Czy aspirujesz do miana perfekcyjnej pani domu?

Dla mnie dom jest do mieszkania a nie do patrzenia. Ale to nie znaczy, ze musi panować w nim permanentny burdel. Minimum jak dla mnie to jest pościelone łóżko i brak ciuchów poza szafą (nie dotyczy pokoju moich synów, bo tam sobie odpuściłam... szkoda nerwów) Poza tym lubię mieć poprasowane rzeczy w szafie. I to na tyle z mojej perfekcyjności. Bo nie zawsze chce mi się np odkurzać mimo, że piasek szeleści pod kapciami albo umyć podłogę w kuchni, mimo, że się nachlapało. Aczkolwiek z dwa razy na tydzień te podłogę w mieszkaniu na mokro przelecę. I kurze też.

Ideałem nie jestem. Ale jako taki porządek staram się trzymać. Zgarniać porozrzucane rzeczy z podłogi, trochę ze stolika. Pozmywanie naczyń na bierząco. Kurze raczej sciera mój facet xD Ja lubię poprasować mu koszule i ciuchy do pracy Odkurzanie raz w tygodniu albo kiedy naprawdę jest już okropnie brudno. Nie mam sobie za wiele do zarzucenia. I tak widzę ogromną poprawę jak mieszkam ze swoim facetem od tego, jak mieszkała w domu rodzinnym. Mój pokój był nazywany jamą smoka, wszystko było na kupie, ani kawalka miejsca do przejścia. Teraz jest mega lepiej, bo chyba dojrzałam trochę, żeby ogarniać mieszkanko na tyle, żeby się nie wstydzić albo żeby mój facet nie byl mną zawiedziony. Tym sposobem sama jestem z siebie dumna

Wow! prawie same bałaganiary? ja tam chciałabym być perfekcyjna i mieć czyściutko ale żeby się tak bardzo nie namęczyć...nie da się bo mam jeszcze ogród,tam też trudno o perfekcję. Ogólnie mam tak jak bbasia,w szafach nieźle i 2 razy w tygodniu sprzątam.

O ile to perfekcjonizm a nie pedantyzm to znajdź sobie jakieś hobby wtedy na ganianie po domu w poszukiwaniu zbłąkanych drobinek kurzu nie będziesz miała ani czasu, ani ochoty.

Ja mam swoje robótki ręczne - zupełnie nie przeszkadza mi bałagan wokół mnie, ale potrafię spruć pół swetra bo się gdzieś pomyliłam bo musi być idealnie

Znajdź jakąś alternatywę dla ścierki bo to daje o wiele więcej satysfakcji ;D

uee.. to u Ciebie jest to już na poziomie zaawansowanym.
Ja sobie wprost nie wyobrażam żebym w trakcie jakiegoś projektu odłożyła go na bok i poszła na przykład myć półki w kuchni

Ktoś kiedyś powiedział, że nudne kobiety mają nieskazitelnie czyste domy . Coś w tym chyba jest, ale jak zauważacie permanentny bałagan, też wzbudza odrobinę niesmaku .

Na punkcie sprzątania, układania, zmywania, prania i innych takich nie mam hopla. Robię to bardzo niechętnie, bo trzeba. Natomiast, o wstydzie, aspiruję do miana perfekcyjnej kucharki Nie przyjmę gości kupnym ciastkiem i kawą, o nie, ja muszę podać 5 zup do wyboru, przystawki, kilka różnych dań głównych i jakieś arcydzieło sztuki cukierniczej na deser. Spędzam przed taką wizytą ze 3 doby na planowaniu menu, douczaniu się, zakupach, marynowaniu, pieczeniu, lepieniu, itd., a co gorsza, sprawia mi to cholerną przyjemność Jeśli podczas imprezy nie padnie żadne "och, ach, jakie cudo!", "jaaaak to zrobiłaś?", "koniecznie daj mi przepis!", to mam spierniczony humor na minimum miesiąc.

