Mam chłopaka a myślę o innym

Sugerujesz, że skoro myślę o tamtym to mogę być niezdolna do miłości do mojego chłopaka...?

Pytanie czy Twoj chlopak jest wart takiej niewiernej dziewczyny. Daj mu spokoj, tak bedzie lepiej.

To że wzdychasz do tamtego sprawia że zdradzasz swojego chłopaka emocjonalnie.
Według mnie nie jesteś zdolna do zakochania i prawdziwie nie kochasz swojego chłopaka.

Nie rzucaj swojego faceta, co on czemu winny? Świetną radę dostałaś od antykobiety - just do it!

Ty bys go nie zostawiła tylko z tego powodu, że nie wiesz czy by Ci wyszło z tamtym... nawet wiesz, ze by nie wyszło. A ciagnie Cie do tego, by byc taką głupiutką małolatką pod ochronką takiego kogos. Moze po prostu za duzo partnerstwa w obecnym zwiazku, a wolisz byc zdominowana :]

To tak nie działa. Jak sie przed czyms bronisz, to tak naprawde tego chcesz i utwierdzasz sie w przekonaniu, ze zle myslisz...
Ale rady na to nie mam Po prostu mozg sam musi zauwazyc, ze tamten jest do niczego, a z tym jest wspaniale.

Odległość faktycznie może mieć znaczenie. Szukasz kogoś bliżej...

Też mi się zdaje że nie warto... bo wiem, że nawet hipotetycznie rzecz ujmując - jeśli bym się rozstała ze swoim chłopakiem to tamtego byłoby mi baaaaardzo trudno zdobyć bo wciąż nie miałabym odwagi i miałabym na to jakieś 10% szans, jeśli nie mniej. I zresztą NIE chcę tego robić. Tylko po prostu boję się, że tamto uczucie mogło nie wygasnąć do końca...

Thepass - nigdy bym nie wiedziała, czy z tamtym miałabym o wiele lepsze życie niż z tym. Więc nie jestem pewna czy rozpatrywanie tego w takiej kwestii ma jakikolwiek sens.
I to też nie jest tak, że ja nie chcę być z tym. Bo chcę...
Przperaszam, że ja wałkuję w kółko ten sam temat. Ale wiem, że bardzo kocham obecnego partnera. Może faktycznie masz rację, że ciągnie mnie do tamtego, bo on nie wykazuje inicjatywy. W końcu tkwiłam w tym przez 5 lat dopóki nie pojawił się mój chłopak...
A poza tym, w miłosci liczy się przecież szczęście partnera a nie swoje własne , także myślenie "czy on da mi szczęście" byłoby egoizmem z mojej strony

Odetnij się od tamtego.

A nie uważasz ze masz po prostu za dużo czasu na myslenie i analizowanie? to jest niepotrzebne tylko mącisz sobie w glowie, skoro jesteś z tym chłopakiem i go kochasz a do tego się widujecie dość zadko to znaczy ze tęsknisz i zaczynasz wszystko mielic w glowie, może potrzebujesz więcej bliskości od swojego chlopaka?

I znów problem powrócił... znów myślę za dużo.
Nadal jestem w związku, w którym byłam. I kocham mojego chłopaka, ale...
Czuję się paskudnie, bo nawet widząc się z nim myślę o tamtym. I to o wiele za dużo niż powinnam, odświeżam wszystkie wspólne wspomnienia jednocześnie beznadziejnie wiedząc, że mam małe szanse i ciągle czując się czasem jeszcze taką "małolatą". Z drugiej strony, mój chłopak bardzo poważnie o mnie myśli (ja zresztą też) tylko że po prostu nie daje mi spokoju myśl o dawnym ukochanym...

Ale też z drugiej strony nie jestem w stanie sobie wyobrazić, że mogłabym rzucić mojego chłopaka bo bym go zraniła, a on naprawdę mnie kocha...
Sama już nie wiem, jestem po prostu zagubiona.

To, to już brzmi, jakbyś była z chłopakiem z litości. Wszystko wiesz i wcale nie jesteś zagubiona.
Nie kochasz go i tyle.
I wątpię, czy w ogóle kochałaś.
Miał pełnić i pełni rolę okładu na zbolałe serce, ale opatrunek się zużył.

