"

Wiara w Boga i spełnianie Jego woli jest powinnością każdego człowieka. Bóg nie powstrzymał się dać swego Syna na okup za nas-ludzi. Każdy może skorzystać ze złożonej przez Jezusa ofiary. Nie należy jednak popadać w skrajności ,tylko rzetelnie upewniać się co jest wolą Boga. Zgadzam się z Pitagorasem, że to może być wymyślone, bo dziewczyna będąc tak wierzącą nie dopuściłaby się rozpusty. Aczkolwiek bywają różne formy fanatyzmu, a taka sytuacja może się zdarzyć. Rodzice w takiej sytuacji powinni pomyśleć jak pomóc dziecku zachować nadwyrężoną więź z Bogiem i popracować nad owocem ducha -przebaczanie.

Troche to chyba oludne. A skoro mlodzi sa szczesliwi to jest to najwazniejsze. Sama mam bardzo poboznych dziadkow, a tymczasem moj mlodszy brat jest w podobnej sytuacji, a dodatkowo przyszla bratowa jest juz rozwodka i ma 4,5 letnie dziecko, a mimo to moi pobozni dziadkowie sa wniebowzieci ze za kilka tygodni beda pradziadkami. Czyli ta rodzina to chyba jakas patologia

Też mi się to zawsze rzuca w oczy, nie wyobrażam sobie jak można się do własnej córki nie odzywać dlatego że spodziewa się dziecka, co za miłość...

a jak powodem jest,ze komus sie nie chcialo do kościoła isc,bo wcale nie czuje ze musi to co wg cb to jest wytlumaczalne sadzanie przy osobnym stole,wiara lub jej brak to osobista sprawa ,z tym chodzeniem do kościoła to tez sptawa dyskusyjna ,ale nie tu jest miejsce by temat drążyć,w mojej rodzinie jest miejsce przy stole dla Człowieka a nie dla katolika,protestanta czy ateisty????

Co do 'gadania' - na to nic się nie poradzi. Zawsze znajdzie się ktoś komuś coś będzie nie w deseń, ktoś kto będzie sobie nami
usta wycierał.

Przekazywać dobre wzorce - tak. Uważam jednak, że niekoniecznie trzeba 'gadać' - wystarczy robić tak, jak nakazuje norma społeczna, zasady dobrego wychowania. W ten sposób - obserwując zachowanie dorosłych - dziecko niejako 'mimowolnie' łapie te normy. Owszem - czasami można coś powiedzieć, szczególnie gdy dziecko zrobi coś na złość. Co do 'niedaleko pada jabłko od jabłoni' - nie zawsze tak musi być. Niektórzy właśnie w ten sposób uczą się 'jak nie robić'.

A cóż to znaczy ''prawdziwy katolik..?''
Pojęcie względne.
Chamskie próby narzucania innym swojego >światopoglądu< ; vide- izolacja obiadowa dla niepobożnych, to jest tylko i wyłącznie ''prawdziwy'' fundamentalizm, a czy katolicki, czy jehowy czy buddyjski, to jeden czort.
Uciekać od takich debili jak najdalej.

Prawdziwy katolik? A czy ogólnie chrześcijanin może sam ustalać ,co to znaczy być dobrym człowiekiem? Wszyscy mamy skłonność do samolubstwa, a nasze serca są zdradliwe.Dlatego moglibyśmy pomniejszać wagę tych Bożych przykazań, które nam wydają się zbyt trudne czy surowe.
Tak jak piszesz autorko, Twój kuzyn i jego dziewczyna będąc niezwiązani węzłem małżeńskim współżyli ze sobą,być może uważają ,że jest to ich osobista sprawa, bo nie dotyczy osób trzecich. Wiedzą ,że łamią zasady biblijne,ale może dochodzą do wniosku,że skoro nikogo nie krzywdzą, to Bóg ich raczej nie potępi.Zaślepieni swymi pragnieniami, nie dostrzegają o czym w rzeczywistości świadczy ich postępowanie.
Biblia ostrzega "Istnieje droga ,która w oczach człowieka jest prostolinijna,lecz potem jej końcem są drogi śmierci". Wszystkie prawa Boga, wypływają z Jego miłości do nas i zaoszczędzenia nam zgryzot, a odrzucanie ich nie zapewniło ludziom ani szczęścia, ani powodzenia, lecz wręcz przysporzyło trudności. Jeśli więc ktoś chce być "dobrym człowiekiem" w oczach Boga, to musi przestrzegać Jego zasady.

A jak dla mnie, to zależy na ile religia ,którą wyznają ,wpłynęła na ich życie i wzajemne relacje. Przymus jest zły,bo tylko zniechęca. Bóg nie chce wielbienia z przymusu ,ale z miłości. Wykluczenie nie jest złe ,ani patologiczne. To powód wykluczenia ,może być niesprawiedliwy. Wykluczenie niekiedy jest jedyną karą ,która może doprowadzić człowieka do właściwego postępowania. Jednak wszystko zależy od tego ,czego człowiek pragnie , jakie ma wartości i jak bardzo realny jest dla niego Bóg? Samo wykluczenie ,nie spełni swej roli, potrzebne są zachęty i szczera troska o stan duchowy wykluczonego.
Wybór religii i upewnianie się co do jej prawdziwej bliskości z Bogiem, może zapewnić nam szczęście,ale religia fałszywa potrafi doprowadzić do fanatyzmu lub jej wyznawcy mogą ją praktykować wybiórczo ( co komu pasuje,według własnego widzimisię). Może również zniechęcić nas na tyle mocno ,że przestajemy wierzyć w Boga.