Ten czy poprzednie? Ten to tylko manifestowanie kiepskiego kurzego samopoczucia w upały

Mam podobnie, chociaż nie idę w ilościach, ale zawsze porwę się na coś co wymaga dużo czasu i wiele zachodu, w połowie sama siebie przeklinam że po co mi to było bo już mam dosyć, ostatnio robiłam hurtowe ilości gołąbków część z mięsem, część z soczewicą bo chciałam trochę zamrozić, o ludzie ja cały dzień od rana do wieczora się z tym męczyłam ;p

Nie uważam żeby ludzie z czystym domem byli nudni i chyba przez całe moje życie nikt mi nigdy nie powiedział że jestem nudna, wręcz przeciwnie. Moja babcia ma identyczne podejście do sprzątania, a to zwariowana blondynka w szpilkach którą wszyscy mylą z moją mamą, ale nie wysiedzi jak nie posprzątane jak chociaż jedna szklanka jest w zlewie (mnie np. jedna szklanka w zlewie absolutnie nie denerwuje).

Ja tam lubię latać ze ścierą
Sprzątanie to mój sposób na odreagowywanie negatywnych emocji- jestem wybuchowa, więc żeby nie zwymyślać kotów, dzieci i partnera, łapię za ścierę i jadę po całości. Podłogi są wtedy tak czyste, ze można je bez obaw lizać

Tylko ubrania to moje Waterloo- nienawidzę rozwieszać upranych rzeczy, prasować, składać.A już nie daj boże jakiegoś syntetyku, czy zgrzytającej wełny... brrr!

Ale nie jestem PPD, po prostu lubię jak jest czysto i mam ciasto do kawy, ładnie podane na czystym obrusie. Ale też nie histeryzuję, jak mam syf. Bo czasami mam. No, ale się go posprząta, nie jestem w domu sama. Dzieci też muszą coś robić..nie wspominając o partnerze. Składanie ubrań w kosteczkę ma opanowane do perfekcji

Pół na pół. Uważam, że dom jest zarówno do mieszkania, jak I do patrzenia, ponieważ w pewnym sensie jest naszą wizytówką. Nie chcę być tutaj źle zrozumiana - nie chodzi mi o ilość nowoczesnych gadżetów, a o czystość. Wiadomo, że pozostawiony na stole kubek po kawie nie jest grzechem, ale jak się tych kubków uzbiera tuzin, to już jest problem. Sprzątam codziennie.

Z tym codziennym sprzątaniem to też bywa różnie. Siostra mojego eksa była taką pseudo-czyścioszką.
Broń Boże żeby w zlewie stała brudna szklanka, ale na każdej szklance i kubku tłustawy osad, bo mycie polegało na opłukaniu wodą. To samo talerze - myła z wierzchu no bo przecież pod spodem się nie brudzi
Ciągle coś wycieral
ła - a to zlew, a to stół, a to blaty - starymi ścierami z podkoszulek :S
A mycie podłogi w kuchni to już w ogóle kabaret - najczęściej wodą z pralki, z prania, całe więc mycie polegało na rozmazywaniu kolejnej warstwy mopem.
Podobnie z odkurzaniem - niemal codziennie, a już obowiązkowo na niedzielę musiało być poodkurzane - półki owszem, ale po co odsunąć szybę i wytrzeć wewnątrz? Albo przesunąć fotel żeby się pozbyć szarego cienia wokół skoro można odkurzyć tylko dookoła?

