Trudna 16- latka- nasilające sie problemy, co robić ?

Jaka Ty jesteś w stosunku do córki?Może przez brak ojca czuje się niekochana,nie ma poczucia własnej wartości.Staraj się nie krytykować,nie ganić za złe zachowanie,ale powtarzaj że kochasz bez względu na wszystko,że jesteś z niej zawsze dumna.
To długoterminowe działanie,ale może przynieść rezultaty.

Dziewczynka ma nerwicę,więc raczej straszenie zupełnie odpada w tej sytuacji.

Jeżeli dziecko w szóstej klasie podstawówki się samookalecza to raczej głębszy problem niż tylko zwykły rozwydrzony bachor.Jest źle w relacjach córka-ojciec,a kto wie jak jest w relacji matka-córka?Jest jakiś brak porozumienia między nimi.
Może to też brak akceptacji z rówieśnikami w szkole,to bywa tak duży problem że faktycznie potrafi wpędzić w nerwicę.Dlatego dziewczyna znalazła złe towarzystwo bo się jej wydaje że wreszcie ma przyjaciół,którzy ją lubią taką jaka jest.
Najlepsze wyjście to zmienić otoczenie,szkołę jeżeli to jest tylko możliwe.

dziękuje za odpowiedzi....
musze napisać tak ; jej ojciec od kiedy pamiętam zawsze jej mówił, że jest niedorajdą i ciamajdą, kłócilismy sie o to jego podejscie. Nigdy jej nie przytulał , nie mówi ze ją kocha. Ja jej często mówiłam, że kocham, , ze zawsze może na nie liczyć, ale to chyba było za mało, bo ojciec zniszczył w niej poczucie wartości.  Do tej pory jestem bardzo dla niej w porzadku mimo, że robi i takie rzeczy, mówie , ze ja kocham. Może fatycznie byłam zbyt pobłazliwa.Ale to wynikało z faktu, że naciski i straszenia wywoływały w niej agresję . Gdybym chciała ją ja wysłac do ośrodka dla trudnej młodziezy, to by mi powiedziała, ze jestem wyrodna matką, że traktuje ją jak rzecz, i , że mnie znienawidzi. Skad wiem? bo juz miałam taki pomysł. Dziś rozmawiałm z nią o jej zachowaniu, powtarzałam pare razy że robi mi przykrośc, mówiłam spokojnie i przyniosło to efekt w postaci takiej, że przytuliłam nie i przeprosiła.Jest światełko , ale jak długo? Mam jeszcze pomysł, zeby sie przprowadzić do innego miasta, może to bedzie coś innego i taka zmiana wywrze dobry wpływ.

Cynicznahipo, łatwo mówić jak ma się niemowlaka w domu... poczekaj piętnaście lat....
samotnamatka, poszukaj dobrego psychologa. Może córka wie o kimś takim (nastolatki często wymieniają się takimi informacjami).
Te sytuacje, które opisujesz to nie jest rozwydrzenie, tylko właśnie wołanie o pomoc. Mocno zakamuflowane i wkurzające, ale jednak.
Akurat wiem co czujesz, bo sama borykam (chociaż mam nadzieję, że raczej "borykałam") się z podobnymi problemami z młodszym synem. Też było, że "rodzic twój wróg największy". Dodatkowo oprócz zachowań nieakceptowalnych dochodziły myśli samobójcze.
I tez można powiedzieć, że gówniarzowi się w głowie poprzewracało, bo rodzice za pobłażliwi byli... ale dlaczego wobec tego starszy syn nie sprawiał takich problemów?
Psychiatra do którego chodził syn powiedział tez, że u nastolatków ze względu na szybki rozwój może brakować tez różnych minerałów i witamin. I że trzeba je uzupełniać, żeby mózg się miał optymalne warunki do rozwoju. Może coś w tym jest...?
Na pewno trzeba próbować nastolatka wspierać, mimo, że czasem z chęcią by go się trzasło, albo wyprowadziło z domu. W granicach rozsądku pozwalać na błędy i eksperymenty, niech poczuje sama ich skutki (bo przecież "na słowo" nie uwierzy).
Życzę duuużo siły.

