Rodzice czy partner?

Ja wiem

Stara baba jesteś i trzeba w głowie sobie powiedzieć, ze jesteś dorosła i sama podejmujesz własne decyzje.

Potem przestań PYTAĆ rodziców, tylko zacznij OZNAJMIAĆ i robić swoje. Usadzają Cię w domu i zakrzykują, bo im na to pozwalasz. Przestań więc.

Informuj ich i wychodź, rób swoje, planuj swoje i realizuj swoje.

Przede wszystkim znajdź pracę, zacznij regularnie z domu wychodzić, USAMODZIELNIJ się, a potem wyprowadź. Jak się wyprowadzisz, to już będzie z górki.

No jak na Ciebie ta kara działała to ją stosowali. Czy myślisz, że jakbyś robiła tak częściej, nie zwracała uwagi i faktycznie zachowywała się jak wspólolator i wychodziła częściej i na dłużej to ciągneli by takie metody? Nie.

Nie boisz się, ze się o Ciebie odwrócą tylko boisz się życia bez nich, ergo jesteś niesamodzielna i boisz się wyjść spod spódnicy mamusi.

Życie dorosłe jest fajne, ale też wiąże się z obowiązkami i konsekwencjami i musisz to zaakceptować. Musisz sobie uświadomić, ze jesteś gotowa nawet na to, że Cię odtrącą.

Post przeniesiony

Czytając Twe posty odnoszę wrażenie, że mimo 24 lat jesteś dzieckiem. W dalszym ciągu uważasz, że możesz zjeść ciasto i mieć je na talerzyku.

Nie przerzucaj odpowiedzialności na rodziców, możesz podejmować decyzje niezgodne z ich planami. Ale, jak zawsze, decyzje niosą konsekwencje.

Chcesz coś zmienić? Zacznij od zmian  w swoim postępowaniu. Przydatnymi mogą być zdania z mej sygnatury.

A dlaczego nie tolerują Twojego chłopaka, mają jakieś jasne (jak dla nich) powody? Myślałaś o tym żeby się wyprowadzić od nich i zamieszkać z chłopakiem? Jesteście razem 3 lata, więc może warto spróbować jeśli macie do tego warunki.

praca. a potem decyzje podejmuj.znajdź u niego i się tam wynies

Nie mialas tego problemu przed tym jak zaczelas byc z Twoim chlopakiem? Moj chlopak zachowuje sie podobnie jak Ty, ale jego rodzice mnie lubia i akceptuja. Jednak czesto czuje ze oni sa dla niego wazniejsi i denerwuje mnie ze nie ma swojego zdania. Pamietaj o tym ze to z Twoim chlopakiem sie zestarzejesz i stworzysz nowa rodzine. To ty bedziesz z twoim chlopakiem, a nie twoi rodzice wiec to ty powinnas go wybrac i byc z nim szesliwa a nie oni

Nie umieją zaakceptować, bo sama nie umiesz ich zaakceptować. Skoro coś postanawiasz, a zarasz zmieniasz zdanie i ulegasz presji rodziców to znaczy, ze nie jesteś pewna swoich wyborów, a co za tym idzie nie wydają Ci się wystarczająco dobre.

Poza tym czemu potrzebujesz akceptacji rodziców do WSZYSTKICH Twoich wyborów? Nie wierzę, ze nie akceptują wszystkiego jak leci, tylko niektórych. Czyli dalej nie wychodzisz spod spódnicy mamusi, bo musisz poczuć ich pozwolenie i akceptacje. Tylko małe dziecko musi czuć pełną akceptacje rodziców, żeby czuć się dobrze i bezpiecznie. Człowiek dorosły wie i rozumie, że nie wszyscy muszą akceptować jego wybory, wszystko jedno, czy są to znajomi czy rodzice.

Nikt nie każe jej walczyć ze zdaniem rodziców, a twierdzenie, ze rodzice znają lepiej jak nikt inny jest czasem błędne. Niech słucha, co rodzice mają do powiedzenie, przecież mogą jej radzić, albo wypowiadać własne zdanie. Ale to do niej należy decyzja czy z rady skorzystać czy nie. Ale jak rodzice 24 letniej córce zakazują, nakazują i robią awantury, bo 24 letnia córka, chce sobie pojechać na weekend do chłopaka, to  nie jest to ich zdanie, a terror.

