Chłopak z zaburzeniami emocjonalnymi

Witam piszę  bo nie widzę już rzadnego innego wyjścia. Od półtorej roku jestem z chłopakiem (ja mam 20 lat,on 19) wszystko było w porządku miedzy nami przez 8-9 miesięcy. Potem zaczęły się problemy. WIedziałam o tym ze nie ma rodziców że wychowywał go dziadek,że był nie chcianym dzieckiem i ze jak był mały był ofiarą znecania sie dziadka (przykuwał go do łóżka itp). Jednak nie spodziewałam się że wcześniej czy później to odbije się na moich relacjach z nim. Zaczęło się od tego że miał myśli samobójcze, dość częste. Jednak będąc ze mna przynajmniej na początku nie chciał ich zrealizować. Zachowywał sie normalnie,szanował mnie,przytulał,całował,wyznawał miłość. Dużo ze sobą rozmawalismy,dużo czasu spędzaliśmy, nie usłychałam od niego niczego co mogło mnie zranić. Jednak gdy wyprowadził się od dziadka (projekt usamodzielniania z MOPR) wszystko zaczęło sie zmieniać. Na poczatku niby wszystko było okej,ale pewnego dnia zaczął mnie winić za to jaki jest mój ojciec (nadużywa alkoholu,ale na to nie mam wpływu) i mnie zostawił.Na drugi dzień sie zeszliśmy ze sobą,miało być lepiej jednak zbudował się miedzy nami jakiś dystans. Przestał być czuły,zaczął mnie traktować jak sługę. Jednak najgorsze miało się zacząć na początku stycznia zaczął mnie porównywać dla swojej matki,która zaszła z pierwszym lepszym facetem w ciaże (ja go NIGDY nie zdradziłam),przy czym potem do mnie się przez 2 dni nie odzywał i mnie odtrącał. Gdy się pogodziliśmy (przepraszałam za nic dosłownie) on po 2 tygodniach zaczął mieć codziennie jakieś próby samobójcze. Nie było dnia żeby on nie miał złego humoru i nie probował się pociać,udusić itp. Byłam przy tym zabierałam mu wszystkie narzędzia. Po długich namowach zgłosił sie do szpitala psychiatrycznego. Spedził tam tydzień,lekarze stwierdzili zaburzenia osobowości. Również uznali że nie potrzebuje leczenia w szpitalu. Wypisali go,miał wraz ze mną chodzić do psychiatry,psychologa,na terapie. Zapał do leczenia minął po 2 tygodniach, gdy stwierdził ze jest zdrowy. Jednak jego stosunek do mnie się pogorszył. Przestał mnie szanować,traktował mnie jak nic nie wartego śmiecia,nie mówił co do mnie czuje,chciał bym wszystko robiła za niego. Za każdym razem próbował mi uświadomomić jaka jestem beznadziejna. Mówił tylko że mnie kocha gdy się spytałam. Uczuć nie okazuje mi wcale. Ta sytuacja ciagle trwa a ja nie wiem co robić.wiem że po za mną nie ma nikogo nawet kolegów,a z rodziną kontakt całkowicie zerwał. NIe wiem jak mam sie zachować by zrozumiał że musi mnie szanować i traktować jak normalną kobietę,jak partnerkę a nie jak sługę.
Chodziłam do psychologa jednak ona mi mówiła o swoim byłym facecie,że faceci ogólnie to swinie i ze lepiej bedzie mi bez niego (naciskała żebym z nim zerwała). Po 2 spotkaniach z tą panią zrezygnowałam.Wiem że na pewno od niego nie odejde
Czuję że to też po części moja wina,że pozwoliłam sie tak traktować,że nie postawiłam granic jego żartów na mój temat itd. Teraz na prawdę nie wiem jak to odkręcić.
Proszę o radę.
Pozdrawiam i czekam na odpowiedź.