problem z niejadkiem, jak go zachęcić do jedzenia?

ile synek waży? na początek proponuje zapisywać co synek je przez cały dzien

czytałam artykuł ostatnio,pewna pani też uważała że jej córka nic nie je,wciskała jej jedzenie na siłę,poszła na bilans to lekarz powiedział że mała jest za gruba
oczywiście mamusia oburzona,jak to za gruba skoro nic nie je,ale jak zaczęła spisywać co córka zjadła przez cały dzien,okazało się że je dużo,za dużo

Raczej niemożliwe jest, żeby zdrowe dziecko samo zagłodziło się na śmierć. Nie chce czegoś jeść, niech nie je. A Ty się tak tym nie przejmuj. Rób mu do jedzenia to co lubi (wiem, upierdliwe to jest). Co do przegłodzenia to nie jest to taki dobry pomysł. Jak mały jest uparty, to pnie zje tej bułki nawet jak będzie rzeczywiście głodny.
I pisze Ci to jako mama podobnego egzemplarza. Który od paru lat na śniadanie i kolacje toleruje jedynie tosty z wędliną ( a jest już prawie dorosły). Obiady też je w ograniczonym zakresie. W życiu nie zjadł żadnej surówki poza tarta marchewką z jabłkiem. I naprawdę nie miał z tego powodu żadnych problemów zdrowotnych.
Przedszkolem się nie przejmuj. Może w towarzystwie dzieci popróbuje różnych smaków. A może nie...

Z tego co piszesz, to Ty nie masz problemu z synem niejadkiem, tylko z tym "co ludzie powiedzą".
To Twoje dziecko i przestań się przejmować komentarzami (tym bardziej głupimi) innych ludzi, bo całe życie będziesz się zadręczać, że jesteś złą matka a synek dziwolągiem.

Wiecie jak bylam mala mialam niedowage, babcia na wczasach przez caly dzien biegala za mna, z talerzem i probowala cokolwiek we mnie wcisnac. Kazala mi pic mleko ktorego jako dziecko nie lubilam, bo nie lubie i do dzis cieplego mleka, nawet kawe pije zimna, "bo jak nie wypijesz mleka to na hustawke nie pojdziesz" kocham moja babcie bardzo ale uwazam ze to bylo niepotrzebne, bylam niejadkiem i zyje, ba wyroslam na grubasa (inna sprawa ze przez hormony i sterydy) ale taka ironia . Do dzis sa rzeczy ktorych nie zjem, jestem wybredna, nie bardzo jem mieso, nabawilam sie anemii, predzej nie zjem nic niz zjem cos czego nie tyle nie lubie co mnie odrzuca, akurat warzywa lubie chyba wszystkie, tylko z miesem jest problem .

Wiem na pewno jedno nie ma co panikowac, a jak juz ktos napisal dziecko zwazyc bo ja tez nie raz widze takie mamy ktorych syn sie z krzesla wylewa, ledwo oddycha a one mu jeszcze paczucia podaja. No zgroza i nie chodzi mi o moje wrazenia estetyczne, ale jako osoba sama przez dlugi czas walczaca z duza nadwaga, ktora choc u mnie nie wynikala z obzarstwa to rowniez utrudniala mi zycie, chodzi o zdrowie dziecka. Dziecko ma wazyc prawidlowo, nie za duzo nie za malo, dlatego w pierwszej kolejnosci nalezy je zwazyc bo moze ma prawidlowa wage.

Chociaz i tak walczylabym o zmiane diety, bo niestety ale jego obecny jadlospis zdrowy nie jest, a jak teraz nie nauczysz go jesc warzyw to bedzie taki jak Moj prawie szanowny malzonek. Kilka miesiecy zajelo mi to zeby polubil kapuste. Na sama mysl o marchewce jest mu nie dobrze, ale jak nie wiedzial ze w zupie ta marchewka byla to nic mu nie bylo i pyszna zupka byla jakis rodzaj fobii chyba. Najchetniej jadlby pizze, hot dogi i popijal to cola, nawet nie wiecie ile mnie teraz nerwow kosztuje zmienianie u niemal 30 letniego faceta nawykow zywieniowych.

