Co mam zrobić z moim związkiem? Pomocy:(

"z wierzchu jestem twardą babką, ale jak nikt nie widzi często płaczę" - może to jest częściowo problem też... wydajesz się mężowi silna osobą, jest przywykły, że sobie zawsze radziłaś i nie załapał, że jednak nie jesteś z granitu, że potrzebujesz jednak czasem większego wsparcia... "Mój mąż o tym wie, ale nic z tym nie robi" - czyli wie o tym wszystko, wie jak bardzo Tobie ciężko i wie jeszcze dokładnie dlaczego tak sie czujesz? A widział Cię jak płaczesz, czy przed nim też raczej kryjesz te łzy? Może więc on tak niby wie, ale nie do końca, bo po rozmowie może też nie pokazałaś tak bardzo, a niektórym ludziom to nie wystarczą jakieś subtelniejsze znaki, trzeba niektórym wszystko powiedzieć wprost, bo się nie domyślą. Niby to takie oczywiste, że w 9 miesiącu ciąży kobiecie trzeba trochę pomóc, lub jak ma problem zdrowotny, no ale może on np. pomyślał, że sobie jednak poradzisz, może mu nie dałaś tak całkiem jasno do zrozumienia, że to coś poważnego z tą nogą? Myślał może, że to drobna rzecz, dla takiego twardego wojaka to jakieś tam skręcenie kostki to może pryszcz. Wiec nie domyślił sie, że dla Ciebie to nie jest pryszcz. Poza tym, mówisz, że on wie, ale NIC nie robi. A nie prawda. Bo popatrz, piszesz dalej "Gdy mu powiedziałam, że nie daję rady, że zapominam o opłatach bo mam zbyt dużo na głowie stwierdził, że kupimy mi kalendarz i będę tam wpisywać co kiedy trzeba zapłacić" - no to właśnie chciał Ci pomóc, przez kupno kalendarza ;-) Tu chyba najlepiej widać jak się nie rozumiecie. On myślał, że pomoże Tobie poprzez kupienie Ci kalendarza, podczas gdy Tobie przecież chodziło o coś zupełnie innego. Nie powiedziałaś mu wprost, czego oczekujesz, więc sam kombinował - i tak mu wyszło, (no na logikę wział;-) że skoro zapominasz, to trzeba Ci jakąś "przypominajkę" załatwić :-) Chyba najlepszy dowód, ze on jednak zupłenie nie zrozumiał Twoich intencji, musisz mu więc chyba raczej wprost i jasno powiedzieć, ze liczysz na JEGO pomoc, a nie np. tylko na "dobrą radę" jak z tym kalendarzem... I to jeszcze mu najlepiej powiedz na jaką konkretnie pomoc liczysz, bo tez moze sie nie domyslić (wymyśli np. ze to on ma Ci kupic ten kalendarz i to ma byc ta jego pomoc, wiec lepiej skonkretyzuj, żebys znowu nie była w szoku co to facet umie sam wymyślić, ze swojej inicjatywy;-) Po prostu nie zostawiaj mu pola do inwencji, bo sie okaże, że to nie taka ta "inwencja", bo on po prostu myśli na swój własny sposób (jak widzisz zupełnie inny od Twojego) i ma inne potrzeby, niż Ty masz, więc trzeba jemu zostawiać jak najmniej pola do własnych domysłów. Zwyczajnie nie domyśli się tego samego, co Ty byś chciała, więc tutaj z facetem trzeba jak z dzieckiem, musi znać konkretne oczekiwania co do swojej osoby, a nie tylko tak "ogólnie".
No właśnie, a czy np. powiedziałaś jemu wprost to: "moim zdaniem powinien zabrać mnie i dzieci do miasta gdzie pracuje, żeby mnie odciążyć"? Czy raczej tylko czekałaś, że się sam domyśli? On wygląda mi na jednego z tych mało domyślnych ;-)
A czy jemu nie zależy... no to sama zauważ, że kiedy przyjeżdża to stara się, że na myśl o rozwodzie się popłakał, że mówi, że nie wyobraża sobie życia bez Was... Wygląda na to, że jednak mu raczej chyba zależy mimo wszystko.
Przede wszystkim więc myśle, że tu ważne jest czy on wie, czego Ty oczekujesz, to jest wg mnie sedno problemu. Bo jeśli wie dobrze, że liczysz na jego pomoc, poprosiłaś go wprost o konkretną pomoc, a on odmówił Ci tej konkretnej pomocy o która go poprosiłaś - to by wtedy świadczyło, że myśli tylko o sobie. Ale jeśli Ty mu nie powiedziałaś wprost i konkretnie, że "to i to, i to mi jest potrzebne, proszę Cię, żebyś mi to zapewnił, jako mąż i ojciec" - to on sie może nie domyślił o jakiej dokładnie pomocy Ty marzysz. Faceci to trochę inaczej myślą, widzisz, mało się umieją domyślić czego inna osoba może oczekiwać, tez każdy troche po sobie patrzy, a np. taki Twoj mąż pewnie nigdy sam nie był w takiej syt. jak Ty jesteś, że liczył na czyjąś opiekę, pewnie to człowiek, który w życiu liczy tylko na siebie i nie jest przyzwyczjony pomyśleć o pomocy od innych, więc może temu nie umie się w Ciebie wczuć, bo po prostu sam jest inny jednak. Dlatego trzeba najpierw zawsze sie upewnić, że zrozumiał intencje, prośby formułować w sposób otwarty, prosty, bo inaczej on może znowu pomyśli, że Tobie kalendarza potrzeba, a nie konkretnej pomocy z jego strony, jak np. żeby wziął z pracy urlop i z Tobą posiedział, bo masz noge skręconą...
Też trochę dziwne, czemu nie możesz pojechać do niego tak ogółem, chyba normalnie rodzina mieszka razem, a nie jeden w jednym mieście, drugi w innym... Jego tam trzyma praca, a Ciebie rozumiem, że też praca trzyma? Tylko tutaj macie problem, bo jedno musiałoby zrezygnowac z danej pracy - jak nie on, to Ty, ale jak żadne nie będzie chciało, to już tego nie rozwiążecie. Ktoś musi tu ustąpić. Nie wiem czy masz do końca prawo oczekiwać, że to on ustąpi i zostawi pracę, jeśli sama nie umiesz ustapić i zostawić swojej, żeby jechac do niego. Chyba, że on się nie zgodził po prostu, żebyście razem mieszkali u niego w tamtym mieście? No też dzieci trochę mogłyby tu rozsądzić sprawę, bo może lepiej żeby właśnie córka została w miejscu, ktore zna, gdzie ma już znajomych, bo to ciężko dla dziecka 10-letniego nagle w nowe środowisko się przenieść. Tu więc byś miała argument jednak, że to on powinien sie przenieść. To na pewno jest ciężko, jak jego ciągle nie ma, rozumiem, że to naturalne jest, że dążysz, żebyście razem mieszkali, a nie tak. Bo niby masz męża, a tak jakbyś nie miala... Same weekendy to trochę mało, zwłaszcza, że masz na głowie 2 dzieci i jeszcze sklep, to nie jest łatwo samej.
Nie wiem, trudna sytuacja rzeczywiście, ale chyba jedyne co ja bym mogła Ci poradzić, to upewnić się, czy on rzeczywiście jasno wie czego byś Ty chciała, czego oczekujesz od niego, czy wyraziłaś to wprost i on po prostu dobrze to zrozumiał. Wtedy będziesz miała punkt do dalszej decyzji, bo będziesz widziała z czego jego zachowanie wypływa - czy tylko z niezrozumienia Twoich intencji, z pewnej hm, gruboskórności męskiej, że tak powiem, czy może raczej on nie dojrzał do małżeństwa i ojcostwa i myśli, że to będzie OK żeby on całe lata mieszkał gdzie indziej, a Ty sama ze swoimi problemami...
Wiesz, ostatnia rzecz tutaj co napiszę, to nie dziwię Ci sie co prawda, ze wdałaś sie w romans, potrzebowałaś po prostu ciepła i zrozumienia, ale jednak myślę, że to nie jest dobry pomysł. Bo trochę to może skomplikować sprawę jeszcze, która i bez tego dość jest trudna. Dlatego piszę, że skomplikuje, bo pewnie dojdzie Ci do reszty przykrych odczuć dodatkowo poczucie winy i wstydu, że coś ukrywasz przed mężem, więc jeszcze będziesz mieć dodatkowy problem w tym, a już masz przecież dość ich. Więc wydaje mi się, że to tylko skomplikuje, a ukojenie da tylko na chwilę, jak taki tylko powierzchowny plasterek na jątrzącej sie ranie. Trzeba tu iść raczej do sedna, załatwić to z mężem na drodze poważnych rozmów na temat wzajemnych waszych oczekiwań co do związku, bo jednak liczyć, że on sam będzie wiedział jak się zachować, to już widzisz, że takie podejście nie działa. Ale to nie musi wynikać ze złej woli męża koniecznie, może się nie porozumieliście dobrze, a niestety nie każdy jest na tyle wrażliwą jednostką, aby wyczuć co kto inny potrzebuje (a już faceci zwłaszcza tak mają czesto, że nie wyczują kobiety - nawet tej, z która juz są dlugo - tylko ją traktują jakby była drugim facetem praktycznie:-)

