Jak mogę dowiedzieć się czy kocham męża?

Przecież napisała... bo prosił i latał.

Następna mężatka, która nie wzięła własnego życia w swoje ręce w odpowiednim czasie...

Kolejnym etapem scenariusza będzie wpadka i romans...

dokładnie, prosił i latał. zaręczyny odkładałam 2 lata, czasem wydawało mi się że po prostu wymyślam i mam wahania ale go kocham ale teraz już zbyt często ta wątpliwość wraca i nie chce kolejnego błędu popełnić. Dodam że byłam w ciąży, zaraz po ślubie ale poroniłam, przeżyliśmy wiele pięknych i trudnych chwil ale to wszystko mnie przeraza co zrobić ...

a jak myślisz ? co powinnaś...

wydaje mi się że powinnam odejść, ale matko to nie takie proste...a co jeśli jestem paranoiczką i okaże się ze to jednak ten, a ja idiotka dałam mu odejść.

Ona też nie chciała nic zmieniać, tylko wszystko samo jakoś tak wyszło. Może psycholog Ci pomoże, nie wiem... Kiepsko by było, gdybyś teraz została, a potem nagle by Ci się odwidziało, a Twój m miałby parę lat w plecy, żyjąc w matrixie, gdzie żona chyba go nie chce...

Oddałabyś mu nerkę jakby była potrzebna, czy raczej byś się zastanawiała czy oddać?
Czy jeśli mąż ma kłopoty, to Ciebie te kłopoty bolą, czy raczej to są jego sprawy i wolałabyś nie mieć z tym nic wspólnego?

Oddałabym mu nerkę, wątrobę i martwię się o niego. Racja jest taka, ze to prawda miałam bardzo trudne dzieciństwo, i chyba za szybko musiałam być odpowiedzialna za innych i po prostu nawet nie pamiętam żebym miała okres buntu młodzieńczego. Zawsze byłam rozsądna i dojrzalsza od innych. A teraz kiedy minęło już tyle lat, chyba zaczyna mi się ten bunt na świat.To prawda nienawidzę nudy, mam częste wahania nastroju. Tłumacze sobie to po prostu tym że jestem artystką i artyści tak mają. Natomiast kiedy nie daję rady racjonowanie poukładać sobie myśli przeraża mnie to i zastanawiam się nad psychologiem.
Nie jestem złą osobą, dla innych zrobiłabym więcej niż dla siebie i po prostu pogubiłam się, a z racji swoich przekonań i tego że nie wolno robić ludziom tego czego nie chce się dla siebie. zastanawiam się nad tym by nie ranić i zmienić siebie, ale tyle razy zaczynałam w głowie : tak od dziś będzie inaczej. No i potem znów było tak samo.

google prawdę Ci powie
...

Jeśli się zastanawiasz czy go Kochasz to znaczy, że nie kochasz

rok po ślubie...
biedny facet.. z serca mu współczuję ... i szkoda takiego, bo mógł trafić na dziewczynę która na prawdę by go kochała i była z nim szczęśliwa, a nie z taka jak Ty i się fajny mężczyzna marnuję  ... Jeśli Ty go nie doceniasz to inna zrobi to za Ciebie.

Nie wiem, czy słusznie od razu przyklejać Autorce etykietkę takiej, co to ma, a nie docenia, wrażeń szuka i tak dalej. Być może tak jest, ale to nie działa w ten sposób, że sobie postanowi - ok, od jutra kocham go bardziej.
ignessszzz, spróbuj wyobrazić sobie swoje życie bez niego - tęskniłabyś, martwiłabyś się? Żałowałabyś? Czy odczuła ulgę? Kiedy patrzysz na niego to czy widzisz mężczyznę?
Nie ma uniwersalnego sposobu na sprawdzenie stanu swoich uczuć. Jest możliwe, że kiedy doszłoby do rozstania to poczułabyś żal, ale to tez nie musi jeszcze oznaczać miłości, a chociażby przywiązanie, przyzwyczajenie, strach przed samotnością, brak wizji siebie samej bez partnera.
Miłość nie jest czymś "stałoskładnikowym". Nie musisz mierzyć swoich uczuć czyjąś tam miarą. Można szaleć za kimś, a po roku nagle przestać, można odczuwać stagnację i mieć chwile, kiedy emocje wręcz eksplodują, można być osoba, która do odczuwania miłości potrzebuje stałych silnych bodźców - tęsknoty, ciągłej walki, niepewności...
Tak czy inaczej - jeżeli bardzo potrzebujesz dookreślić swoje emocje wobec męża, a nie jesteś w stanie - to potrzebuje jakiegoś rozwiązania. Nie zniknie samo, będzie wracać.

Nie zależy mi na lataniu z imprezy na imprezę ani bzykaniu się jeśli mam mówić otwarcie. Chyba ktoś po prostu nie czyta dokładnie tego co pisze, łatwo mówić o kimś kto dopuścił się zdrady. Fakt -Kjersti, to będzie wracać i wraca. Dlatego postanowiłam, choć dawno temu powinnam to zrobić, umowie się na wizytę do psychologa/ psychiatry.
A tak w ogóle, to fakt mój mąż jest wspaniałym człowiekiem, ale ja mimo wszystko nie jestem aż tak złą osobą. Wiem o tym, bo każdy mi to mówi, oddaję się dla ludzi z pomocą jak nikt. I dlatego czasem brakuje miejsca dla rade dla samej siebie. Można na mnie liczyć i jedyną moją wadą jest to że pogubiłam się mega w życiu.

ignessszzz i co byłaś już u tego psychologa? będziesz chodzić na terapię?

Sytuacja wygląda tak, że przeprowadziłam z mężem kolejną szczerą rozmowę, powiedziałam mu o tym że aby ratować wszystko muszę iść na terapie, bo te moje wahania i dziwne zachowanie jest okropne , i to moja wina. I czy będzie ze mną w tym czasie , bo nie chce tak szybko rezygnować z nas. Mąż stwierdził że skoro zdaję sobie sprawę z tego dlaczego tak się dzieje, nie ma potrzeby abym musiała korzystać z psychologia. Teraz staram się po prostu aby nie odtrącać go, jeśli mam ochotę iść na piwo , proszę by poszedł ze mną .Jeśli wychodzę mowie z kim, nie kręcę. A przede wszystkim poszukałam sobie pasji która mogę się zająć by wracając do domu , nie smucić się że nikogo nie ma, a ja znów jestem sama. Staram się  z dystansem podchodzić do życia i z nastawieniem że dziś znowu zrobię coś fajnego. Jestem milsza dla męża, on nie krzyczy i ogólnie jest sielanka. Wie że jestem nerwowa, trudna sytuacja w pracy , brak hobby więc po prostu dostarcza mi relaksu i zajęcia. Mam nadzieje, że będzie już tak trwało i trwało i nie zwątpię w Nas.

to nie twoja wina,,,
Jesteś wielka, oby więcej takich kobiet

Trzymam kciuki