problemy z kontrola rodzicow

ja myślę, że nie
Wg. mnie, rodzice powinni mieć swoje życie, a Ty swoje, nawet jeśli mieszkacie pod wspólnym dachem.
Próbowałaś ich może uświadomić w tej kwestii?

Że się martwią i dzwonią, to jest normalne. Normalne jest również, że na Ciebie czekają (może nie za zdrowe, ale raczej normalne). Jak dzwonią nie za często, to nie wiem, jaki masz problem.

Normalne nie jest, że jako osoba określające siebie jako "dorosła" mieszkasz z rodzicami i jesteś na ich utrzymaniu, a wymagasz, aby traktowali Cię jak zupełnie dorosłą

ale ja od nikogo nie wymagam zeby mnie traktowali jako zupelnie dorosla bo iem co to znaczy, ze trzeba przede wszystkim na siebie zarabiac zeby byc naprawde dorosla tylko po prostu zapytalam
@kapsaicyna: ale moi tez nie sa zaborczy

Wiesz co wg mnie taką "kontrolę" tłumaczyć można miłością rodzicielską. Oczywiście wszystko ma swoje granice dopóki nie wybierają ci znajomych, pracy, studiów nie kontrolują Twoich wydatków to wszystko jest jak najbardziej ok.

I tak jak ktoś to napisał. Rodzice zawsze będą się o Ciebie martwić. Nie zależnie od wieku. Ja mam prawie 30 lat o zgrozo! i Tata też często do mnie dzwoni i często rozmawiamy na skype. I choć tata raczej nie chce się za bardzo mieszać w moje życie wiem że martwi się o mnie. Wiem że zawsze mogę na niego liczyć a on na mnie.

Oj się rozczuliłam troszeczkę.

Pytanie do Ciebie ty się nigdy o nich nie martwiłaś... Bo ja bardzo często biorąc również wiek mojego taty bardzo się o niego martwię. Jak jeszcze mieszkałam z tatą wystarczyło że ze sklepu nie wracał godzinę a ja już do niego dzwoniłam i niby żartobliwie ale pytałam się czy np. Piecze te bułki albo doi krowy samodzielnie żeby mleko uzyskać Tak więc ciesz się  że rodzice się o Ciebie martwią. Gorzej by było jakby mieli Ciebie gdzieś na całej linii.

Pogadaj o tym z rodzicami, żeby troszkę wyluzowali.Podkreśl to, że liczysz na ich zaufanie i nie chcesz ich zawieść i że nerwy o ciebie ich wykończą. To może trochę pomóc, ale pewnie i tak będą się martwić (chociaż może położę się spać zanim wrócisz )

Jestem rok młodsza, moja mama wciąż mnie w jakiś sposób kontroluje. I uważam, że jest to całkiem normalne, bo skoro z nią nadal mieszkam, to ma coś do powiedzenia. Mogę wychodzić, imprezować, spać u chłopaka czy znajomych. Ale mam być o ustalonej porze lub dać znać, o której wrócę i czy w ogóle. Jak mnie nie ma - jest telefon i zapytanie, gdzie jestem i kiedy wrócę. Mam wielki luz, ale pewne reguły muszą być, szczególnie, że moja mama pracuje, a brat się uczy. I to dla mnie jest wystarczający powód, by nie wracać o 3:00 w nocy, jakby to było popołudnie.

Aktualnie jestem za granicą, sama zarabiam, sama się utrzymuję i nikt nie włazi mi w cztery litery. Bo jestem w jakiś sposób już samodzielna, więc decyduję, co, gdzie i kiedy.

Nie chcesz kontroli - do pracy, wynająć mieszkanie i żyć po swojemu. Trudno wykonać, ale dla chcącego nic trudnego. ;-)

Każdy ma swój czas, przynajmniej ja tak myślę. Nie jest to nic nienormalnego.

Tak, to normalne, że się martwią.
Nie jest natomiast normalne, żeby 23-letnia dziewczyna nie miała ambicji do usamodzielnienia się.

Ale mówić, to może każdy. Gorzej zrobić. Masz ambicje? To dorośnij w swojej główce, wyprowadź się i żyj na własny rachunek. I wtedy rób sobie co tylko zechcesz. I kontrola rodziców przestanie przeszkadzać, bo w ogóle jej nie będzie.

To PRAWIE robi wielką różnicę. Skoro nie zarabiasz, to nie jesteś samodzielna. Co rozumiesz przez tą "prawie samodzielność"? To, że umiesz się sama ubrać i uczesać? Dziecko z podstawówki też tyle potrafi.

Może faktycznie mają ku temu powody, żeby Cię w taki sposób traktować. W końcu to oni mieszkają z Tobą, a nie ktoś z forum...

ja tylko nie rozumiem dlaczego mnie tak wszedzie kontroluja co, jak gdzie z kim i wszystko ogolnie chca wiedziec , a moja siostre ktora juz jest po slubie ma 34 lata nie pytaja sie jej jak gdzies wyjezdza czy wychodzi, z kim, gdzie i wgl?

to znowu ja tym razem troche inny problem. chodzi o mojego tate. na studia sie wyprowadzam do innego miasta i wiadomo chce mi pomoc ale jezeli chodzi o wybor mieszkania to rozumiem chc mi pomoc i wgl wszystko zalatwic ale chyba troche za bardzo....mamy w tym miescie znajomych mojego taty i oni moga pomoc w zalatwieniu mieszkania no bo wiadomo znaja miasto i dzielnice, a ja nie....mysliscie ze przesadzam?