Pani Wiosno...
Mój mąż wie, że jestem wrażliwa, bo zdarza mi się przy nim płakać. Np w dzień babci płakałam. bo moje dzieci babci nie mają. Tzn jedną mają, ale ma je gdzieś. Jeżeli chodzi o skręconą nogę to mój mąż dobrze wiedział, że to może być poważne, bo nie mogłam sama zejść po schodach, tylko sąsiedzi mnie znosili. Przez jakiś czas mieszkałam u siostry, bo nawet do łazienki nie mogłam wstać. Do mojego męża zawsze staram się mówić wprost czego oczekuję. Faktycznie z tą pomocą w rachunkach mógł mnie nie zrozumieć, ale gdy syn miał rok i znów skręciłam kolano powiedziałam wprost "uważam, że powinieneś po nas przyjechać, bo ja nie daję rady". Usłyszałam "ale tu nie ma gdzie spać". Wyszłam z założenia że nie to nie i sobie poradziłam, ale chyba nie tak powinno wyglądać partnerstwo. A co do tego, że nie ma gdzie spać to w tamtej chwili spokojnie było nas stać na to, abym spała z dziećmi nawet w hotelu. Nawet przyszło mi do głowy, że on tam kogoś ma, ale już jestem pewna, że nikt się tam nie kręci.Jeżeli chodzi o wyprowadzkę do niego, to nie mogę tego zrobić nie ze względu na pracę, bo ta się znajdzie, ale na to, że tu mamy dom i służebność dla mojego taty. Moim obowiązkiem jest się nim opiekować. Gdy tata przepisywał nam dom, to z zastrzeżeniem, że nie sprzedamy go do jego śmierci. Mąż pracy zmienić nie bardzo może, bo złotą rączką nie jest, wykształcenia też nie ma. Wolę, żeby był w tym wojsku, niż tak jak wcześniej przynosił mi 1100 wypłaty z pensji ochroniarza. To, że widujemy się w weekendy jakoś strasznie mi nie przeszkadza, bo mąż często ma wolne za służby i wtedy jest w domu. Mi chodzi o to, że on się nie martwi jak sobie radzę. Nawet, gdy mówię wprost, że nie radzę. Czasem myślę, że mój mąż jest po prostu dużym dzieckiem.
Była taka sytuacja, że gdy wprowadzaliśmy się do mieszkania to ja wieszałam żyrandole z sąsiadem, bo mój mąż nie mógł przełożyć piwa z kolegami. Albo np to, że ja w zaawansowanej ciąży szafki składałam, bo mój mąż nie umie. W salonie i dziecinnym pokoju też zresztą ja szafki skręcałam. Nawet zlew w kuchni wymieniłam, bo mąż nie umie. Tak zawsze odpowiada "nie umiem"
Ostatnio nawet mu powiedziałam, że on w tygodniu chce być kawalerem, a w weekend mężem i ojcem. A ja potrzebuję partnera, na którym będę mogła polegać. Nie wiem co robić? Rozwód to chyba przegięcie, bo tak naprawdę chodzi o pierdoły ( o ile pierdołą można nazwać mój brak poczucia bezpieczeństwa).