Powiem tak, mój chłopak im nie pasuje ponieważ on jest zupełnie inaczej wychowany, pochodzi z rodziny, gdzie o wszystkich sprawach i problemach mówi się otwarcie i się o tym rozmawia. W momencie, gdy pojawił się problem, że moi rodzice zaczęli bardzo mocno manifestować swoją niechęć do niego on próbował z nimi rozmawiać. Tłumaczył im, że zależy nam na sobie, że już jesteśmy dorośli, że on jest w stanie są mną zaopiekować.

Na dzień dzisiejszy mój chłopak ma również 24 lata, mieszka w warszawie i ma bardzo dobrą pracę. Moi wszyscy znajomi go lubią, nawet babcia go bardzo ceni i pozostała część rodziny, oprócz rodziców. Uważają go, za bardzo przemądrzałego i za osobę, "która nie ma prawa mówić im jak mają wychowywać swoją córkę". Problem jest tu, że córka ma 24 lata i już jest całkowicie wychowana.

Dlatego nie rozumiem tłumaczeń rodziców typu "nie będziesz się z nim spotykać, bo on jest brzydki" i nie wiem jak z tym walczyć. bo moje argumenty nic dla nich nie znaczą. Jeżeli faktycznie postawię na swoim, spakuję torby i wyjadę to pewnie stanie są to co zawsze.
Podobną sytuację miałam rok temu. Pojechałam do niego i po powrocie rodzice nie odzywali się do mnie 2 miesiące. Byłam w innym mieście, nie miałam czasu iść do pracy, bo studiowałam dwa kierunki, było mi bardzo ciężko finansowo, pomagał mi chłopak. Na koniec musiałam przyjechać i z płaczem przepraszać, że pojechałam do niego.

UUUUUUUUUUUUUU Młody gniewny...
No tak młody się zaczął wymądrzać rodzicom, jak powinni traktować córkę i ich szlak trafił. Nie ma to jak nadmiar dyplomacji...
Jeśli skończyłaś studia, szukaj pracy w  Wawie, a jak znajdziesz zamieszkaj z nim.
Przede wszystkim musisz uniezależnić się finansowo. A rodzice cóż, jak zobaczą po jakimś czasie, że wam razem dobrze i ma on pozytywny na Ciebie wpływ zaakceptują. Ale nie daj się chłopakowi zdominować. Dominujący tatuś, a potem zwykle dominujący mąż. I oczywiście obydwu panów lepiej bez kagańca samych nie zostawiać i raczej to się  nie zmieni.

Jestem osobą bardzo wrażliwą i mocno się na mnie odbija to wszystko co się dzieje. Dlatego napisałam tutaj, żeby uzyskać jakąś pomoc. Wiem, że rodzice tego nie zaakceptują i już się z tym pogodziłam ale nie umiem sobie radzić z ich gniewem.
Mam po prostu zostać obojętna, wpuszczać jednym uchem drugim wypuszczać. Oznajmiać swoje decyzje i nie czekać na ich przykre komentarze?
Rozumiem Wasze zdanie i zgadzam się z nim, wiem, że macie rację. Muszę odnaleźć w sobie siłę, żeby zdobyć się na tak odważne kroki

Możesz ignorować ich docinki, może też powiedzieć, ze nie życzysz sobie, aby to komentowali i tak w kółko. Metoda zdartej płyty.

Widzę, że nikt z Was nigdy nie był w takiej sytuacji co autorka.
Do autorki posta- to nie o chłopaka chodzi. Masz toksycznych rodziców. Z nimi nie rozmawia się tak po prostu.
Wszystko co radzą Ci inni jest prawdą, ale nie znajduje zastosowania w tym przypadku.
Poczytaj o toksycznych rodzicach np. Susan Forward, Toksyczni rodzice
Na pewno znajdziesz tam coś o sobie. Ale porad jak to rozwiązać raczej nie, przykro mi.