Nie wiem czy jest to kwestia niedojrzałości emocjonalnej... starałam się nad nią pracować od kilku ładnych lat gdy jeszcze nie byłam w związku a chciałam zdobyć "tamtego". Ale najbardziej wkurza mnie to, że dawny "ukochany" po pierwsze był moją pierwszą "poważną miłością" a po drugie że nie byliśmy parą więc będę go ciągle idealizować, niestety - właśnie dlatego, że nie byliśmy razem. A swoje wady też ma, które obecnie widzę, lecz coś tak po prostu ciągnie moje myśli w jego stronę
Z drugiej strony, kompletnie nie wyobrażam sobie rozstania z moim chłopakiem bo wiem,  że naprawdę bardzo, ale to bardzo bym go zraniła, chyba nie byłabym w stanie tego zrobić.

Mozesz idealizowac przez wiele lat jeszcze niestety ale to tylko gra wyobrazen. Rzeczywisty czlowiek jest inny, pelen wad i przywar. Raniacy i czesto egoistyczny. Aha i nie mozna byc z kims z litosci. Jes tu taka autorka kroteczka, ktora napisala ze wyszla za maz bo sie staral i ze nie mogla mu odmowic. Skonczylo sie zdrada i komplentym zniszczeniem zycia swojego i meza ale przedewszystkim tego co najwazniejsze, czyli prawdziwej wiezi, prawdziwej milosci.

Skoro wiec, jesli tak jest, wiesz ze jestes nieuczycciwa wobec swojego chlopaka (to sie nazywa oszutwem albo obluda) to nie brnij w to bo zycie tak cie "skusi" ze poza budowanie zwiazki na klamstwie, z czego rowniez, wynikna jeszcze gorsze skutki w przyszlosci gdzie bedziesz dazyc za czyms juz nie ogladajac sie na nikogo albo myslac ze robiac cos w ukryciu nikogo nie ranisz i niz zlego nie robisz nikomu. Jednak w takich sytuacjach czlowiek rani przede wszystkim samego siebie. Czyli dla ciebie zycie w klamstwie jest ok. a powiedzenie prawdy nie bo....bo rani? Lepiej budowac na klamstwie?
Ej, jaki ty masz system wartosci?

Dziewczyno, jest czas zeby sie obudzic, dojrzec, otrzezwiec. Zweryfikowac swoje wartosci, cele w zyciu tak zeby sie trzymac jednego. Niestety ale pokusy maja to do siebie, ze pochodza od zlego i chca nasz zniszczyc. Bo ew. sytuacje ktore z nich wynikaja, by nas wlasnie zniszczyly. To samo, lek przed prawda niszczy poniewaz zycie w klamstwie ma dlugofalowe i o wiele gorsze skutki. Jesli wiec nie kochasz nie badz w zwiazku bez milosci. Lepiej jzu chyba popelnic jakis blad ale sie nauczyc czym jest prawda, zycie zgodnie z soba. Jest tez tak ze wdziecznosc za uczucie kogos szybko sie zdewaluluje a w momentach kryzysowych, gdzie zabraknie milosci i czulosci ze strony chlopaka, bedzie jej potrzeba wtedy z Twojej strony. I skad ja wezmiesz jesli jej nie bedziesz miala w sobie? Jak dlugo bedziesz w stanie zyc w klamstwie, o ile tak wlasnie w Twoim zyciu jest, i jak to wplynie ja otaczajacych cie ludzi oraz ciebie sama? Zastanow sie czy warto?

A alimenty będzie płacił czwarty.

To miałaś 15 lat jak się zakochałaś w tym starszym???

Sorki, mam tu problemy z cytowaniem postów tak, by zacytować kilka wypowiedzi w moim poście.

Przede wszystkim bardzo dziękuję za wszystkie odpowiedzi, w szczególności za słowa krytyki - dały mi one wiele do myślenia, czasem dobrze, jak ktoś z boku trochę "opierniczy"

A teraz do rzeczy:
Cynicznahipo - Mój chłopak twierdzi, że kocha tylko i wyłącznie mnie, więc naprawdę złamię mu serce kończąc związek z nim. A jestem na 100% pewna, że jestem dla niego wszystkim. Wiem, że ta cała sytuacja brzmi jak problemy nawiedzonej 15-latki, naprawdę nie dziwię Wam się, że piszecie, iż jestem niedojrzała emocjonalnie. Nie boję się o siebie tylko o mojego chłopaka. Ja po przeżyciu bardzo nieszczęśliwej miłości jestem tak zahartowana, że niewiele rzeczy będzie mnie w stanie już złamać, ale on owszem, załamie się. Zrobiłabym wszystko żeby mu tego oszczędzić.

maniek_z_maniek - mój system wartości to przede wszystkim rodzina i miłość, dlatego w tej miłości mam taki "wielce dojrzały problem" I mam też swoje jasno wytyczone cele w życiu, mam coś, do czego dążę. I zdaje mi się, że mój obecny związek nie jest bez miłości, no naprawdę bardzo kocham mojego chłopaka... i nie sądzę, by kiedykolwiek zabrakło miłości i czułości z jego strony. A co do życia w kłamstwie to czuję się z tym okropnie, bo gdy mój chłopak mnie przytula to czasem sobie wyobrażam, że jestem w ramionach tamtego. Rzadko się to zdarza, ale tak miałam parę razy. Powiem wprost: pisząc to czuję obrzydzenie do samej siebie.