samotna, a zawsze tak było jak piszesz? Kiedy poznałaś swojego obecnego męża jaki miał stosunek do Twojej córki i obowiązków domowych? Jeżeli faktycznie jest tak jak piszesz i jest on jak to sama nazwałaś "kawalerem w tygodniu oraz mężem i ojcem w weekend' to wydaje mi się, że szczera rozmowa będzie najwłaściwsza. Powiedz mu to, co napisałaś tutaj. Jak widzisz jego zachowanie. Jeżeli to nie pomoże to spróbujcie mimo wszystko szukać jakiejś właściwej terapii. A co do romansu. Zgadzam się z panią wiosną - może on jedynie pogorszyć waszą sytuację, a przecież problemów Ci już wystarczy, dlatego postaraj się w to nie brnąć, bo i tak przecież nie łączy Cię z tym czlowiekim nic oprócz seksu. Walcz o swoje małżeństwo, jeżeli jest szansa na to, by coś w nim poprawić

Hm, no ja myślę, że troche za szybko mu odpuszczasz. On coś tam Ci odpowie, np. że nie miałby gdzie spać - to Ty już kończysz rozmowę i się obrażasz. Wydaje mi się, że mogłabyś spróbować w takim momencie nie ucinać rozmowy, co ostatecznie się kończy przecież jakby nie po Twojej myśli, bo Ty zostajesz sama z problemem, więc to nie jest dobre rozwiązanie uciąć rozmowę i się w sobie zamknąć z urazą.
"Wyszłam z założenia że nie to nie i sobie poradziłam" - czy to jest aby słuszne założenie i rzeczywiście doprowadziło do zamierzonych skutków?
A może jesli on mówi np. że nie umie czegoś naprawić, to mogłabyś odpowiedzieć mu, że to nie jest żaden powód, bo raz, to człowiek uczy się całe życie, a dwa, to chyba skręcenie półek czy wymiana zlewu to nie zajęcia na miarę Einsteina...(edit: albo o tym Einsteinie lepiej nie mów, niech sie poczuje jak właśnie Einstein, jeśli mu sie uda coś zrobic, wiec to nie była dobra rada jednak;-)  Poza tym jak na prawde nie umie, to niech może opłaci fachowca. Jest meżczyzną a nie skarpetą i pewne rzeczy jednak też powinien w domu zrobić, zwłaszcza jeśli takie, gdzie trzeba siły fizycznej, a nie żeby kobieta to robiła, a on w tym czasie piwko. I on powinien to wszystko moim zdaniem usłyszeć (tak, od Ciebie:-) Może trzeba by mu troszkę podziałać na ambicję, wiesz... Poza tym jest jeszcze kwestia, czy on czuje się należycie doceniony, kiedy coś zrobi (bo przecież czasem coś chyba jednak robi:-). Czy nie była np. jakaś sytuacja, że on coś zrobił, czekał na pochwały (a zwykle facet jest bardzo łasy na taką pochwałę od kobiety i tylko po to coś robi tak na prawdę, żeby usłyszeć ją:-) a Ty zamiast pochwalić, to przyjęłaś to jako coś oczywistego, że pomógł i nic nie powiedziałaś. Wtedy to tak sie pewnie poczuł, że narobił sie bez zadnej zapłaty (tą zapłatą jest docenienie przez kobietę, takie "poklepanie po ramieniu", że good job itp). Tu masz niestety rację, że faceci w niektórych sytuacjach to zupełnie myślą jak takie duże dzieci ;-) Trzeba mieć czasem dużo sprytu, żeby faceta zachecić do działania... Była kiedyś taka książka "dlaczego faceci kochają zołzy" czy jakoś tak ;-) Tam było to trochę wytłumaczone, jak można faceta zachęcić do pomocy (chyba, że mi sie z czymś myli, bo czytałam jeszcze kiedyś cos takiego "Kobiety z wenus, mężczyźni z marsa", wiec to w którymś z tych dwóch bylo, ale stawiam na te "zołzy";-) Tak na prawde to b. dobrze jest troche poznac męska psychikę (nieco sie różnimy w końcu i facet myśli troche inaczej:-), bo dla obojga osób wychodzi to na dobre. Facet tak na prawde też by sie cieszył, gdyby czuł się doceniany i pomagałby wtedy sam, albo na prośbę, lecz bez potrzeby długiego ględzenia. Każdy zresztą człowiek lubi uslyszeć komplementy, np. "ale super to zrobiłeś! wspaniale pomalowałeś ściany, profesjonalnie wygląda, masz talent, zaje***iście sie spisałeś" itp ;-) A nawet jakby źle wykonał, to i tak możesz pochwalić samo to, że zrobił, np. powiedzieć "kochanie, dziękuję, doceniam, że mi pomagłeś" (i najlepiej przemilczeć te wszystkie niedociągnięcia oczywiscie, bo to chyba najgorzej by podziałało ze wszystkiego, bo nie dosc sie narobi, to mu jeszcze ktos bedzie wytykał, ze tu nierówno, tam nieładnie itp). Trzeba chwalić i to dużo, a przede wszystkim na prawde docenić, nawet najdrobniejszą rzecz, bo też nie można przecież mówić czegoś falszywie :-) Docenić choćby drobnostki na początek i chwalić jak najęta (może sie troche zdziwi, jesli nie miałaś takiego zwyczaju, ale spodoba mu się, uwierz mi;-) Wtedy facet będzie zadowolony, Ty będziesz zadolona, a i robota będzie wykonana (i to nie przez Ciebie;-)
