Depresja

Witam.
Jestem tutaj, ponieważ czuje potrzebę opisania swoich problemów ludziom którzy mnie nie znają, jednoczesne dlatego ze potrzebuje pomocy, rady, wsparcia, ponieważ nie każdy ma możliwość opowiedzenia o swoich problemach najbliższym...
Mam 20 lat i nigdy sie nie zakochałam, przez moje życie przewijali sie mężczyźni ale z żadnym z nich nie potrafiłam byc. Były to krótkie znajomosci (góra 2 miesiące). Od ponad 4 miesięcy nie rozmawiam z żadnym chłopakiem. Czuje sie strasznie samotna, patrząc na moje koleżanki które sa szczęśliwe, zakochane...a ja ? Ja jestem wrakiem, uwazam ze sa ode mnie lepsze. przeNie wychodzę z domu, nie mam pracy, bo 5 moich rozmów kwalifikacyjnych zakończyło sie fiaskiem. Nie mam pasji, zaczelam cwiczyc ale robilam to tylko przez 2 tygonie,po prostu poddalam sie.. Uważam siebie za życiowego nieudacznika, boje sie ludzi. .Brak checi do życia, bo tak mozna to nazwać, zaczęło sie pod koniec 3 klasy technikum, 4 kl ledwo przeżyłam (jeden chlopak bardzo mi dokuczal, nabijal sie ze mnie z kolegami, ja robilam sie czerwona a wszyscy sie ze mnie smiali, czesto plaklam) jestem spokojna osoba, wielokrotnie byłam poniżania w szkole przez rówieśników (zmienialam szkole z tego powodu), w1,2 klasie w nowej szkole było dobrze, dopiero tak jak to opisalam, koszmar rozpoczal sie w 4. Ale wczesniej nawet poznałam tam chłopaka z którym coś mnie połączyło, prawie byliśmy razem, pózniej chciał wszystko naprawić i często do mnie pisał ale 3 mce temu musiał wyjechać i nie mam z nim kontaktu, ale teraz wiem ze i tak nie jest to chlopak dla mnie.W miedzyczasie w szkole poznałam jeszcze jednego chłopaka, napierw dobrze sie z nim dogadywalam ale pozniej było coraz gorzej...(to ten ktory mi douczal) a jak skonczylismy szkole pisał do mnie, chciał sie spotykać ale chodziło mu tylko o seks...a moze pisal przy kolegach zeby znowu sie ze mnie posmiac? niestety tego nie wiem, do spotkań nie doszło oczywiście, ostatnio napisał zapytał co u mnie i tyle. Jest w nim coś co mnie do niego ciągnie, ale mimo tego nie pisze do niego. I to by było na tyle jeżeli chodzi o moich 'chłopaków', rozumiem to ze jeszcze jestem młoda i wszystko przede mną ale czasem nie chce mi sie żyć... Podejrzewam u siebie depresję, nie wychodzę z domu, nawet jak ktoś mnie zaprasza odmawiam, najgorsze sa noce, płacze i mam koszmary, rano nie chce mi sie mawet wstac z lozka.Kiedys dbalam o siebie, malowalam sie i fajnie ubieralam, teraz wystarczą mi spiete wlosy, t-shirt i jeansy...kiedys cieszylam sie z byle głupstwa a teraz ? Nie cieszy mnie nawet to ze zdałam mature. Nie ide w tym roku na studia, pochodzę z małego miasteczka i na studia musiałbym wyjechać do dużego miasta które jest kilkaset km od domu, chciałabym zrobic to za rok ale niewiem czy sie odwaze, mam niskie poczucie własnej wartości, dlatego ciagle myśle ze z chłopakiem było by mi lepiej, bo ktos by mnie wspieral, z kims moglabym rozmawiac, dla kogos po prostu ladne wygladac,nie tak jak teraz...ponadto moj ojciec jest alkoholikiem, od kiedy pamietam rodzice sie kłócili, nawet bili, często zaniedbywali mnie i moje rodzeństwo... Ciezko mi cieszyć sie życiem, moze przesadzam, bo 'jestem jeszcze gówniara i nic nie przeżyłam' ale chciałam sie gdzieś wyżalić.. Moze wy jako ludzie którzy mnie nie znają powiecie mi jak na początku mojego dorosłego życia mam sobie z tym wszystkim poradzić...?