Dla mnie to jest mistrzostwo w marnowaniu czasu, ale gdybyście spytali tej kobiety, to z ręką na sercu i z pełnym przekonaniem twierdziłaby, że ma w domu czyściutko bo codziennie sprząta

Czyli czasami odrobina perfekcji jest bardzo wskazana

Hahahah no to się uśmiałam, też znam takich ludzi jak to oni czysto mają, ale jak się przyjrzeć... Albo są tacy co śmieci i brudne ciuchy utykają po szafkach, albo pod łóżkiem

Myślę, że to stwierdzenie (kiedyś już je zresztą słyszałam) dotyczy kobiet, których nadrzędnym zadaniem stało się posiadanie lśniącego mieszkania. I wiem o czym mówię . Mam znajomą, która skupia się na tym tak bardzo, że na inne rzeczy, w tym przyjemności, po prostu brakuje jej czasu. Mało tego, jest sfrustrowana, bo to przecież syzyfowa, ciągła praca, której efekt nie jest w żaden sposób twórczy, jest za to wybitnie krótkotrwały. Do tego wszystkiego kobietka męczy siebie i wszystkich naokoło, każąc uważać, nie pozwalając niczego przestawić, dotknąć, zabrudzić. Tak, ona jest po prostu nudna.

Mam też koleżankę, która kiedyś przyznała się, że nie znosi gości, bo kiedy widzi jak bosymi stopami robią ślady na jej wypucowanych panelach, to aż ją nosi. Po takiej dawce szczerości nigdy więcej nie zdecydowałam się jej odwiedzić. 

Czy ja sama aspiruję do bycia perfekcyjną panią domu? Nie, już nie. Owszem, kiedyś - choć równocześnie zajmowałam się malutkim dzieckiem, studiowałam, trochę pracowałam - to miałam też lśniące mieszkanko (naprawdę lśniące). Co prawda było ono niewielkie, więc zapanowanie nad całością nie stanowiło wielkiego wyzwania, ale jednak. Niemniej z czasem, pomijając fakt, że obecnie metraż do sprzątania mam sporo większy, trochę mi się w głowie poprzestawiało i wiele rzeczy spokojnie, bez najmniejszych wyrzutów odpuszczam, dochodząc do wniosku, że świat się z tego powodu przecież nie zawali.

Uwielbiam lśniące mieszkania i chętnie bym w takim mieszkała, pod warunkiem, że sprzątanie nie byłoby tak czasochłonne, monotonne i bezproduktywne, a inni tę pracę szanowali albo też ktoś regularnie robiłby to za mnie - oddam bez żalu . Staram się dbać o porządek, choćby dlatego, że źle czuję się w chaosie i bałaganie, nie wspominając o brudzie, ale do miana perfekcjonistki w tej kategorii nie aspiruję.

Ja też mam w domu futrzaka, co niestety wymaga częstego odkurzania i mycia podłóg, w przeciwnym razie musiałabym patrzeć na kłaki, które na ciemnej podłodze aż straszą. Nie jest tak źle, kiedy zwierzę się nie leni, kiedy jednak zaczyna się okres zmiany futra, to przy każdym szybszym jego ruchu sierść unosi się niczym małe chmurki .

Zapomniałam dodać, że mam hopla na punkcie ładnie nakrytego stołu. I tak poza zastawą z filiżankami do kompletu, kieliszki i szklanki muszą być odpowiednie, nigdy z przypadku, czyli jak wino czerwone, to w lampkach do czerwonego wina i tak dalej. Sztućce też mam z jednej linii - poza stricte obiadowymi dodatkowo sztućce do ryb, także serwingowe, widelczyki do nakładania wędlin, łyżki koktajlowe i do deserów, widelczyki do ciast, łopatka do tortu, nożyk do masła, specjalna łyżka do nakładania ziemniaków, łyżki do sałat i coś tam jeszcze by się znalazło . Nakrywanie stołu, to jest akurat coś, co sprawia mi ogromną frajdę .

Ciast także nigdy nie kupuję, tortów czy deserów (poza lodami) podobnie, ale jeśli akurat nie mam nic własnego, a wpadnie ktoś bez zapowiedzi, to bez najmniejszego stresu, oprócz kawy, poczęstuję go kupnymi czekoladkami.

