Nie boję się pierwszego kroku, ale tego, co dalej + niska samoocena.

Jak chcesz podrywać i wychodzić z inicjatywą to to rób. Na początku taki osobnik nie okazuje zainteresowania, moze nawet ignoruje i wtedy czujesz się "luźno". Ok. Tylko zdobędziesz go i najprawdopodobniej Ci sie "znudzi", ponieważ będzie zabiegał, ponieważ przekona się do Ciebie. Znowu wpadniesz w schemat odrzucenia. Rozpracowałaś czemu odrzucasz tych mężczyzn, oprócz tego, że Cie NIE ignorują? Wiele kobiet tak ma, że lubi niedostępnych mężczyzn, ale tak naprawde to nie jest dobry wyznacznik atrakcyjności, a jeszcze przeczy temu, że może Cie docenić (co w milosci akurat jest bardzo wazne). To jest prędzej ból, że Cie taki ktoś nie chce. Z drugiej strony może nie chodzi o ignorowanie Ciebie, a po prostu nachalność? Bo to że ktoś "lekko" pokaże, że mu zalezy, to chyba nie powinno być takie złe? Moze po prostu popadacie w skrajności? Albo nachalnosc, albo ignorancja i wtedy sama zaczynasz zabiegać, bo uswiadamiasz sobie, że ten człowiek musi byc atrakcyjny, jeśli... Cie nie chce. A jeśli jest nachalny i zabiega o taką osobę jak Ty, to musi cos z nim byc nie tak. W koncu nie kochasz siebie, to jak ktos ma Ciebie pokochać? To musi byc podstęp...
Jak zagadujesz sama to i proponuj spotkania. Co masz do stracenia, kiedy i tak starasz się być tą bardziej aktywną? A może nawet dominującą?
Jak znalezc kogos pięknego, madrego i jeszcze takiego, który odwzajemni? Coz - nie szukać go, bo widzę tutaj poszukiwania na siłę, czyli desperacja połączona z brakiem wiary w siebie, moze ze zbyt wysokimi lub niesprecyzowanymi wymaganiami? W kazdym wyzszym od siebie upatrujesz partnera? (a juz szczegolnie w takim z którym rozmawiasz, znasz się, podoba Ci sie fizycznie).

A jeszcze wracając do punktu 1. Jeśli mężczyzna jest dominujący to za chiny nie będzie chciał kobiety, która sama podejmuje inicjatywę. Gdzieś zaczyna wtedy myśleć, że kobieta będzie chciała 'rządzić' i koniec koncow wejsc mu na głowę. Chyba, że lubisz uległych, zakompleksionych to akurat bardzo podbudowuje takiego człeka i sie ucieszy z Twojego zainteresowania. Jak facet jest pewny swojej wartości to 100% weźmie Cie za desperatkę, a oznacza z góry, że masz jakieś defekty.

Wybij sobie najlepiej z głowy cel nadrzędny w życiu, czyli poszukiwania miłości, partnera. Mezczyzna wolny, ktory poszukuje i spodobasz się mu wizualnie najprawdopodobniej podejmie inicjatywe. To Ty chcesz zdobyć kogoś by się podbudować i tą wiarę w siebie, czy jednak chcesz dać wam szansę na fajną znajomość? Na to sie nastawiaj, a milosc przyjdzie lub nie. Nie każdy zakochuje się i nie każdy zaczyna się podobać od razu. To jest mit, że muszą być "gromy" od pierwszego wejrzenia.

Nie znam się na psychologii, ale poniekąd widzę w Tobie trochę siebie. Mimo, że teraz mam 173cm wzrostu zawsze byłam wśród tych wyższych. Po prostu szybciej rosłam. W podstawówce byłam najwyższą dziewczyną.. nawet nie wiem ilu było chłopców wyższych ode mnie, ale chyba niewielu, bo pamiętam, że też miałam kompleksy z tego powodu. Tak naprawdę wyleczyłam się z nich dopiero w liceum, gdzie sporo dziewczyn było wyższych ode mnie. Były również takie, które miały 180cm ale cieszyły się z tego. To, że w tej chwili Ty czujesz się gorsza z tego powodu jest najprawdopodobniej wynikiem środowiska, w jakim żyjesz (niższe dziewczyny, chłopcy) i głupiego stereotypu, że chłopak powinien być wyższy od swej partnerki. Nie kieruj się tym, bo w ten sposób nie dajesz szansy osobom, które naprawdę mogłyby skupić Twoją uwagę na dłużej i okazać się wartościowymi ludźmi. Zastanów się czy wolałabyś mieć np 155cm(?) Zapewne wybierałabyś najwyższe buty, żeby nie być "krasnoludem" i czułabyś się niezauważona z tego powodu. Dziewczyno, ciesz się ze swojego wzrostu! Powinnaś się czuć jak modelka a nie wielkolud A co do spraw sercowych... Też tak czasem mam, że jak już udaję mi się osiągnąc swój cel to zastanawiam się czy w ogóle było mi to potrzebne. Nawet w tej chwili mam cudownego chłopaka, o którym marzyłam od dawna, a czasem przychodzą do mnie jakieś głupie myśli czy to na pewno to. Muszę się wtedy głębiej nad sobą zastanowić, pomyśleć co by było gdyby wszystko się potoczyło inaczej, albo gdybym teraz przez te moje zachwiane myśli postanowiła go zostawić i zawsze dochodzę do wniosku, że to by był mój największy błąd życia. Jedyna więc moja rada dla Ciebie - przestań nadmiernie myśleć i analizować Staraj się cieszyć z tego co masz na chwilę obecną, zamieniać swoje kompleksy w pozytywy, a zobaczysz, że wszystko samo się ułoży. Grunt to wiara i wytrwanie. Miłości też nie szukaj na siłę, bo nikt nie wie, kiedy dopadnie go właściwa strzała amora. Pewnie w najmniej oczekiwanym przez Ciebie momencie, bo tak jest zazwyczaj. Teraz skup się na sobie i nie podchodź do kolejnych znajomości z nastawieniem - "a może to ten". Spróbuj się tym nie przejmować, a przekonasz się, że z czasem wszystko samo do Ciebie przyjdzie.