Tez mysle, ze niepotrzebnie sama robiłaś te wszystkie rzeczy, będąc w ciąży. Dałaś mu świetny własnie powód, że teraz myśli, jak myśli - że ma kobiete ze stali (sama byś sie do wojska dobrze nadawała, jak widze;-). Widział, że poradziłaś sobie (pewnie zlew służy do dziś, a półki stoją) to zobaczył, że jednak on nie pomógł, to sie nic nie stało wielkiego, sama zrobiłaś, no i cześć, problem z głowy. Ja bym na Twoim miejscu sama nie robiła tego typu rzeczy (chociaż czasem nawet lubię coś sama zrobić, też troche taka zosia-samosia jestem, no ale jak z facetem jestem, to unikam wtedy, bo w końcu to też jednak facet może sie poczuć facetem, jak sam zrobi i taki jest happy, a ja go klepie po ramieniu;-)
Myślę więc, że jeśli on odmawia, to trzeba próbowac różnych sposobów i patrzyć co dziala. Więc albo dużo mu tłumaczyc, zachęcać, wyjaśniać jak to np. źle jest z cieknącym zlewem, co może sie stać (np. zaleje ściany, grzyb sie puści itp) i takie oczywistości, ale tak mu troche potruć w temacie ;-) Jak to nie podziała, to może na ambicje mu, że taki silny facet, że zdolny, że na pewno sie nauczy, nawet jak nie umie, że wierzysz w niego, że widziałaś juz nie takie akcje w jego wykonaniu itp. Żeby mu sie wydało to jednak łatwiejsze i przyjemniejsze, jako takie kolejne zadanie do wykonania (i pamietaj o tej "nagrodzie", trzeba mu trochę przyslodzić, docenić, bo bez tego to nic nie zdziałasz;-) Lepiej, żeby on nie czuł też pretensji, żeby sobie nie kojarzył roboty w domu z jakimś np. poprawianiem go potem, niezadowoleniem później, czy coś. To tak, jak wyżej pisałam (też polecam Ci tą książke;-) Myśle ogółem, że za szybko właśnie odpuszczasz. Za bardzo sie może przyzwyczaiłaś myśleć o facecie jak o osobie podobnej do Ciebie, bo np. Ty byś sie czegoś domyśliła, to zakładasz, że facet też. Albo Ty byś na sam widok kobiety w ciąży chciała pomóc, wczułabyś sie w sytuację, że jej ciężko itp, no a facet pewnie mysli "a tam, ciąża, od tego sie nie umiera" (ma inne, takie "lekkie" podejście, troche jak mówisz, duży dzieciak). Chyba musicie się trochę poznac na nowo. Ja osobiście myśle, że to żaden wstyd poczytać jakieś poradniki psychologiczne, sama przeczytałam dość dużo (o facetach akurat tylko 2, ale w innych tematach to całkiem sporo) i co uznałam za ciekawy pomysł, to w życiu probowałam, niektóre rzeczy sie sprawdziły, inne nie, ale te, co tak, to mi bardzo pomogły czasami. Ważne jest rozumieć się wzajemnie, bo związek jednak wg mnie powinien się opierać na próbach wzajemnego zrozumienia. A żeby zrozumieć, to czasem trzeba mieć wiedzę. Poza tym z czasem ludzie sie przyzwyczajają do siebie za bardzo i już im sie nie chce wzajemnie poznawać, próbować czegoś nowego też... A mężczyzna, to raczej ja niewielu poznałam takich, żeby sami wychodzili z trudnymi tematami, wolą zamiatać pod dywan (kobiety zresztą też;-) Choć jak pisałam, temat nie musi też być koniecznie przekazany w formie poważnej jak na pogrzebie, mogłabyś użyć właśnie takiej trochę inwencji i zrobić sobie z tego nawet pewien rodzaj zabawy, znaczy z tego wybadania co działa na męża, co go motywuje, że coś robi... Jak to wykryjesz, to potem już pozostaje Ci tylko korzystać i cieszyć się.
Acha, a jeszcze jak o te łzy chodzi. Mnie chodziło czy on widział Cię płaczącą z JEGO powodu. Bo to troszkę co innego jednak, wtedy nie wierzę, że by go to nie ruszylo i może właśnie kiedyś najdzie Cię na płacz, to niech on widzi i jak spyta o powód, to... powiedz, że to przez ten zlew, co Ci nie chciał przy nim pomóc, albo że to temu, bo go prosiłaś by wziął urlop i się Tobą zaopiekował (a prosiłaśo to konkretnie?) a on nie chciał. No nie mówię, żeby udawać łzy, ale po prostu nie ukrywaj przed nim, jeśli Cie akurat najdzie, bo może by go właśnie to ruszylo bardziej, niż tylko słowa, jak to Ci ciężko (tu zawsze może pomyśleć "a tam, gada tak pewnie tylko, chce sobie pozrzędzić, wyżalić się"). Też on powinien wiedzieć co jest konkretnie ciężkie dla Ciebie, jakie obowiązki i nie tylko takie ogólne "potrzebuję pomocy", ale w czym i w jaki sposób ta pomoc. Byłoby rzeczywiscie miło, jakby sam sie domyślił tego wszstkiego, to sie zgodzę, że by było super, no ale zycie to nie telenowela, a facet nie-telenowelowy ma swój własny sposób myślenia, odmienny, a nie myśli tak, jak by kobieta chciala. Chyba sie z tym musisz pogodzić, że to jest człowiek taki i przecież to nie jego decyzja jaki chciał sie urodzić (że np. bez takiej empatii, jaką masz Ty). On sobie zapewne w jakiś sposób tłumaczy własne nieróbstwo, np. że skoro radziłaś sobie wcześniej, to może Ci to jednak tak bardzo nie przeszkadza. Zwłaszcza, że ani nie ględziłaś mu dużo, jak się wymigiwał, ani nie zostawiłaś rzeczy niezrobionych - to trochę się nie dziwię, że teraz on nie widzi sensu, żeby sam miał się pchać do roboty, skoro dawniej nie zrobił i żadnych konsekwencji nie było...