Alexich - jak na razie potrafię z tym żyć. W ciągu ostatnich dwóch lat miałam tak ze 3 takie kryzysowe momenty ze przez miesiąc dwa, myślałam o tamtym, potem się to uspokajało, po kilku miesiącach znów problem powracał.

Janix2 - miałam niecałe 15 lat, więc to jest typowo pierwsza, nastoletnia miłość. A z tymi alimentami żarcik niezły

kasha1511288 - pod względem fizycznym chemię czuję do obu. I to ogroooomną... Nie sądzę, żebym bala się samotności. Tak jak wspomniałam wcześniej, już nieszczęśliwą miłość przeżywałam i dałam radę dopóki nie pojawił się mój chłopak, bo byłam i jestem z nim szczęśliwa... Co do Twojego ostatniego zdania - dzięki, przemyślę to sobie dokładnie.

I naprawdę jeszcze raz dziękuję, bo sama jak czytam te swoje posty to widzę w nich dużo z zachowania neurotycznej 15-latki a nie dojrzałej emocjonalnie 21-latki

Właśnie, mam problem w głowie, a największym jest moja wyobraźnia...

Zgadzam się. Mnie też, by bardzo szybko zjadło sumienie i zerwałabym z chłopakiem w takiej sytuacji, bo bym wiedziała, że będąc z nim dalej, to będę go ranić, jeśli nie potrafiłabym zapomnieć o innym. A autorka chce pokazać jaka jest niby dobra i nie chce z nim zerwać, by go nie zranić, a to właśnie bardziej egoizm. Boi się najpewniej, że zostanie sama. Okropna postawa A z obecnym chłopakiem autorko wygląda na to, że związałaś się tylko dlatego, że tamten Cię nie chciał. A widać, że gdyby chciał, to byś w sekundę zostawiła swojego faceta.... Wtedy nie przejmowałabyś się, że go zranisz. Tak to widzę, to po prostu egoizm i to jaki. Tym bardziej, że autorka nie myśli o tamtym przez chwilę tylko jak widać od roku, a jest ze swoim facetem. To pokazuje jak "liczy się" dla niej jej chłopak... Zastanawia się chyba tylko co dla niej "lepsze", kalkuluje. Nie rozumiem takiego zachowania. Dlatego autorko zdecyduj się, najlepiej zerwij ze swoim facetem i pobądź sama. Chociaż jak postępujesz tak jak teraz, to wątpię, że to zrobisz. Mam nadzieję, że ktoś lub coś kiedyś uświadomi Ci jak źle postępujesz.

Autorko Twój nowy post ma niby inny wydźwięk, że niby nie myślisz o tym byłym cały czas, ale jednak gdyby nie było problemu, to chyba byś tutaj nie pisała. Zastanów się, czy obecny chłopak nie był lekiem na złamane serce czy naprawdę go kochasz. No bo po tylu latach i niby w udanym związku myślisz o byłym chłopaku, dręczy Cię to, więc zastanów się czy Ty swojego faceta kochasz. No bo jak się kocha, to generalnie te wspomnienia blakną. Wiadomo, że pierwsza miłość to sentyment, ale jak kochamy, to raczej są to po prostu wspomnienia, ale nie wrócilibyśmy do tej osoby, bo kochamy już inną osobę. U Ciebie to wygląda to inaczej, jakbyś była z chłopakiem, bo z tamtym nie wyszło. No, ale może się mylę. Może do swojego chłopaka czułaś fascynację, a nie miłość? Może uznałaś, że to dobry facet, widziałaś, że Cię kocha, a Ty jego nie kochałaś, ale zraniona uznałaś, że lepiej będzie Ci z obecnym? Oczywiście to wtedy nie jest dobre, bo taki związek bez uczucia to nie jest fair wobec chłopaka. No albo kochasz go, ale się pogubiłaś, nie wiem. Jednak mi to wygląda na 1 opcję.

