czas dla siebie.To zaczyna się walić...

zacznij sie do niego nie odzywać to może zobaczy i sobie przypomni o twoim istnieniu mam tak samo jak ty gora 2 kumpele a on studia i praca i wogole u nas tez sie kiepsko zaczyna dziać, oddalamy sie od siebie... spotkania sa dziwne itp czuje sie samotnie wiec zaczynam sobie tez jakos czas organizować a jak sie nie odzywam do niego przez jakis czas to wtedy on sie tak "klei" - przypomina sobie ze jestem ach mam jakies ostatnio czarne miesiace wszystko juz jest dla mnie beznadziejnie i to wszystko przez te durna laske z jego szkoly!!!!!!!!!!!!! ciekawie czy spelni swoje obietnice w koncu i zerwie z nia kontakt tak mysle że przez nia przez te wszytskie klopoty i kłotnie zmineilam sie na gorsze bo nie czuje juz tej magii w nas co kiedys...

Przepraszam, ale moim zdaniem Twój związek nie ma racji bytu.  Szkoda najlepszych lat zycia na człowieka który ma milion zainteresowań, a zero czasu dla Ciebie. Nie ma nic gorszego niz bycie 50 bądź 100 po wszystkich kolegach, kółkach zainteresowań i rozrywkach. Prędzej czy później taki związek kończy się pozostawiajac pustkę i żal straconych dni. Związek to bycie razem a nie osobno. Prawdziwe uczucie nigdy nie da pierwszeństwa kolegom czy innym zainteresowaniom. Ewidentnie zgadzam się z Karolcią225 i również doradzam rozglądnięcie się za nowym partnerem.

Myślę, że oboje jesteście zestresowani tym, ze niedługo zaczynacie studia, a więc nowy etap w Waszym życiu. Twój chłopak już organizuje sobie czas, bo być może chce zaimponować nowym znajomym swoimi zainteresowaniami itd. W swoim napiętym harmonogramie dnia na pewno znajdzie czas dla Ciebie, jeżeli rzeczywiście nadal tak jest, że się bardzo kochacie. Nie ma w końcu tych zajęć aż tak przesadnie dużo.
Porozmawiaj z nim o tym, że się denerwujesz, czy będziecie mieli dla siebie wystarczająco dużo czasu, czy wspólnie podołacie nowym wyzwaniom, które Was czekają.
Skoro go kochasz, trochę mu zaufaj, ponieważ zwątpienie nie jest najlepszym doradcą.

A może on nie bardzo się orientuje, że doba ma 24 godziny i sobie myśli, że jakoś to będzie? A Ty logicznym umysłem sobie to podliczyłaś i wiesz już że nie ma tam czasu dla Ciebie, a on dalej się nie skapował? Trzeba go uświadomić.

Kami, a ja bym spojrzała na to wszystko z innej strony. Oczywiście brak czasu to jeden temat, ale...

On się rozwija - spełnia marzenia, zapisuje tam, gdzie chce - a co z Twoim rozwojem? Nigdy nie będzie zdrową sytuacją taka, w której jedna osoba w związku ma tylko ten związek i niewiele poza tym. Sama zwróciłaś uwagę na to, że gdyby z jakichś powodów (czego Wam oczywiście nie życzę) Wasza relacja się urwała to nie wiadomo, co byłoby z Tobą. Gdybyś miała swoje hobby, coś, co zagospodarowuje Ci czas, energię i daje tą motywację do życia (bo żyjemy przede wszystkim jako człowiek czyli samodzielna istota) to możliwe, że na cały problem w Waszym związku patrzyłabyś inaczej.
Jesteście młodzi i macie mnóstwo rzeczy do zrobienia, zobaczenia, doświadczenia. Im więcej Ty przeżyjesz, zobaczysz, poczujesz, spełnisz tym więcej wniesiesz również w swój związek.

Jestem zdania, że nie ma co wyrzucać mu (tym bardziej, że na tą chwilę to są zarzuty "na zapas"), że pozapisywał się tu i tam, że wziął sobie tyle tego na głowę. Ma idealistyczne podejście, że da sobie radę - a niech próbuje, póki nie spróbuje i nie przekona się, że tylu srok naraz nie uda mu się chwycić to wyjdzie tylko na to, że jesteś tą złą i niedobrą, bo go ograniczasz.
Pokaż mu, że cieszysz się razem z nim z tego wszystkiego, co pojawia się w jego życiu. Facet, który ma 20 lat chce próbować i te jego eksperymenty są całkiem normalne. A jeżeli zaczniesz mu robić problemy tam, gdzie ich jeszcze nie ma to możecie się niepotrzebnie pokłócić. A po co?
Daj mu szansę i zobacz, co z tego wyjdzie.