edit
O, o, o... nie widziłaam co ostatnio napisałaś, ale popatrz, tu ciekawe rzeczy. "Robi mi wyrzuty np, że zadzwoniłam do byłego chłopaka gdy zepsuł mi się samochód lub kolega zrobił zakupy" - to jest świetna wiadomość dla Ciebie, on jednak ma jakąś ambicję :-) Był zazdrosny, że to kolega Ci pomógł i były chlopak, a nie on. Ma więc checi do pomocy, tylko widać coś go stopuje... Może Twoje zachowanie? "się śmieję, że to ja mam jaja, tylko mąż je nosi bo mi zbyt ciężko" - chyba mu tego nie powiedziałaś...? Chociaż nie ważne, czy powiedziałaś i tak dałaś mu to odczuć chyba... On sie nie czuje równiez mężczyzna w tym związku, jak Ty nie czujesz sie kobietą. Myśle, ze też nie jest zadowolony z tego stanu. Chyba musisz mu ustąpić miejsca po prostu, troche go nakierować poprzez pochwały i zostawienie jemu tej roboty (może bedziesz musiała troche poczekać, np. zrobi dopiero za kilka dni, ale chyba warto sie troche pomęczyć, a może z czasem bedzie miał więcej chęci, jak zobaczy, ze są dobre efekty)

Pani wiosna to nie jest dokładnie tak. Mój mąż nigdy nie był o mnie zazdrosny, nigdy mu nie przeszkadzało, że kolega mi pomaga. Przeszkadzają mu tylko Ci dwaj, bo jeden to babiarz a drugi do dziś przynosi mi kwiaty. Ale jak mój były szef zmienia mi żarówkę w samochodzie albo pomaga mi kupić samochód mój mąż słowa nie powie. Naprawdę czuję się jakbym była lesbijką. Wyobrażasz sobie, że jak mój mąż jedzie do pracy to ja sprawdzam mu płyny w samochodzie? On się oczywiście tłumaczył że nie umie, a dla mnie jako instruktora nauki jazdy to pestka. Ręce opadają. Mówię, chodź, nauczę Cię. Innym razem... Ostatnio się wściekłam, nie sprawdziłam i na moje szczęście po drodze kontrolka mu się zaświeciła. Telefon do żony co się dzieje, bo on nie wie. A skąd mam wiedzieć, jak jest np 150km ode mnie. No i się nauczył:) Czy to znaczy, że następnym razem mam złożyć szafki tak, żeby się rozpadły?

jesteś instruktorem jazdy to mąz chcę zebys sie wykazała w swoim fachu... a ty szukasz problemu...
polecam poszukania problemu takze w sobie a nie tylko mój mąz to tototototototototo zle robi , a ja robię dobrze mam nawet kochanka a on nie (taka jestem dobra)

Autorko czy przypadkiem Twój mąż nie pochodzi z rozbitej rodziny, czy nie wychowywał się bez ojca??

