Mój związek się rozpada... a facet nic nie wie

Nigdy bym nie pomyślała, że tutaj będę pisać o swoich problemach i że będą one dotyczyły mojego idealnego związku ! a jednak... idealny on był ale to już czas przeszły. Zacznę od początku.
Mam 22 lata. Od 4,5 roku jestem w związku z facetem który myślałam, że jest ideałem i że trafiłam 6 w totka. Wiecie o co chodzi ? idealne spotkania, czułe momenty, buziaki, ja byłam (w sumie jestem) na pierwszy miejscu, komplementy. Wyobraźcie sobie, że szukał cały dzień mojego domu żeby zdobyć ode mnie numer, swoją drogą na kolanach o niego prosił  no po prostu było bosko. Każdy mi zazdrościł tego związku i każdy mówił, że jesteśmy idealną parą. Każdy oprócz mojej mamy która nadal jest przeciwna mojemu facetowi.
Dodam jeszcze, że on skończył zawodówkę, a ja idę teraz na mgr ale mi to zupełnie nie przeszkadza.
Ale do rzeczy. Od pół roku, ale trochę dłużej mam wątpliwości co do naszego związku... Pomijam fakt, że słyszę teksty typu : "za ładna dla niego jesteś", "jakim cudem Ty z nim jesteś", "on jest taki nerwowy" itd. Ale zdanie innych się nie liczy. Ale przechodzę do sedna sprawy. Wiadomo, że bajka nie trwa całe życie, ale nie sądziłam, że tak wszystko się pozmienia. Mój facet jest nerwowy, często doprowadza mnie do płaczu. Potrafi mnie niby w żartach powyzywać, podśmiewać się przy koledze ze mnie, niby dla żartów. (fajnie ma żarty co nie ? ). Ciągle wyzywa moją mamę która zawsze była mu przeciwna, bo on bluźnił, bo kiedyś usłyszała jak do mnie powiedział, że mi pier**lnie, chociaż by mnie nie uderzył, ale ma takie głupie odzywki. Zdarzyło się nam (nie mówię, że jestem święta) że się popchnęliśmy, albo specjalnie ktoś kogoś gdzieś uszczypnął, czy walnął, ale jakiś bijatyk między nami nie było. Kiedyś przy kłótni mi powiedział że jak mi nie pasuje to wypad. A jednocześnie wiem jak do szaleństwa mnie kocha, bo kiedy kłócimy się w 4 oczy to nawet boi mi się spojrzeć w oczy, jest mu mnie szkoda, i nie wyzywa mnie tak jak to przez sms robi.
Teraz zmienia pracę i będzie jeździł Tirem, a ja ? nie ufam mu... Kiedyś powiedział, że jeżeli będę grzeczna to będziemy razem na zawsze, a jak coś odwalę to się mogę zdrady doczekać... tak, dobrze czytacie tak mi powiedział. A ostatnio zrobił mi awanturę, że zapaliłam papierosa i powiedział, że jak tak mnie papierosy kuszą, to jego mogą tirówki kusić...
Wiem, że wiele rzeczy on mówi mi na złość. O komplemencie od niego mogę nawet zapomnieć, ale o krytykę to prosić się nie muszę bo często słyszę. Kiedyś mi dokuczał, że pulchna jestem to schudłam 10 kg. A teraz a to palce u nóg mam dziwne, a to duży nos i oczy... a to brzuch nie taki. A komplement ? żaden. Ja jestem złym kierowcą, ja nic nie robię, tylko paznokcie potrafię malować (według niego oczywiście). Że on się żenić nie będzie dopóki nie znajdę pracy z umową o pracę. I różne tego typu teksty od niego słyszę.
Oczywiście oprócz tego są te piękne dni. Kiedy jemy sobie z dzióbków, kiedy jedno za drugim w ogień skoczy, kiedy leżymy na łóżku i niczego do szczęścia nam nie trzeba. Planujemy wakacje nad morzem (co roku jeździmy). On dba o mnie, podwoził wszędzie jak nie miałam jak się gdzie dostać, kupił mi aparat bo nie miałam, na urodziny chce mi kupić rower bo uwielbiam jeździć a mój ledwo zipie, a ja mam tylko stypendium rektora w wysokości 300zł... nie dał by mnie skrzywdzić, zazdrosny jest o mnie itd...
Jednak ostatnio ciągle się szarpiemy ze sobą... kłótnie, wyzwiska, pretensje. Oczywiście przeplatane to jest z cudownymi chwilami. Mamy cudowny seks.
Przez to wszystko moje zaufanie do niego i pewność że chcę za niego wyjść została nadszarpnięta. Nie wiem co robić. Nie ufam mu na tyle, żeby nie bać się jego wyjazdów w trasę. On kiedyś powiedział, że chyba nie normalna jestem że on będzie kasę na to wydawał... a czasami gada teksty że jak komuś się chcę to co mu zależy, przecież nikt się nie dowie. I dlatego straciłam zaufanie do niego w pewnym stoniu. Mówi też że będzie mnie w trasy zabierał i da się przejechać TIRem, ale przecież od września ide do szkoły i nie będę z nim jeździć.
On mówił już o zaręczynach, o ślubie, o wspólnym mieszkaniu, dzieciach... a ja myślę, czy ten facet jest dla mnie ? czy ja dam radę wytrzymać z jego nerwowością, z jego tendencją do codziennego jeżdżenia po kolegach, czy zaufam mu kiedy bedzie w trasie, czy mnie nie zdradzi jak się pokłócimy, czy mam żyć z facetem przy którym nie czuję się do końca atrakcyjna bo potrafi mi pojechać odnoście wyglądu ?
Mam tysiąc myśli na minutę, dodatkowo w poniedziałek mam obronę licencjata i nie moge się skupić na nauce. Ciągle myśle o tym wszystkim co robić. Znam całą jego rodzinę, lubie ich, oni mnie też. Ale nie wiedzą jaki czasami jest mój facet. Mówią mi że trafiłam na super faceta, i że on trafił na super dziewczyne. Ale czy tak rzeczywiście jest ? tyle czasu się zastanawiam nad zerwaniem, ale nie mam jaj żeby to zrobić. Jednoczesnie nie chce tego zrobić bo kocham go do szaleństwa. To wszystko mnie już niszczy.
Co o tym wszystkim sądzicie ? co ja mam robić ?