Lucielle,
U mnie niestety ten kompleks jest aktualny cały czas Nie wiadomo, który wzrost lepszy. Mali narzekają, że są za mali, a duzi, że za duzi Zawsze będzie źle   "Grunt to wiara i wytrwanie" <--- właśnie... Oby tylko mi tego nie zabrakło

Thepass,
Naprawdę masz mnie za takiego potwora bez uczuć?

Zrób atut ze swojego wzrostu, zainteresuj się modą, postaraj się wyglądać atrakcyjnie. Skoro i tak ludzie patrzą na Ciebie to niech patrzą z podziwem.

Tyle, że tym "draniem" nie trzeba być świadomie

Niezbyt. Bo prawdziwy drań jest odporny psychicznie w momentach kiedy potrzebuje walczyć. W środku i tak jest słaby, ale mało kto go potrafi złamać. I na pewno nie jest to kobieta, która sie w nim zakocha, uzależnia. To on jest górą. Nie znam zbyt wielu silnych kobiet, ale potrafią być draniowate i nawet o tym nie wiedzą. Ktos inny musi ich uswiadomic, że krzywdzą. Absolutnie nie sugeruje, że to robisz, bo to jest inny temat.
Szukam przyczyny czemu tracisz zainteresowanie i nie jest to związane z uczuciami drugiej osoby. Nawet gdybys dawała nadzieje, zwodziła i nagle by Ci te uczucie przeszło, to nie byłoby świadome, a jednak byś krzywdziła. Na pewno nie dlatego, że jesteś potworem, ale że nie masz świadomości czemu kimś interesujesz się uczuciowo, a kimś nie.

Zawysoka23 dziewczyno ocknij się.
Ja już trochę przeżyłem na tym łez padole i na mnie zawsze wysokie kobiety sprawiały wrażenie i to na plus.
Ja mam 190 cm, mój syn ma 198 cm  (nie jest to portal matrymonialny, więc nie jest to oferta ) i wierz mi, że wysoka kobieta jest bardzo atrakcyjna.
Moja żona jest średniego wzrostu i niestety nie mogę jej spojrzeć prosto w oczy , ale daję radę.
Dziewczyno Ty się musisz przewartościować. Ty musisz w siebie wierzyć.
To, że jesteś wysoka ma Ciebie dyskwalifikwać , nie wręcz przeciwnie.
Jestem przekanany, że nie jedna dziewczyna zazdrości Ci wzrostu.
Dlatego piersi do przodu, głowa do góry i naprzód.
Zapewniam, że znajdziesz miłość swojego życia.

No właśnie, bądź dumna ze swojego wzrostu, może zapisz się na jakiś taniec czy fitness tak aby polubić swoje ciało i poruszać się z wdziękiem. Ciesz się tym kim jesteś i jaka jesteś.

> To co, będę sobie wmawiać codziennie, że jestem atrakcyjna, że taki wzrost to powód do dumy i nagle świat mnie tak zacznie postrzegać?

Oczywiście że tak. Każdy woli przebywać z osobą zadowoloną z siebie i radosną.

Co do wzrostu, opowiem Ci pewną historię... Jestem wysoki, 194cm, kiedyś na ulicy z naprzeciwka szła przepiękna kobieta, bardzo wysoka, mogła mieć i 190cm. Elegancko ubrana, cudownie się poruszała... nie mogłem oderwać oczu. Myślałem że fajnie by było do niej zagadać... Wtem... ona dostrzegła mnie, i czar prysł. Poczułem się pożarty wzrokiem przez desperatkę szukającą wysokiego faceta. Nigdy wcześniej ani później żadna kobieta tak na mnie nie spojrzała, i śmiem twierdzić że to przede wszystkim przez mój wzrost... przestraszony odwróciłem spojrzenie i poszedłem dalej. Wyluzuj z tym wzrostem, i nie reaguj tak jak ona na wysokich facetów bo są wysocy - tylko ich spłoszysz. Poznałem sporo wysokich facetów, wierz mi, jesteśmy tacy sami jak ci niżsi, jedyne co nas różni to że nigdy nie będziemy mieli kompleksów dotyczących wzrostu. Nie uważam abyśmy byli lepszymi partnerami życiowymi