Babcie, dziadkowie ciocie, rozpieszczanie...gdzie postawić granicę?

Stwierdzenie, że dziadkowie są od rozpieszczania, a rodzice od  wychowania, to MEGA POMYŁKA!!! Dziecko należy wychowywać cały czas, to że chwilowo zajmują się nim dziadkowie nie zwalnia ich z obowiązku wychowania!
Czy w towarzystwie dziadków dziecku będzie wolno kogoś uderzyć, kopnąć, opluć?
Nie! To dlaczego mają pozwalać na inne odstępstwa od DOBREGO wychowania???
Nie dajmy się zwariować! Dziadkowie muszą wyznaczyć granice. Jeśli nie, to nam po prostu nie pomagają, a SZKODZĄ!!

Akurat nie ja, tylko babcia, myli te pojęcia...
Mądrzy dziadkowie. Oto sedno.

W miarę możliwości ograniczyć kontakty.

Ja jestem ciocią ...nie mam swoich dzieci...z mojego punktu widzenia jest tak że np. dzieci mojej kuzynki, jak się spotkamy, bardzo chcą się ze mną bawić, jedno z nich jest szczególnie nachalne, mam wrażenie że po "prostu chce wyjść z siebie", tak jakby było bardzo wynudzone, niedowartościowane i robi wszystko żeby coś się działo, że coś zbroić itd...z kolei dziecko mojej siostry jest bardzo rozchwytywane, adorowane przez wszelakie babki, ciotki itd...ogólnie bardzo ją kocham, ale ono nie zawsze ma ochotę na zabawę ze mną, czasem mnie biję, choć mi to nie przeszkadza, a jak zobaczą to starsi to zaraz uwaga i nagana dla niej..muszę się po prostu natrudzić żeby zdobyć dziecka uwagę, przeważnie muszę bawić się i się cieszyć tą zabawą jak ono.
Kiedyś ktoś przeprowadził jakieś doświadczenia na psach, pod względem emocji. Do doświadczenia użyto trzech psów, wszystko odbywało się w czasie kilku lat. Jeden pies był głaskany, bawiono się z nim, był zabierany na spacery itd., drugi pies siedział cały czas przywiązany do budy, nie był głaskany, był ignorowany. Trzeci pies miał porywczego właściciela, był bity, wyzywany, poniżany. Doświadczenie miało wykazać, który z psów będzie żył najdłużej, a który najkrócej. Okazało się że najmniej żywotny okazał się pies na łańcuchu, przy budzie, który pozostawiony sam sobie zdechł najszybciej. To moja taka konkluzja, nie wiem czy dobrze że to zacytowałam, ale tak mi przyszło do głowy, w związku z tym tematem.

Jestem i ciocią i mamą. Dzieci siostry to już szkolniaki, moje dziecko ma zaledwie rok.

Wyznaje zasadę NIGDY NIE PODBURZAJ AUTORYTETU RODZICÓW. I w imię tejże zasady nigdy nie dawałam siostrzeńcom coli, ani chrupek typu lays - bo wiedziałam, że siostra sobie tego nie życzy. Owszem chłopcy dostawali soczki, chrupki kukurydziane, czekolade itp ale nie przed jedzeniem (obiadem) i zawsze w rozsądnych ilościach. Nigdy nie pozwalałam siedzieć im godzinami przed tv ani cały dzień na komputerze tylko w ilości jaka określała siostra. Z siostrą do tej pory byłam blisko i wiedziałam na ile mogę im pozwolić a na ile nie. NIGDY nie wolno stosować metod typu "dam ci ale nie mów mamie", "mama sie nie zna", "u mnie możesz"! to jest podburzanie autorytetu rodziców, takim sposobem dziecko może (nie musi) stracić do rodziców szacunek. A potem sie okazuje "moja nastoletnia córka kłamie", "moje nastoletnie dziecko mnie nie słucha" - a no tak, jak babcia ciocia i kto tam jeszcze pokazał od maleńkości że rodziców nie trzeba słuchać to co sie nastolatkowi dziwić.

Rozpieszczać ok, dawać różne rzeczy dziecku, pozwalać na pewne odstępstwa ale w granicach rozsądku i ZAWSZE w oparciu o to w jaki sposób dzieci są wychowywane.

Granice nalezy postawic, ale w jaki sposob to zrobimy to juz zalezy od nas - mozna postawic sprawe na ostrzu noza ryzykujac zerwanie kontaktow, albo inaczej, wspolnie ustalajac front kierujac sie dobrem dziecka. Czesto dziadkowie nie uswiadamiaja sobie, ze podwazaja autorytet rodzica, podlizujac sie dziecku za plecami. Dziadki i dalsza rodzina musza zrozumiec, ze to rodzice powinni decydowac o calosci wychowania, nawet gdy dzieci sa chwilowo pod opieka dziadkow - w przeciwnym razie dzieciom wlasnie robi sie troche wode z mozgu, i absolutnie nie sluzy dziecku.

Mialam taki problem z dziadkami, z obu stron. Na poczatku kontakty lekko sie ochlodzily, potem jakby zrozumieli.