czym dla kobiety jest cnota??

i o to pytam. co znaczy dla kobiety być dziewicą bo nie wierzę, że nie ma to żadnego znaczenia

Nic dla mnie nie znaczy. Ani nie bylo balastem, ani zadnym skarbem.
Seks to byla dla mnie rzecz swieta i jak bylam dziewica to tylko nie moglam sie doczekac tego doswiadczenia i tyle.

W sumie straciłam "cnotę" na tyle dawno temu, że już średnio pamiętam, jak to jest być dziewicą - ale nie przypominam sobie, żeby miała ona dla mnie jakieś szczególne znaczenie. Jak napisała NinaLafairy, ani to skarb, ani balast, po prostu stan, który się zmienia. Nie zależało mi na tym, żeby szybko stracić dziewictwo, tak samo jak nie trzymałam go dla "tego jedynego", bo w taką postać nigdy nie wierzyłam. Najważniejszy był dla mnie komfort psychiczny i emocjonalny podczas pierwszego seksu.

Swój pierwszy raz miałam z byłym chłopakiem. Zależało mi na nim, myślałam, że może będziemy razem, ale jednak to nie była odpowiednia osoba. Bywa, często tak jest jak pierwsza relacja, zwłaszcza w tak młodziutkim wieku - miałam 15 lat. Dziewictwo więc też nie było dla mnie ani świętością, że muszę czekać bardzo długo czy coś, nie nic z tych rzeczy, ale jak pisały dziewczyny liczyło się, bym sama tego chciała, by był komfort, wygodne miejsce, jego delikatność i tyle. Szybko był ten mój pierwszy raz, ale nie żadne wyścigi, ale po prostu tego chciałam. Gdybym wtedy nie była z tamtym chłopakiem, nie byłoby nikogo z kim bym chciała przeżyć pierwszy raz, to bym miała go później i tyle w temacie. A tak miałam w wieku 15 lat. Nie oglądałam się więc na innych, tylko robiłam jak sama chciałam, czułam i myślę, że to jest bardzo ważne. Oczywiście zabezpieczenie itp było dla mnie ważne, mimo młodziutkiego wieku i to wszystko było. Nie traktowałam dziewictwa jako daru, który podaruję, bo wiedziałam i wiem, że mam o wiele więcej do zaoferowania i nie chciałabym być z kimś, kto mnie postrzega pod tym kątem. Mój facet obecny wiedział, że nie jestem dziewicą, on też prawiczkiem nie był, tylko u niego to był tylko jeden raz dawno temu, ale ogólnie to nieważne, oboje to zaakceptowaliśmy, bo to jest nasza przeszłość i nie wiem czym tu się przejmować (dlatego załamują mnie niektóre tematy na forum).

Każdy patrzy na to po swojemu i trzeba to uszanować Jeśli chodzi o mnie, to nienawidzę wręcz skrajności. Dlatego dziewictwo nie jest dla mnie jakimś totalnym sacrum, ale nie jest też niczym. Jest to po prostu mój dowód, dla mnie samej, że potrafię być cierpliwa, że mam swoje wartości i zasady których się trzymam. Co nie dotyczy innych, bo każdy ma własne dziewictwo, własne zasady niech więc robi z nimi co chce.
Pomijając kwestię czekania do ślubu(choć i na to pogląd u mnie ewoluował) to dla mnie najważniejsze jest to, by zrobić to z miłości. A to, że jeszcze nikomu się nie oddałam jest kwestią tego, że nie spotkałam właściwej osoby. Ja po prostu potrzebuję kochać, żeby komuś zaufać na tyle by uprawiać z nim miłość. Taka jestem i taka będę.
Ktoś chce to zrobić by nie czuć się gorszy od tych, co już mają to za sobą, ktoś inny chce po prostu seksu, jeszcze inna osoba czeka do ślubu, a ja chcę to zrobić z miłości. Gdy już będę pewna swoich uczuć. Nigdzie mi się nie śpieszy, ponieważ nie czuję potrzeby by być z kimś tak intymnie. To nie jest ten czas. Trzeba mnie oswoić
Bez sensu jest przekonywanie kogoś, że w tej kwestii myśli źle lub dobrze, każdy po prostu odbiera to inaczej i tyle

Ja straciłam dziewictwo  ze swoim pierwszym chlopakiem po około pół roku zabaw zastępczych. Nie była to więc decyzja pochopna, żaden "dowód miłości" ani też wybryk po większej dawce alko. Po prostu pewnego dnia petting przestał nam wystarczać i zrobiliśmy kolejny krok.

Samo dziewictwo, w sensie błony nie miało większego znaczenia, zwłaszcza że po tylu miesiącach intensywnego pettingu i tak tam juz niewiele zostało był to jedynie next level w sztuce kochania

Dziewictwo nie miało dla mnie żadnego znaczenia. Ba, ja nawet nigdy nie nazywałam siebie dziewicą. Po prostu "z nikim jeszcze tego nie robiłam". A chciałam, więc kiedy trafiła się pierwsza okazja to zaczęłam "to robić". Seksu nigdy nie łączyłam z miłością, panowanie nad swoją seksualnością nie było dla mnie żadną wartością, seks nie był żadnym "oddaniem". Nie czekałam na "tego jedynego" - wprost przeciwnie - przerażeniem  napawała mnie myśl, że mogłabym się zakochać w moim pierwszym partnerze seksualnym i nie zobaczyć jak jest z innymi.

Słabo pamiętam swój pierwszy raz. Jeszcze słabiej pamiętam faceta, z którym to zrobiłam. Nie wiem czy panowie, którzy gloryfikują dziewictwo byliby szczęśliwi wiedząc, że pragnęli być pierwszymi i wyjątkowymi a dziewczyna nie pamięta nawet jak wyglądali, za to dokładnie pamięta pierwszy seks z każdym kolejnym partnerem

Mam takie samo zdanie. Dla mnie to nie było nic szczególnego, nie miałam fisia na punkcie czystości...
Nie opisałam tego w pamiętniku, ani jakoś specjalnie się na to nie przygotowałam. Wyszło spontanicznie i szybko przeszłam nad tym do porządku dziennego.

Balastem lub towarem przetargowym vide handel dziewictwem na aukcjach dla bogatych.

Dla mnie była bardzo ważna, wcale nie spieszyłam się ze zmianą mojego stanu, choć nigdy nie przyznawałam ,że wciąż jestem dziewicą mają 24lata. Uznaliby mnie za dziwadło, a ja czekałam dla siebie. Poczekałam do 25lat, byłam z kimś kto wydawał się bardzo wyjątkowy- nie był, niestety.
Z perspektywy czasu żałuję, że nie czekałam dłużej, na tego z kim teraz jestem, choćby dlatego, że jest wspaniałym kochankiem, a ten od pierwszego razu nim nie był.
Jednak ja nigdy nei zamierzałam czekać do ślubu, tylko na kogoś wyjątkowego.