Kolejny dowód na to, że kobieta nie usiedzi przy kimś 'gorszym' od niej samej.
Ale to trzeba bylo zobaczyc od początku. Nie ma tu jego winy, bo wzięłaś go jaki jest.

Nigdy nie uważałam, że mój mąż jest gorszy. Jest wspaniałym wartościowym facetem, cudownym ojcem i na pewno lepszym człowiekiem niż ja.

Jest mniej męski, sama tak piszesz. Dla Ciebie jest kobietą. Zero atrakcyjności w tym kierunku.

Bo to wszystko wygląda tak, jakby główny wpływ na jego wychowanie miała matka. Jego ojciec zawalił sprawę, a teraz wychodzą takie kwiatki. Bo rozumiem, że ktoś może nie mieć drygu do majsterkowania, ale przynajmniej powinien takie rzeczy sam zorganizować i ew. zniwelować braki  umiejętnościach. W oczy rzuca się jego skrajna niezaradność, która na etapie zakochania ci umknęła. Poza tym skoro radzi sobie mimo wszystko w wojsku, to jest typem, nad którym ktoś musi sprawować kontrolę, rzadko przejawiającym własną inicjatywę. Błąd popełniłaś nie zmuszając go niejako do uczestniczenia w pracach "technicznych", czegoś by się nauczył, a tak ma wymówkę "nie umiem" i musisz sama wszystko robić.
Romans moim zdaniem oddali Was jeszcze bardziej niż teraz, bo nie wierzę, że jesteś pozbawiona uczuć.

No tak, nie masz męża idealnego to najlepiej żeby każdy dawał coś innego po trochu i mieć zapewnione wszystko. Przecież kochanek decyzji i oparcia w związku nie daje, bo w nim nie jesteście. Więc jakie braki on wypełnia? Seks jest, wygląd jest, wartościowy jest, opiekuje się. Niewiele mu brakuje do ideału, ale jest kobietą jeśli chodzi o pewne sprawy. No i to powod do romansu... tak to sie zawsze znajdzie powód.
Dlatego jak juz ktos wczesniej przytoczył. Chwalic mozna, motywowac do podjecia inicjatywy. Im wiecej dobrych rzeczy w kierunku danego człowieka sie zrobi (także za nic), tym predzej zachce mu się coś zmieniac. Pretensjami i ogolnie negatywnymi emocjami mało sie wskóra.
Albo pozostaje akceptacja jakim jest. Ideałów nie ma. Kazdy w czyms bedzie gorszy i nie znaczy to, ze trzeba szukac uzupełnienia tego u innego.

Jakie braki wypełnia? Słucha mnie, przytula, pociesza. Jest ze mną i nie zostawia samej, gdy potrzebuję, żeby po prostu był

A rachunki chociaż płaci?

Złośliwy jesteś. Nie nie płaci, ale interesuje się moim życiem. W piątek czeka mnie rozmowa z mężem i chciałabym, aby w końcu się poukładało. A romans zakończę. Nie szukam usprawiedliwienia, dla tego co zrobiłam, bo usprawiedliwienia po prostu nie ma.

"jest typem, nad którym ktoś musi sprawować kontrolę, rzadko przejawiającym własną inicjatywę" - no właśnie, to może też być to. W wojsku ma konkretne rozkazy "zrób to i to, i to" i to robi, a czemu tam robi, a w domu nie? Bo tam ma z tego jakieś korzyści (psychologiczne i materialne). W domu też powinien miec korzyści, jeśli coś zrobi (ale oczywiście mu płacić nie będziesz, chyba;-) Więc może lepiej wziąć go podejść od tej strony psychologicznej właśnie, dużo go chwalić, zachęcać (może źle go zachęcasz, nie tak konstruktywnie np. "jestem pewna, że potrafisz" tylko mu wygarniasz negatywnie "co za ciamajda, nie można nic od ciebie oczekiwać" czy cos w tym stylu...?) Inaczej to on nie widzi powodu, żeby pomagać. I rzeczywiście, też mi sie wydaje, że masz trochę jednak roszczeniową postawe do niego... Wiele rzeczy robi dobrze, a Ty skupiasz sie na tych mankamentach jego. Podejrzewam, ze może w robocie domowej też tak było, może on zrobił coś wolno, albo chciał zrobic dopiero na drugi dzień, czy coś, a Ty już to przyjełaś jako porażkę, zamiast docenić że W OGÓLE cokolwiek zrobił. Może już tego nie pamietasz na tą chwile, znaczy takiej sytuacji, bo to mogło byc na prawde cos drobnego, ale ja podejrzewam ze cos takiego moze było... Bo nawet jeśli nie był w domu nauczony, że ma pomagać (takie może wzroce w rodzinie, że matka wszystko robiła, jak zresztą niestety w wielu rodzinach jakiś niedobry wzorzec) to jednak przy odpowiedniej zachęcie, pochwale, by może się rozkręcił. Choć pewnie nigdy nie będzie jakąś "złotą rączką" ale liczy się, żeby się w ogóle zachęcił i jednak więcej robił. Myśle, że jednak ciężko, żeby kobieta sama robiła w domu wszystko - 2 dzieci, własna praca i co, jeszcze cały dom na glowie, nawet półki musi sama zbijać? Nie no, dla mnie coś nie tak jednak i to dla mnie prosta sprawa, że to jednak trzeba zmienić, żeby tak nie było. Można sie wykończyć, żeby samemu wszystko ciągle musieć robić. Ale wydaje mi sie, że troche własnie jesteś nadopiekuńcza, każda relacja ma 2 strony, jak kij ma 2 końce. Skoro robisz za niego, to on nie robi. Skoro on nie robi, to Ty robisz. I tak sie błędne koło kręci. Ktoś tu musi przestać wchodzic w swoją rolę. On nie ma wyraźnego impulsu, może mu odpowiada to. Więc myśle, że Ty tutaj powinnaś coś zmienić we własnym podejściu.