A przed chwilą przyszła mi do głowy jedna rzecz i stwierdziłam, że bardziej porąbana już chyba być nie mogę...
Zakładając, czysto hipotetycznie, że nagle mój dawny "ukochany" by stwierdził, że chciałby ze mną być, to ja najprawdopodobniej wpadłabym w rozpacz i stwierdziłabym, że nie jestem w stanie zostawić mojego chłopaka, byłoby mi głupio w stosunku do obecnego ukochanego...
Tak, jestem dziwna, ale na pewno bałabym się wybrać do terapeuty, jak mi tu wcześniej sugerowano. Nie chciałabym się tak otwierać przed kimkolwiek twarzą w twarz, w internecie jest łatwiej.
Nie dochodzę już do ładu z własnymi myślami, może czas mi tu coś pomoże...

Cześć Też jestem tu nowa, mam konto od 5 minut i jeszcze nie do końca to wszystko ogarniam.
Też mam wiele problemów, z którymi sama nie daje sobie rady, mam wszystkiego dość, nie układa mi się w związku, wszyscy znajomi się ode mnie odwrócili nawet nie mam z kim pogadać, może dlatego założyłam to konto na tej stronie, nie wiem czy to dobry pomysł ale może ktoś pomoże mi zrozumieć coś co do mnie kompletnie nie może dotrzeć...

Kurcze w końcu ktoś odpisał
Mam taką sytuacje, że non stop kłócę się z chłopakiem jesteśmy ze sobą trzy i pół roku, nie możemy się dogadać codziennie jest awantura. Zastanawia mnie czy on traktuje mnie na poważnie, mówi mi, że jeżeli zda maturę to wyjedzie na studia, że nie wie jak dalej się to potoczy, powiedział mi tez, że nie jest pewny czy będzie, że mną dalej bo zależy mu na swojej przyszłości w której ja mogę mu przeszkodzić, bardzo mi na nim zależy chciałabym żeby wszystko się zmieniło ale nie zniosę tego, że ciągle ma do mnie pretensje, nic mu się nie podoba i ciągle zwala całą winę na mnie, wszystkie kłótnie to moja wina, że przeze mnie się kłócimy.

Z tego co piszesz to Twój chłopak chyba niezbyt dojrzale podchodzi do tematu związku w ogóle, skoro twierdzi że "możesz mu przeszkodzić w karierze" i nie jest pewny czy dalej z Tobą będzie. A pytałaś go co w takim razie do Ciebie czuje? Może po prostu powinnaś z nim szczerze porozmawiać, bo jeśli się okaże, że ma w życiu inne priorytety, a z Tobą jest bo jest, to może warto poszukać kogoś kto Cię naprawdę pokocha i będzie dostosowywał karierę do Ciebie, a nie Ciebie do kariery. Rozumiem, że w tym roku oboje macie maturę i zaczynacie studia?
Niemniej jednak radzić jest łatwiej, a sama jak możesz na górze przeczytać nie do końca sobie radzę z własnymi uczuciami. Kocham mojego chłopaka, on mnie też, a też kłócimy się non stop. W dodatku pojawił się kolega z pracy którego trochę bardziej lubię niż innych:)

Pytałam się go twierdzi, że mnie kocha, ale ja uważam inaczej po prostu nie czuje, żeby on cokolwiek do mnie czuł, nie przytula mnie nie całuje nie mówiąc już o mówieniu czegoś miłego w stylu ładnie dziś wyglądasz? Wiem, że to w związku nie jest najważniejsze, ale jestem kobietą i chce być po prostu traktowana jak kobieta, dopieszczana i doceniana.

Elle88 - nie tylko do Ciebie, ogólnie mówię tylko tak się trochę tu czuję jak wyzuty z wszelkich uczuć robak, który jest niegodzien stąpać po tej ziemi. Ale do rzeczy

To, o czym piszesz to jest tylko gdybanie. Nie jest powiedziane, że tak się zdarzy, bo to po prostu bardzo odbiega w przyszłość. Nigdy nie wiemy co się wydarzy za tydzień a co dopiero za kilka lat. Równie dobrze za 2 miesiące mógłby być koniec świata i nie będzie niczego

To nie jest jedyny sposób doceniania przeze mnie mojego chłopaka, że chcę mu oszczędzić bólu. Bo naprawdę pomagam mu, troszczę się o niego i wspieram go w wielu ważnych sprawach, nawet nie wiem czy nie bardziej niż niejedna zakochana dziewczyna, z tego co obserwuję związki wokół mnie. Więc to nie jest tak, że jestem w stosunku do niego oziębła na zasadzie: "Słuchaj, jesteś moim chłopakiem a właściwie meblem, jak mi się znudzisz to cię rzucę w kąt".
Więc to nie tak działa.