Uspokoj się, rozumiem, że chwilowo czujesz się samotna, ale pamiętaj, że studia to skarbnica znajomych. Zwlaszcza, że większość ludzi idzie na nie "sama" (w sensie, rzadko się zdarza, żeby isc na studia ze znajomymi). Po prostu nie opuszczaj wyjsc integracyjnych, staraj sie nawiazac jakies znajomosci i bedzie dobrze. Niestety znajomi w zyciu tez sa potrzebni, tak samo jak hobby i zainteresowania.

ja go nie osaczam bo to on zawsze decyduje gdzie chce iść co robić itp. ale na hobby potrzebna jest kasa a czasem i znajomi a puki co naprawdę jestem pozbawiona i tego i tego, no i mam ograniczony czas, zawsze muszę być na dana godzinę w domu chyba ze wychodzę w nim, a to naprawdę obciach ludzie się ze mnie śmieją, a że mam daleko do domu bo mieszkam na obrzeżach dużego miasta to szybko muszę uciekać do domu, moim hobby jest taniec pływanie i aerobik, na te dyscypliny potrzebna jest kasa i to spora, a bez znajomych czuje się bardzo nieswojo...
A dla osoby która dzięki swojemu chłopakowi wyszła z jakiegokolwiek dołka i ma tylko kontakt z jego znajomymi to można sobie chyba wyobrazić jak mi ciężko, lubię tez być osoba zauważana a przez mojego chłopaka jestem w cieniu bo on zawsze we wszystkim jest najlepszy. Kocham go, więc się staram ale nie jest łatwo, a na dodatek każdy prócz moich rodziców i jednej kumpeli widzi tylko jego rację...

Tylko że ja prubowałam, ale trudno kiedy mieszkam na zadupiu gdzie nikogo nie znam jego znajomi poświęcają czas jemu a mi tylko gdy jestem razem z nim w towarzystwie, kasa z nieba mi nie spadnie(bo na miesiąc przed studiami i na weekend nikt nie da mi pracy) a koleżanek na silę do niczego nie zmuszę... smutno jest tak siedzieć w domu i całymi dniami patrzeć w komputer, żyje dniami gdy on jest(puki co 2- 4 razy w tygodniu) albo gdy mam pieniądze i moge chodź na kawę raz na miesiąc wyjść...

o to chodzi ze jeśli pójdę do pracy to stracę czas który miałam przeznaczyć na naukę bo zależało mi na stypendium, a na weekendy nie dostane stałej pracy zwłaszcza ze nie mam doświadczenia(idę na studia dzienne) a to nie da mi niezależności, bo rodzice i tak będą mieć swoje zasady a nie wyprowadzę się teraz z domu bo nie mam dokąd. Pracę rozpoczną w wakacje od razu po praktykach które mam w drugim semestrze....

Puki co mam pracę na jeden weekend, na vena festiwal najprawdopodobniej, ale z praca np łatwo nie jest, a zwłaszcza ze np. avon odpada bo bez znajomych to raczej trudno komuś podrzucić katalog i dostać zamówienie...  Nawet bym coś postarała się zrobić ale  kasa przydaje się gdy ma się z kim wyjść a ja mam jedną czy dwie kumpele wiecznie zajęte... a kursy tańca kosztuja naprwde kupe kasy to nawet taka praca nie starczy na opłacenie go...

ja też mam nadzieje, ja słucham waszych słów tylko pokazuje wam że sytułacja pewne rzeczy wyklucza...

ja sama nie wybierałam braku koleżanek, ograniczeń rodziców itd... zawsze byłam miła dla ludzi, ale ludzie nie chcieli przebywać ze mną... a w szkole się nade mną znęcali...

po prostu na razie nie mam możliwości poznać kogokolwiek... za długo by tłumaczyć, jedyna okazja 5 października na integracji z grupą, i nic więcej... nie chce teraz tłumaczyć dokładnie mojej sytuacji

karolciaaa225- nie ma co tłumaczyć szkoda naszego czasu, kami90 tak się zaparła, że świty nie pomoże:( Ona myśli, że wszystko o kasę się opiera, a swojego chłopaka najlepiej w złotej klatce by zamknęła i tylko go oglądała. Albo oplotła by go jak powój albo bluszcz jakiś i stłamsiła:(