A czym jest piekło? I gdzie w biblii pisze o realnych ,wiecznych mękach? .
To jest właśnie nauka ,szerzona przez religię fałszywą. Za sprawą okupu Jezusa ,mamy nadzieję na zmartwychwstanie. Ci ,którzy nie będą chcieli z tego skorzystać ,to po prostu zasną snem śmierci i nie zmartwychwstaną. Bóg nie jest okrutnikiem, by nas gnębić całą wieczność w piekle. Przymus jest wtedy ,gdy nie chcesz czegoś robić ,a Cię zmuszają ,nie masz" wyjścia".  Ale jako wolny człowiek, masz prawo wybrać, co chcesz robić. Kara jest wtedy karą, gdy będzie miała na Ciebie wpływ. A przecież można się zagubić, osłabnąć w wierze, dać się zwieść. Kara jako nauka.
Jeśli wybierzesz życie bez Boga, to będzie Twój wybór. Liczysz się wtedy z brakiem Jego błogosławieństw ( co i tak jest nie do końca prawdą, ponieważ Bóg zna nas lepiej niż my sami i gdy zobaczy w nas nawet cząstkę  skruchy, daje się odnaleźć i to także jest błogosławieństwem).
Bo kim jest człowiek? Kto nad kim ma prawo panować, kto kogo stworzył? Czy dziecko nie powinno kochać matki i ojca? Czy z przymusu będzie "grzeczne" i na starość wspierać sędziwych rodziców, a jeśli nawet, to jak ewentualnie będzie to wyglądało? Jacy rodzice ,takie dzieci? Nawet to ,nie jest regułą. Tak jak przypowieść o synu marnotrawnym ;D.
A wychowanie w "zdrowej" karności (nie agresji i przemocy) ,nie świadczy o miłości do dziecka? Małe jest wtedy prawdopodobieństwo, że wyrośnie na egoistę, dążącego do zaspokojenia swoich samolubnych pragnień. Tak samo jest z wychowywaniem nas ,ludzi. Naszym Ojcem jest Bóg, a Jego zasady są dla nas drogowskazami, jak przejść przez życie i osiągnąć tyle szczęścia ile można w tym niedoskonałym świecie. Kara to cierpienie, ale i nauka. Jednak masz wolną wolę ,czy chcesz przyjąć naukę i odnieść korzyść, czy też sama będziesz panować nad "swoim" życiem ze wszystkimi konsekwencjami.

Masz rację Vian ,że dyskusja mogłaby być długa ,bo i temat jest nie na 5 minut. Wzmianki o piekle są, ale o wiecznych mękach? Piekło to powszechny grób ,miejsce niebytu, gdzie nie ma ani miłości ,ani nienawiści. Jest także wspomniana gehenna, symbolizująca miejsce ostatecznego końca bytu, wiecznej zagłady.Zmartwychwstanie,uwalnia ze szponów śmierci i piekła. W gehennie nie ma już zmartwychwstania.
Poznanie prawdziwego Boga, skłania do miłowania Go. To jest tak jak z bardzo bliskim przyjacielem, który nigdy nie zawiedzie. Mając kogoś takiego dbamy o dobre relacje i staramy się być lojalni. Jezus dał zaproszenie,przyjdź ,skorzystaj. Przyjdziesz to zyskasz, nie przyjdziesz, to nie zyskasz. Uczciwe postawienie sprawy. Nie stracisz tego życia ,ale nie zyskasz tego ,które jest dla tych ,co przyjdą. Jeśli ,to jest przymus, to ja nie znam się na życiu. Wykluczenie ,to nie tylko danie czasu na przemyślenie i skorygowanie swego życia, ale także ochrona innych przed skażeniem niesprawiedliwością i nie dopuszczenie do obrażania tego bliskiego przyjaciela jakim w tym przypadku jest Bóg.
Popatrz ,co się dzieje w kościele katolickim ,jakie afery wychodzą. Czy nie rozsądne się wydaje ,aby księży dopuszczających się nieprawości, wykluczyć? A jeśli członkowie kościoła ,robią podobne rzeczy ,to można to tolerować? Czy nie jest to obrazą dla Boga? Czy tak postępuje się z przyjacielem? Odpłatą za Jego miłość i szczerość, jest nieuczciwość, pogarda dla współwyznawców i wykorzystywanie ich. Czy chciałabyś się przyjaźnić z kimś ,kto obraża kogoś Ci bliskiego? Przypadki są jednak różne,jak różne są powody wykluczenia. Ale nigdy ,nie są one błahe.