Odzyskac zaufanie

A więc czym takim związkowa Świeżynko naruszyłaś zaufanie...??? Myślę, myślę i nic mi do głowy przyjść nie chce...

Sorry ale biorąc pod uwagę, że stała/prawie stała Ci się krzywda, to gość i te jego fochy są niepoważne. I stawiając jakieś durne ultimatum pokazuje Ci dobitnie, że nie bardzo z Tobą się liczy...

Znacie się od roku a od miesiąca razem tak?

Czyli jesteście dopiero na etapie poznawania się, więc wybacz ale już na wstępie gość Cię podporządkowuje sobie... Radzę się poważnie zastanowić, czy jest w ogóle wart takiego "udowadnia", że należy Ci ufać...

Dokładnie, normalny facet powinien zrozumieć, że o takich rzeczach nie mówi się od tak, no ludzie, co on - oczekiwał, że wspomnisz mu o tym mimochodem na spotkaniu przy kawce?
Nadszedł moment, w którym powiedziałaś - wręcz musiałaś o tym powiedzieć, żeby był w stanie zrozumieć Twoją niechęć do zbliżenia i to, że potrzebujesz czasu. Facet STRACIŁ po tym zaufanie? To nie jest normalne.
NIE MASZ SIĘ Z CZEGO TŁUMACZYĆ. Możliwe, że powiedział tak tylko w złości, przypływie emocji - palnął głupotę i tyle. Więc moja rada: broń Boże nie tłumacz się i nie baw w odzyskiwanie zaufania. Spotkajcie się i jasno postaw sprawę - nie masz zamiaru bawić się w takie gierki, podkreśl, że ten temat był i jest dla Ciebie ciężki, że zdecydowałaś się mu o tym powiedzieć w momencie, w którym poczułaś, że w końcu możesz mu się z tego zwierzyć.
Jeśli tego nie rozumie i nadal będzie się upierał, że masz wokół niego skakać, starać się odzyskać zaufanie - to przykro mi, ale gość sprawia wrażenie manipulanta, który będzie przy każdej możliwej okazji wywoływał u Ciebie poczucie winy, byś przepraszała i starała się o jego względy...
Jednak jest też możliwe, że facet po prostu nie wiedział jak się zachować. Możliwe, że ta informacja była dla niego szokiem i ma jakiś swój dziwny system obronny - w przypływie emocji palnął głupotę i udaje obrażonego, żeby mieć kilka dni na przemyślenie i poukładanie sobie w tego głowie.
Z tego jednak co piszesz, wynika, że to nie była głupota powiedziana pod wpływem nerwów czy też bezradności, tylko skrupulatnie wymyślona "kara" - na początku nie chciał gadać w ogóle, potem wspaniałomyślnie zgodził się na zabawę w udowadnianie czynami... możliwe, że on nie jest w stanie zrozumieć tego co Cię spotkało i chce skończyć przez to znajomość - tylko nie chce powiedzieć wprost i chce dać Ci pozorną szansę "uratowania" związku - aby po pięciu dniach stwierdzić, że ją zaprzepaściłaś, byś to TY czuła się winna.
Jeśli tak to wygląda, to facet nie jest Ciebie wart... i uwierz, lepiej zerwać, niż męczyć się z kimś, kto manipuluje Tobą w taki sposób. A na odpowiedniego faceta na pewno prędzej czy później trafisz

Hej wszystkim
Prosze o pomoc, gdyż psychika mi już wysiada...
Dzisiaj mija dwa lata jak wspólnie z "kolegą" wynajmuje mieszkanie. Zaczęło się niewinnie, gdyż miał wolne miejsce na mieszkaniu, oznajmił, że ma żonę i tak zaczęłam z nim wynajmowac mieszkanie. Znajomośc nabrała takiego tempa, że zaczęło między nami iskrzec, jemu z zoną się nie układało i mówił,że biorą rozwód. Teraz z biegiem czasu, widzę, że byłam tylko pocieszeniem...
Ogólnie sprawa jest na takim etapie, że ja się bardzo zakochałam i bardzo się staram, żeby wszystko było dobrze i może jeszcze zmienił zdanie... Jestem z nim w ciąży, żona pozew złożyła, bo sama ma już innego, ale sprawa stanęła, gdyz nie podała swojego adresu i sąd nie ma jak poinformowac ja o terminie rozprawy. On traktuje mnie jak zwykła koleżankę, normalne jest dla niego, że skoro siedze w domu to będzie wyprane, posprzątane i ugotowane. Ja dostaje marny zasilek, on ma teraz dobrą pracę. On robi zakupy, jak mu liste zrobie, albo muszę się prosic, by dal pieniadze, bo brakuje kilku rzeczy. Ale farby do włosów, czy nowego tuszu do rzęs z jego pieniedzy nie moge sobie kupic. Ostatnio zaczął sie tulic... myslałam, ze skoro brakuje mu bliskości, to zmienil zdanie i zapytałam go o to, powiedział "to tylko seks". Odpowiedziałam mu, że dla mnie nie i nie chcę byśmy się więcej kochali, skoro ma do mnie takie podejcie. Zapytałam się go wczoraj, czy załuje, że sie poznalismy, odpowiedział, że żałuje dziecka,że gdyby go nie było pewnie dawno byśmy ze soba nie mieszkali. Często mówi przykre dla mnie rzeczy co powoduje u mnie płacz, hormony ciążowe też w tym pomagają. Całymi dniami go nie ma bo pracuje, rozumiem, ze wraca zmeczony, ale ja tez mam swoje potrzeby uczuciowe... Też chętnie wróciłabym do fabryki pracowac, gdzie mialam kontakt z ludzmi, mialam swoje dochody i czułam się potrzebna. Kilka razy go zawiodłam, gdyż mamy często inne myslenie i dla mnie one byly błache, a dla niego znak, ze jestem lekkomyślna, obojętna, czy jeszce inna. Z tym, że jak on coś odwalił, czy strasznie nie chciał by nasz "romans" (chociaż dla mnie był to normalny związek) wyszedł na jaw, chodź wszyscy dookola wiedzieli tylko żona nie, to jak mieli wojne między sobą i ona nie chciała z nim gadac to potrafiłam, na jego prosbe zadzwonic do niej i ja przekonac, ze on jest czysty, ze ja bardzo kocha itp, itd. Za każdym razem poświęcam się dla niego, ale to się później na mnie odbija...
Wierzę jeszcze, że gdy mały przyjdzie na świat, a "on" go zobaczy, to wejdzie w niego uczucie i zmieni się z twardego i zimnego w dobrego i kochającego... ale to tylko mała iskierka nadzieji. Co mam zrobic, by odzyskac jego zaufanie, by nas pokochal i chciał z nami byc?? Mimo, że powiedział, że nic do mnie nie czuje i na siłe ze mną nie będzie.

Rysiu, dziekuję Ci za odpowiedź... masz rację, nie odbierałam tego w ten sposób.
Jestem strasznie naiwna i to mnie gubi czasami dochodzę do wniosku, że boję się samotności, dlatego tak nie świadomie robię?