"On nie ma wyraźnego impulsu, może mu odpowiada to. Więc myśle, że Ty tutaj powinnaś coś zmienić we własnym podejściu." Czyli co powinnam zrobić? W przyszly weekend czeka nas przeprowadzka do domu taty i delikatny remont. Co waszym zdaniem powinnam robić a czego nie, żeby mój mąż poczuł się mężczyzną w tej rodzinie?

W takim razie to wina Tuska.

Plan już jakiś macie. Myślę, że wspólna terapia nie byłaby zła.

Ja bym jednak odradzał wspominanie o kochanku - ale to Twój wybór.

O kochanku mu nie powiem. Wie, że ktos jest, wie ze byly spotkania, ale mysli ze do niczego nie doszlo. Powiedzial mi, ze mnie kocha i gdyby cos bylo to mi wybaczy, ale nie chce go ranic jeszcze bardziej niz to zrobilam.

Tak sobie tlumacz, ojcem...   Nie szuka i nie bedzie szukac ,jesli spobuje to bardzo tego pozaluje:-)
Z tego co widze w romansie nic zlego nie widzisz.
Nie nadajesz sie do bycia w zwiazku skoro jeden niby cie bil, drugi ten maZ co w wojsku jest wartosciowy ale nie meski, ale bez zobowiazan  jak dajesz po hotelach to jest wszystko ok...
Jak nie powiesz mu o kochanku to nie masz szacunku ani do siebie ,ani do ukochnego mezusia ..

Nie powiem mu właśnie ze względu na szacunek do Niego. To, że ja popełniłam błąd/błędy jeśli wolisz, nie uprawnia mnie do łamania mu serca. To moje sumienie, moja decyzja i nie widzę powodu, dla którego mam oczyścić swoje sumienie wkładając mu nóż w serce

Najwyraźniej tej godności nie mam. Co niby da nam to, że mu powiem? Da to, że będzie płakał? Będzie myślał co robię gdy jest w pracy? Komu to zaszkodzi? JEMU. Bo odejść nie odejdzie, jestem tego pewna. Za bardzo kocha dzieci i chce, by miały pełną rodzinę

Noz w serce?
Wiesz co to szczerosc ? W tym malzenstwie wymagasz od niego zmian itp a sama nie potrafisz byc szczera..
Wiedz ze tak mowiac ze twoje sumienie twoja dezycja , to po co szukasz opini porady?
Jesli Cie kocha i powiesz mu ze Ci brakowalo ,przytulenij rozmowy itp... to moze Ci wybaczy (wiem ze boisz sie konsekwencji tego ze mu powiesz o zdradzie)
Nie powiesz mu ze wzgledu na szacunek do niego zartujesz sobie w tym momencie?  Masz bardzo maly szacunek do niego poniewaz oddalas sie komus innemu niby tylko dla sexu..
Masz szacunek do niego to mu powiedz

Nie boję się konsekwencji, bo nawet ostatnio powiedział, że by mi wybaczył. A skoro tak mówi to wierzę, że tak jest. Czemu szukam rady? Bo próbuję spojrzeć na to małżeństwo okiem mojego męża lub po prostu nie swoim.

Jak się nie boisz to mu powiedz, to takie trudne?
Właśnie ja piszę z perspektywy twego męża, prawie każdy normalny człowiek będzie wolał znać najgorszą prawdą od słodkiego kłamstwa.

Zycze powodzenia w takim razie , i kolejnych romansow, bo problemow i pretekstow do zdrady tonznalezc umiesz a przyznac sie juz nie...
Szkoda mi twojego meza , ze trzyma taka w domu , w lozku (bo nie wie co ma)
Jak wchodzilas do lozka z innym tez myslalas ze meza nie chcesz ranić??

Skorzystaj z pomocy psychologa , albo psychiatry i opowiedz Im , to co tutaj napisałaś , to Oni Ci wytkną  TWOJE BŁĘDY .