Po pierwsze to TY jestes jego matka i to TWOJA odpowiedzialnosc, nie jej. Zla matka to bedziesz, jeli dziecku ustapisz i nie zrobisz wszystkiego co sie da zeby synek byl zdrowy, to czego nauczysz go teraz jest bardzo wazne, pomysl tez o jego przyszlej zonie ktore na pewno bedzie go bardzo kochac, a on bedzie sie trul smieciowym jedzeniem . Walcz, nie ma dyskusji na obiad jest tylko to i koniec. Po za tym sama sobie narobisz problemu, co bedziesz gotowala dla kazdego odzielny obiad bo maly terrorysta nie zje kotleta? Jezeli jestes pewna ze jedzenie ktore robisz jest smaczne, to synek ma je zjesc i juz. Na pewno nie bedzie przez jakis czas zadowolony, ale wierz mi ze jak sie w doroslym zyciu pochoruje bo jadl byle co, to wtedy na pewno szczesliwy nie bedzie. Taka jest rola rodzica, nie mamy robic tego co sie dziecku podoba tylko to co jest dla niego dobre.

Kiedy ktos Ci powie ze twoje dziecko malo je i ze go glodzisz to powiedz ze twoj syn ma prawidlowa wage, a ty jako dobra matka nie chcesz, aby w przyszlosci byl gruby i chorowal. Widze  ze nadal jest jakies glupie przekonanie ze jak dziecko grube to zdrowe.

Moje dziecko na pewno tez bedzie mi marudzilo ze chce cos slodkiego, a ja mu nie dam, przynajmniej nie duzo, bo u mnie w rodzinie cale pokolenia zjadala i nadal zjada cukrzyca, mamy ogromne predyspozycje do jej wystapienia, wiec jako dobra mama (chociaz moje dziecko pewnie bedzie myslalo inaczej) nie bede mu dawala slodkosci, bo dzieci lubia slodkie Bo bylabym koszmarna matka gdybym narazila dziecko na cukrzyce.

Mamy teraz maja gorzej niz mialy nasze mamy czy tesciowe, bo pojawila sie kupa chemii, kolorowej przerobionej zywnosci ktora sie dzieciom podoba, a TY jestes dobra mama i po prostu musisz uwierzyc w siebie, miec w nosie glupie przytyki i wierzyc w to ze to co robisz jest sluszne.

Kiedy tesciowa cos Ci powie z usmiechem odpowiedz jej "dziekuje mamie za rady, ale to moj synek i najwazniejsze dla mnie jest to zeby byl zdrowy"

dzięki dziewczyny trochę się uspokoiłam i chyba czas najwyższy żebym uwierzyła w siebie przecież nie chcę zrobić krzywdy dziecku tylko staram się dbać o niego, wpajać mu to co dobre, a przytyki innych osób (znajomych, rodziny czy obcych ludzi) powinnam wpuszczać jednym uchem a wypuszczać drugim, będę konsekwentna nawet jeżeli komuś się to nie będzie podobać .. ciężko jest bo teściowa bardzo go rozpieszcza, na wszystko prawie pozwala, jak zrobi sobie małe kuku to w przenośni "płacze nad nim" i rośnie z niego taka mała ciepła klucha .. chucha i dmucha .. co z tego że w domu wpajamy mu co innego, pójdzie do dziadków i tam co innego mu gadają, nie pomagają tłumaczenia, że tak mają nie robić, na to nie pozwalać, nie dawać tyle słodkiego .. musiałabym tam siedzieć cały czas i patrzeć co robią, ale tak przecież się nie da .. potem dziecko przychodzi do domu i mówi że mama jest bee a babcia taka kochana, przykro mi się wtedy robi, ale co robić, czasem jest taki nieznośny, próbuje wszystko wymusić, ale ja już się na to trochę uodporniłam i nie pozwalam wchodzić sobie na głowę, a teściowa jak to widzi to za głowę się łapie i mi mówi, że jestem nieczuła i nie powinnam tak robić, jedyne co potrafi mi powiedzieć : rodzice są od wychowywania a dziadki od rozpieszczania .. a moje prośby i tłumaczenia jak grochem o ścianę .. a jak mnie naprawdę wnerwi to powiem jej parę słów, ale nie chamskich, tylko na spokojnie z kulturą ale dobitnie, to wtedy gada po rodzinie jaka to ja jestem .. ech .. chyba taki los dzisiejszych rodziców .. i synowych ..

