Chłopak zerwał

Nie chcę innego. Wychodzę ze znajomymi, moje przyjaciółki wychodzą ze skóry, ale co z tego, skoro przechodzę koło miejsca, gdzie na przykład siedzieliśmy kiedyś razem i zaczynam ryczeć? Mam zwierzątko, nawet dwa, pomaga na trochę, a potem sobie przypominam, że mieliśmy mieć wspólne jeszcze jedno, do nowego mieszkania...
A do dupy.

Ach, internetowy mądrala, który wie jak wyglądał mój związek.
Spodziewałam się. Dobrze, że mamy to już z głowy, do widzenia.

Jak sama zauważyłaś, szukałam porad, a nie oceny mojego związku od osoby, która nigdy w życiu nawet mnie nie widziała, nie to boże żeby porozmawiała, czy widziała jak ten związek wyglądał.

Nie pytałam "dlaczego", pytałam "co teraz".
Więc nie sądzę, żeby użyty przeze mnie epitet był jakimkolwiek faux pas.

Kochana, jestem w stanie Cię zrozumieć. Mój były chłopak też się odkochał, tylko nie powiedział mi tego uczciwie WPROST, ale najpierw mocno zamieszał w głowie, obiecując nie wiadomo co, deklarując miłość, żeby na koniec uznać, że jednak czuje się przy mnie jak na szpilkach i zerwać na weselu po alkoholu. Twój były chłopak zachował się całkiem, całkiem, informując Cię o swoich uczuciach...Wiem, że to boli...Ze mną jest już lepiej, ale pomogło mi to, że nie zostawałam w domu, tylko na siłę szukałam zajęcia. Na początku było mi przykro, jak spotykałam się ze znajomymi, ale i tak czułam się lepiej, niż gdybym np. siedziała w łóżku i wspominała. Szukaj zajęć, myśl pozytywnie - zobacz, ile teraz będziesz mogła robić, rozwijać w sobie. Związek z drugą osobą jest pochłaniający, na pewno teraz będziesz miała więcej możliwości osobistego rozwoju. Pomyśl sobie, że jak spotkasz tego jedynego, to czeka Cię wiele takich pięknych momentów, jakie są na początku zakochania Będziesz to mogła przeżyć jeszcze raz Ja sobie tak to tłumaczę i jest mi lepiej

Konsti a ile jesteś po rozstaniu?  Bo ja już pół roku i nadal nie mogę się pozbierać. Nawet teraz leżę i ryczę jak głupia..

Ja też niby mam te lepsze i gorsze, ale ostatnio cały czas te gorsze. Staram się nie myśleć o nim, ale nie potrafię. I choćbym chciała to wiem, że nie uda mi się o nim zapomnieć, bo mój synek codziennie, choćby miną,  przypomina o tym, że on był. Zresztą mina nie jest potrzebna, bo kopia mojego byłego śpi teraz koło mnie. To ty świeżo po rozstaniu. A długo byliście razem?

Ja szczerze mówiąc też bym tak chciała. Ale jest jak jest. Tylko nie potrafię sobie nadal z tym poradzić. Niby czas leczy rany i tak dalej, ale u mnie wcale tak nie jest. Im dłużej z nim nie jestem tym bardziej mi go brakuje. Nie wiem, czy ja jakaś kopnięta jestem, czy co ze mną nie tak..

W sumie to ja spakowałam rzeczy swoje i dziecka i się zabrałam, jak byliśmy u jego rodziców na święta, dzień przed sylwestrem, bo miałam już dość tego, że wszystko musi być tak jak mamusia chce a na dodatek mnie zwyzywał i popchnął, nie pierwszy raz. Ale niby się dogadaliśmy i miał przyjechać do domu. Bo ja mieszkam w Niemczech, w sumie razem mieszkaliśmy a jego rodzice w polsce. Ale następnego dnia po rozmowie z rodziną, powiedział, że nie przyjedzie, że jestem taka i siaka, że jego rodzina mnie skrytykowała, każdy coś do powiedzenia miał. No i jego matka mnie zwyzywała. I tak się skończyło. Jest mi żal samej siebie, że w ogóle go jeszcze kocham i za nim płaczę. A on mnie i dziecko ma gdzieś, bo młody jest, za młody na rodzinę.

Niby miałam powód, ale to nie zmienia faktu, że go kocham i mi go brakuje. Nie wiem, ja może jakaś dziwna jestem, ale jak na razie, nie potrafię go nienawidzić.

A jak tam u ciebie maya08, lepiej ci?