Ta przeprowadzka może faktycznie być dobrym pomysłem,córka się odetnie od wspomnień o nieudanym dzieciństwie,od nieodpowiednich znajomych .Będzie to dla niej coś w stylu nowego etapu w życiu,jeżeli jest taka opcja to spróbujcie w innym mieście,może to być dobre rozwiązanie.

last, ja nigdzie nie napisałam, że moje zdanie jest jedyne i najlepsze.
Opisałam tylko, co ja myślę na ten temat.

bbasia, prywatne wycieczki zostaw dla kogoś innego, mnie to nie bawi.
Najłatwiej napisać ''Ty masz w domu niemowlaka, to nic nie wiesz na temat starszych dzieciaków''. Baaardzo dojrzale.

Zgadzam się całkowicie z tym, co napisała Agnik. Dyscyplina musi być, tak samo konsekwencja - bez tego wychowasz skrzywionego człowieka.

Co do okaleczania się - w większości przypadków nastolatki robią to po to, by wzbudzić zainteresowanie. Swoiste wołanie o pomoc.
Pomoc niekoniecznie oznacza litowanie się, nadskakiwanie i klepanie po główce.

Cynicznahipo, ja nie złośliwie... tylko dopóki sama nie doświadczyłam problemów z nastolatkiem, to też myślałam, że jestem najmądrzejsza i że wychowanie dzieci to pestka. I że trzeba stosować w każdym przypadku dyscyplinę.
A syn mi pokazał, że jest akurat w jego przypadku jest to nieskuteczne, a wręcz odnosi przeciwne skutki. Z tymi najgorszymi włącznie.

Cynicznahipo, jakie masz pomysły na kary dla zbuntowanej nastolatki?
Szlaban na wyjście? Upilnujesz 24 godziny na dobę?
Szlaban na kieszonkowe? Pójdzie i koledzy postawią wino, poczęstują papierosem a i sponsor zawsze się może jakiś znaleźć. Ewentualnie zwinie się to i owo z półki w markecie.
Szlaban na kompa i telefon - powrót do okaleczania się ( bo jakoś trzeba rozładować napięcie). Itp...
Ten czas jest przede wszystkim czasem bezradności rodziców. Bo dziecko jest na tyle duże, że siłą nic nie zrobisz, na tyle zbuntowane, że logiczne argumenty odbijają się jak od ściany, a na tyle niedojrzałe, że bez pomocy nie potrafi sobie poradzić z tym co się w nim kotłuje.

Z takim podejściem to zostaje usiąść i płakać.
Jaki czas bezradność? Problemy w nastoletnim wieku nie biorą się z księżyca, dzieciak nie kończy 14 lat i nie wstępuje w niego diabeł. W wieku tym pięknie widać wszystkie błędy wychowawcze popełnione wcześniej, rozwydrzony 8 latek gdy przekroczy granice dostanie klapsa albo nie obejrzy bajki na dobranoc z 16 latkiem to już wyższa szkoła jazdy, trudniej utemperować ale nie jest to niemożliwe. 

Znowu zgodzę się z Cyniczną, konsekwencja, cierpliwość i czas, dużo czasu.

Jeśli mogę się wtrącić, to napiszę, że głównym problemem jest tu złe towarzystwo córki. Wpadła w to, więc trzeba spróbować ją z tego wyciągnąć i dać jakąś alternatywę. Łatwo się mówi, ale jest do zrobienia.
Trzeba się dowiedzieć, co ją pociąga  w tym towarzystwie i czego jej najbardziej brak.  Zapytałabym, co chciałaby w życiu robić i jak zamierza do tego dojść. Kim zamierza zostać w życiu. Trzeba spróbować zawrzeć umowę z nią i tego się trzymać. Uważam, że trzeba cały czas sprawdzać czy wywiązuje się z punktów tej umowy. Na przykład,jeśli  płacisz, przypuśćmy za dodatkowy angielski, to dokładnie i systematycznie trzeba się u nauczyciela informować na temat jej postępów w nauce. To tylko przykład.