- myślę że łatwiej komuś doradzać niż samemu się do tego zastosować:(, gdyby ktoś inny by to opisał to kami90 już dawno znalazłaby wyjście z sytuacji, A druga sprawa to chyba po prostu leniwa jest i lubi jak się wszystko dzieje poza nią:(

Wydaje mi się, że trochę na siłę szukasz problemów. Oczywiście, że nie masz łatwej sytuacji ale wyobraź sobie, że możesz sobie poradzić na milion przeróżnych sposobów. Jeżeli marzysz o tańcu - na każdych studiach z tego co wiem można robić zajęcia z WFu w tym często zajęcia taneczne (o aerobiku nie wspominając). Ponieważ mówisz, że nie możesz pracować rozumiem, że jesteś na studiach dziennych - czyli takie zajęcia masz za darmo. Co do wyjść ze znajomymi - spróbuj powiedzieć swoim koleżankom o sytuacji w jakiej jesteś bo nie wierzę, żeby były one aż tak zabiegane bądź tak nieczułe, że nie znajdą choć jednego dnia w tygodniu na to by Cię gdzieś zabrać - i to niekoniecznie na całonocną imprezę, z której nie masz jak wrócić do domu ale chociażby do teatru albo do fajnej knajpki. Jeżeli nie masz kasy zupełnie - uwierz mi park czy rynek miasta to też miejsce, w którym można usiąść i pogadać a nieraz spotkać też fajnych ludzi.
Jeżeli chodzi o pracę - piszesz, że Twój chłopak pracuje weekendami. Czyli się da?

Smutno mi jak czytam Twoje posty bo czuję, że po prostu boisz się niepowodzeń i dlatego zamykasz się w domu, ale uwierz mi, że dopóki tego strachu w sobie nie przełamiesz nic się w Twoim życiu nie zmieni. To jak podczas studiów może zacząć wyglądać Twoje życie zależy tylko i wyłącznie od Ciebie więc pora przestać marudzić i wziąć się do roboty. Jeżeli popracujesz nad swoim spojrzeniem na życie i nad swoją postawą obiecuję Ci, że nagle wiele rzeczy zacznie wyglądać zupełnie inaczej - a i ludzie widząc, że masz w sobie energię zaczną do Ciebie lgnąć i sami będą chcieli się spotykać z Tobą - z osobą, która ma wiele pomysłów i chęci na to jak zrobić coś fajnego ze swoim czasem mimo ograniczonego budżetu i kilku innych przeszkód na drodze.

I jeszcze chciałam dodać:
Drugą sprawą jest to, żebyś potrafiła ze swoim ukochanym iść na pewne kompromisy. On ma swoje zainteresowania, którym chce się poświęcać - jasne! I to dobrze dla niego! Ale ponieważ jesteście parą i on jak rozumiem zdaje sobie sprawę z Twojego problemu z organizacją jakiegoś hobby dla siebie - może dobrym pomysłem byłoby żebyś zapytała czy możesz razem z nim pouczestniczyć w jednym z punktów jego grafiku. Np. lotki - to chyba nie problem, żeby raz w tygodniu Cię zabrał i razem z tobą porzucał do celu. Ty się czymś zainteresujesz, on nie będzie zły, że rezygnuje z pasji dla Ciebie i na dodatek spędzicie czas we dwoje.

Powiedz niepowodzeniom zdecydowane NIE.
Uwierz w to, że potrafimy zaklinać rzeczywistość. Jeżeli powtarzasz w myślach "nie uda się, nie uda się, nie uda się" to się nie uda naprawdę. A jeśli powiesz sobie codziennie rano "TAK! Uda mi się!" to zgadnij co? Wiele rzeczy okaże się prostszych niż do tej pory mogło ci się wydawać.
Trzymam za Ciebie kciuki bo wiem jak trudno jest wybić się z takiej sytuacji (ja też mieszkałam poza Warszawą, ostatni autobus 19.40, zero czasu na cokolwiek, zmęczenie wstawaniem o 5 rano żeby dojechać do szkoły...) ale uwierz mi, że się da.