Jeżeli nie czuje, się szczęśliwa w związku i wiem, że on też nie jesteś szczęśliwy powinnam zakończyć ten związek, czy próbować dalej choć przynosi mi to coraz więcej bólu ? Wiele razy próbowałam, ale nie potrafię...

Zaczyna się.
Po pierwsze to ty nigdy do niego nie miałaś różowych okularów, bo myślałaś o tamtym i tego nie chciałaś świadomie doszczętnie poznać. Po drugie
przypomnij sobie jak wczoraj czy 2 dni temu pisałaś jak to mocno go kochasz. Teraz nagle ma wady i to nie do zaakceptowania? Zwykła racjonalizacja by łatwiej było ci go zostawić i choć jest to słuszne to za pozno. Za pozno o tyle lat ktore mu zmarnowałaś. Za dużo myślenia o niebieskich migdałach, za mało dojrzałości. Ludzie wady mają i mieć będą, nawet gorsze bo różne problemy w życiu nastają, ale może to jeszcze nie czas dla ciebie na poważny związek.

Jak stanęłaś na tym etapie zakochania w wieku 15 lat tak i dziś jesteś 15 latką.

Każdy ma wady. Nikt nie jest idealny. Ja też mam ich wiele i jestem tego świadoma.
Owszem, mój chłopak jest wspaniały i ma wiele zalet, ale dzisiaj rozmowa z bliską mi osobą uświadomiła mi, że problem leży głębiej. W lipcu zeszłego roku napisałam tutaj posta, że przeraził mnie fakt, że mój chłopak chce mieć mnie dla siebie na wyłączność, czym mnie przeraził. A sytuacja się nie zmienia i jeszcze parę innych akcji wyszło, których nie wiem czy byłabym w stanie zaakceptować na dłuższą metę.
Tak, może i jestem egoistką, zachowującą się jak niedojrzała emocjonalnie histeryczka, ale w temacie mojego chłopaka ma on bardzo dużo zalet ale i kilka poważniejszych wad. Staram się od kilku dni patrzeć jak najbardziej obiektywnie. I tak wiem, że zaszufladkowaliście mnie jako (...), która marnuje chłopakowi życie. Uwierzcie, nie jest mi z tym dobrze i nie chcielibyście być w mojej sytuacji

"On mnie ogranicza". Jakimi tekstami godnymi rozstania bez podania prawdziwego powodu jeszcze nas i jego uraczysz?
Ogranicza bo chce mieć ją na wyłączność. Uwaga. Chce być jej pełnowartościową miłością. I to główny powód do zerwania.

A ty własnego mózgu nie masz? Bliska osoba cie uświadomiła, ludzie na forum cie uświadomili, a ty? A ty kochasz tak mocno 2 dni temu i nie wyobrażasz sobie go zostawić.

Jedno to akceptacja wad bo się kocha, a drugie to wyszukiwanie wad byle było łatwiej zerwać.

Współczuje temu chłopakowi.

Nie lituj się nad sobą przesadnie

Oh, cóż za wspaniałomyślność- myśli nie były "nadmierne", takie 'do wytrzymania' i do zniesienia.. Dla Ciebie -to najważniejsze
A to, że się pojawiały..no cóż, przecież:

Nie KOBIECA psychika, a Twoja. Nie bójmy się nazywać rzeczy po imieniu
"Osiołkowi w żłoby dano" - to jest Twój problem i tzw. 'przelewanie się w pupie' od nadmiaru pewności na czym stoisz ze swoim chłopakiem, to powoduje, że "iskierka" zgasła..lubisz niepewność, gierki i emocje. Nie jesteś na etapie gotowości do budowania z kimś stałej relacji, to trzeba sobie otwarcie powiedzieć.

W jaki sposób się ta praca objawia? Oprócz rozmyślań i porównań obecnego chłopaka z (niedoścignionym ideałem) ex ?

Bo chyba nie w tym stwierdzeniu:

?? Gdzie tu widzisz odpowiedzialność za swoje postępowanie? Ja tu widzę naburmuszoną dziewczynkę, która chciałaby mieć ciastko i zjeść ciastko.

Nie, to dobrze - SIEBIE trzeba kochac przede wszystkim - to Ci wychodzi narazie bezbłędnie
Tylko nie trzeba przy bawić się uczuciami innych. Tyle.

Oh, ta nadzieja.. Nic od Ciebie biednej nie zależy, co?

To teraz czekamy kiedy okaże się, że "dziwnym trafem" masz kontakt z ex, a ten męczybuła - twój obecny chłopak Cię ogranicza ! <zły>

Grow up