Mam to samo uczucie.
Podobno taka obsesją porządkowania jest związana z potrzebą uporządkowania swojego życia.
Porządek wokół takich osób jak my daje poczucie bezpieczeństwa,jeśli wszystko jest poukładane,poukladane jest i życie,a przynajmniej tego pragniemy.
Coś w tym jest,mi to nie przeszkadza ale jestem upierdliwa dla domowników niestety.

Osobiście nie znoszę kurzu na meblach,ciuchów na podłodze,upalcowanego lustra i mnóstwo innych rzeczy.
Jestem wręcz przyklejona do ścierki.A przed zmywaniem nawet naczynia układam wdł kolejności
tj.szkło,talerze,garnki a na końcu patelnie.

O kurka,a ja jak siedzę w wannie,przemywam wannę dookoła

Fajny temat No ale moge krótko na niego odpowiedzieć: nie. Sprzątamy zawsze z mężem, bo raźniej. Oboje lubimy porządek i po tym wysiłku, pijąc kawę w posprzątanym pokoju mówimy jeden przez drugiego: ależ przyjemnie, ale fajnie, MUSIMY utrzymywać ten porządek! No właśnie, porządek staramy się utrzymywać, zamiast go stale robić. Różnie to wychodzi. Mamy dość duży metraż do ogarnięcia (100 m. kw) + duży taras + duży ogród, więc musielibyśmy nic innego nie robić jak UTRZYMYWAĆ PORZĄDEK A po prostu uważamy, że są ciekawsze rzeczy do zrobienia.
Na wizytę gości (bez nocowania) też specjalnie nie sprzątam.

Podobnie jak Olinka mam koleżankę, która na niczym się tak nie skupia jak na sprzątaniu domu- fakt, wszystko lśni, można zrobić ten no....egzamin rękawiczki czy jak to się nazywa Tylko dbając o tę perfekcyjność, trudno tu dbać o relacje; po posiłku, ona od razu myje wszystko, na stół podaje tyle rzeczy, które oczywiście wymagają w międzyczasie dokończenia (np. sos, polewa itd.) że ja siedzę sama w pokoju czekając aż ona mnie "uszczęśliwi" - a mnie to KOMPLETNIE nie uszczęśliwia; wolę  pić wodę z kranu, ale spędzić czas z człowiekiem, bo po to się z nią spotykam: dla mnie w wizytach ważne są relacje z ludźmi, wszystko wokół przestaje mieć znaczenie. Muszę przyznać, że więź z tą koleżanką rozluźniła się raczej bezpowrotnie

Olinka napisała, że musi mieć wszystko do kompletu- ja zaś przeciwnie Uwielbiam gdy wszystko jest totalnie różne; filiżanka np. pomarańczowa, w stylu wiktoriańskim, a podstawka niebieska, w stylu minimalistycznym Dobra, mam 1 komplet 4 kubków z Ikei takich samych; jest to bezpieczne, bo nie trzeba naprędce dobierać, szukać, są w jednym miejscu, ale czuję wtedy, że działam liniowo i nie traktuję moich gości indywidualnie Bo ja każdego pytam, w czym coś np. pije; moja mama w życiu nie wypije herbaty z kubka- tylko ze szklanki (przez nią mam jedną szklankę w domu ) ja nie cierpię kawy ze szklanki,ani z kubka jedynie z filiżanki. Herbatę zaś pijam w kubku lub w filiżance....i biorę pod uwagę doznania estetyczne moich gości
Chcę tylko tego, by moi goście czuli się maksymalnie komfortowo u nas w domu czyli aby mogli być sobą i dla mnie największym komplementem jest gdy mówią mi, że u nas czują się jak u siebie.

Rozpisałam się o gościach w kontekście domu....  bo na to właśnie jest nasz dom nastawiony: na ludzi. To znaczy, że nie może  być jak urząd, pałac czy muzeum