Dzieci na ogół większość rzeczy nie lubią nawet jeśli czegoś wcześniej nie próbowały z góry odpowiadają że tego nie zjedzą bo to niedobre bo im to nie smakuje mimo ,że tego nigdy nie jadły. Tak jest z moim synem . Wymyśliłam więc , podając mu obiad jak jest coś nowego w menu opowiadam mu historyjkę że nasz obiadek ma tajną misję w brzuszku np groszek czy fasolka to kulki armatnie które rozpoczną wojnę ze złymi bakteriami w brzuszku i będą tam strzelały . Wszystkie warzywka znikają z uśmiechem na twarzy

Witaj, moi przedmówcy mają rację. Zrób dla niego kanapkę pozostaw mu tylko to do jedzenia, i zobaczysz że zgłodnieje. To jest chyba najprostszy sposób, nawet jak nie zje to następnym razem zje. Na pewno nie należy faszerować dziecka suplementami, które reklamują w telewizji, bo to pic na wodę, aby tylko pieniądze zebrać. Ale spokojnie i bez nerwów. A wszystko będzie dobrze. Głowa do góry:)

Z tego, co tu czytam widzę, że opinii sporo i są różne:-) Ja polecam metodę bardziej i mniej drastyczną, mianowicie: 1. głodówka-zostaw jedną rzecz do zjedzenia, obiad, zupę, kanapkę i nie dawaj nic, dopóki to nie zniknie z talerza, 2. zapytaj na co ma ochotę i daj mu to, nawet jeśli miałaby to być kilogramowa Nutella:-) poza tym z doświadczenia wiem, że te sprawy klarują się i problem stopniowo zanika. Zainwestuj także w dobre witaminy

butterfly_may to, jakie podejście będzie miało dziecko do jedzenia w dużym stopniu zależy od Ciebie! Wraz z pozostałymi domownikami powinniście trzymać wspólny front - jeżeli jedzą wszyscy, to wszyscy i każdy je ten sam posiłek, najlepiej przy wspólnym stole. Jeżeli synek będzie grymasił, zabierz talerz, nie zmuszaj do jedzenia, powiedz, że kolejnym posiłkiem będzie obiad/kolacja. W międzyczasie dziecku nie podawaj nic do jedzenia, ani nie zastępuj posiłków czymś innym. Powinnaś podejść do sprawy ze spokojem, uśmiechem, nie krzycz, nie szantażuj a jeżeli chłopiec oświadczy, że jest głodny, powiedz, że już niedługo kolacja. Najważniejsza jest konsekwencja - jeżeli raz się złamiesz z wcześniej powziętego postanowienia, Twój synek będzie wykorzystywał to przeciwko Tobie, będzie chciał ugrać jak najwięcej! Dlatego twardo trzymaj się tego, co powiedziałaś, niech chłopiec ma pewność, że nie wycofujesz się ze swoich decyzji.

Zwróciłam uwagę, że duży problem stanowi Twoja teściowa. Jeżeli nie będziecie po jednej stronie, synek zawsze będzie uważał Cie za "tą złą" - bo przecież babcia zawsze będzie spełniała jego zachcianki, a Ty, jako mama musisz od niego wymagać, czegoś co nie sprawia mu przyjemności- i tu jesteś na przegranej pozycji. Porozmawiaj z teściową na temat problemu i wspólnie ustalcie pewne zasady, których zarówno Ty jak i ona będziecie się twardo trzymać. Przecież Wam obu zależy na dobru i zdrowiu chłopca, prawda?
Nie należy dziecku odbierać przyjemności - raz na jakiś czas warto przyrządzić mu potrawę, którą lubi najbardziej, albo dać mu coś słodkiego do zjedzenia. Nie powinnaś jednak tym kupować swojego spokoju lub wymuszać coś na dziecku ("Dam Ci batonika jak zrobisz..."), w przeciwnym wypadku synek będzie przeprowadzał z Tobą transakcje by ugrać dla siebie jak najwięcej.

Powodzenia! Wierzę, że dasz sobie radę!