Odważę się nie zgodzić z poradą, aby powiedzieć o kochanku. Wydaje mi się, że to już nic nie zmieni, a na pewno nie zmieni na lepsze, spowoduje tylko cierpienie męża. Liczy się tu jednak decyzja - taka, żebyś tego nigdy więcej nie zrobiła. Jeśli taką decyzję podjęłaś i jesteś pewna, że nie zrobisz tego już nigdy, ani razu (choćby sie nawet "paliło i waliło":-) to jeśli możesz z ręką na sercu przysiąc, że byś więcej nie zrobiła tego i ogólnie widzisz swój błąd po prostu, to moim zdaniem lepiej nic nie mówić, zostawić tą przeszłość za sobą. Czasem można pewne rzeczy dźwigać samemu... Na przykład wyrzuty sumienia właśnie. Ale myślę, że to jest dobre wyjście wtedy, kiedy człowiek widzi swój błąd i jest głęboko przekonany, że ten bład jest kwestią już tylko przeszłości. Inaczej to by było życie w kłamstwie, powtarzać to w dalszym ciągu, a nic z tym nie zrobić... Mam nadzieje, że jednak u Ciebie to był jedyny taki błąd już na całe życie i ja myśle, że rzeczywiście w takiej sytuacji lepiej nie powiedzieć tego (a też i trzeba wziąć pod uwagę jak to by sie odbiło na dzieciach, bo kto wie jak by ojciec zareagował, pewnie atmosfera w domu by sie pogorszyła, a jednak o dobru dzieci również pomyśleć trzeba wg mnie).

edit
Zapomniałam dodać jeszcze jednej rzeczy tu. Rzeczywiście też troska o partnera by nakazywała zrobić sobie badania, jeśli spałaś z obcym człowiekiem, to nie wiesz nigdy, jakie on może miec choroby... Fajnie sie mówi o samych uczuciach, ale jednak życie życiem... Myśle, że każdy ginekolog powie Ci jakie konkretnie testy i na co, więc o to sie nie musisz matwić. Jeśli jesteś odpowiedzialna osobą i kochasz męża, to myślę, że sie wybierzesz na mały "przegląd" (przy okazji dodatkowo motywująca sytuacja by sobie uświadomić, jakim zdrada jednak jest głupim posunięciem:-)

Z teściową kontaktu nie mam, więc domyślać się nie może. R jest z innego miasta, przyjeżdża sporadycznie w nocy, więc nikt nic nie wie. A poza tym dziś zakończyłam ten romans. Jeżeli chodzi o mojego męża to mu nic nie powiem. Może Wy chcielibyście wiedzieć. Ja usłyszałam, że mnie kocha, że chce zamknąć za nami wszystkie drzwi, że o zdradzie nawet myśleć nie chce, bo kocha mnie i chyba by tego nie przeżył. Możecie mnie obrzucać epitetami jak macie ochotę, ja zaczynam od nowa i planuję być szczęśliwa.

Proponuję nauczyć się czytać ze zrozumieniem. Napisałam, że R jest pierwszy i ostatni. Poza tym napisałam wyraźnie, że córka jest adoptowana/przysposobiona, bo jej biologicznym ojcem jest mój pierwszy mąż. Może najpierw przeczytaj zanim coś odpowiesz.

Mam dokładnie takie samo podejście co ty, choć nigdy nie zdradzałem. Dokładnie tak jest - powiedzenie o zdradzie to próba oczyszczenia się z winy, które to nastąpi po wybaczeniu. Zamiast tego będziesz do końca życia nosić w sobie ciężką tajemnicę, co nie zawsze będzie łatwe, ale dzięki temu jak to ładnie ujęłaś "nie włożysz mu noża w serce". Wydajesz się kobietą dość stanowczą, więc wiem, że zrobisz tak jak piszesz, więc nie przejmuj się nagonką niektórych użytkowników.
Początkowo byłem trochę zdegustowany tym, co piszesz,ale teraz stwierdzam, że jednak zależy ci na mężu i pomimo różnych uczuć starasz się to ratować. To na prawdę zasługuje na pochwałę.

Tak sobie czytam dalej te wypowiedzi i stwierdzam, co już było wspominane, że zbyt mało wyraźnie mu pewne rzeczy komunikujesz. Faceci z natury tak mają - oczekują konkretów i postępują konkretnie. Ja na pewno tak mam. To irytujące, jeśli po jakimś czasie się dowiaduję, że "powinienem się czegoś domyślić". Nie jestem wróżką, ani jasnowidzem. Podobnie w kwestii kalendarza - powiedziałaś mu, że zapominasz o rachunkach, on absolutnie tego nie zignorował, zapewne zastanawiał się jak ci pomóc i wymyślił kalendarz. Bardzo praktyczne, konkretne i właśnie męskie rozwiązanie. Powiedz mu wprost, że chcesz, aby to on pilnował rachunków. Jeśli jednak mam być szczery, to tobie jest to łatwiej robić, bo jesteś na co dzień w miejscu, gdzie większość rachunków jest realizowanych. Mów mu o swoich potrzebach wprost, nie oczekuj, że się czegoś domyśli.

No i bardzo ważna rzecz - pomyślcie nad tym, żeby częściej być razem. Na odległość to się nie da razem żyć.