"w dzisiejszych czasach mało kto rozumie, czym jest miłość..."

Ja nie wierzę w coś takiego ja miłość, za wyjątkiem tej, matki do dziecka.
Owszem zdarza się zakochanie(biochemia), które trwa do kilku lat.  A tak poza tym to wierzę w świadomie każdego dnia, podejmowaną decyzję, że chce się z kimś być i dzielić z nim dobre i trudne rzeczy. Myślę, że bardziej tu chodzi o sympatię,troskę,wzajemną atrakcyjność  i przyjemność ze spędzania czasu z drugą osobą.
Według mnie na tym opierają się wszystkie dobre związki jakie znam. 
Słowo "miłość" samo w sobie nic dla mnie nie znaczy,szczególnie że często miłością tłumaczy się tkwienie w bardzo niezdrowych związkach.
W małżeństwo oczywiście też nie wierzę, bo ono raczej jednak wynika z tego, iż się wierzy w miłość.

Też uważam shadzara że ludzie nie wiedzą co to miłość, albo mylą ją z zauroczeniem.

I to jest miłość, tylko że co poniektórzy oczekują do tego jeszcze wiecznych motylków. Nie tyle co oczekują co, gdy wydaje im się że znikną to miłość się kończy.

Edit:
...mam w nią wierzyć, bo tak a nie inaczej...

Mam tu na myśli uniwersalną definicję miłości z wiecznymi motylkami.

Dzięki za tak liczne odpowiedzi.

Miałam kilka okazji być w związku - każdy zresztą ma takie okazje. Ale nie potrafię. Moje zaufanie zostało zaprzepaszczone bezpowrotnie, póki co. A nie jestem typem kobiety, która "jak nie ten, to inny". Swojego byłego nie kocham, ale gdy myślę o nim to widzę go jako taki pistolet przyłożony do głowy. Jakby tylko pojawił się na moim horyzoncie, strzeliłabym sobie w łeb.

Nikt mnie tak nie poniżył jak on. Myślałam, że był moim przyjacielem, ale nim nie był. Zresztą, ostatnio straciłam też bliską mi osobę - przyjaciółkę, która również okazała się nie być wobec mnie w porządku. Co z tymi ludźmi?

Jedynie nasuwa mi się odpowiedź, że warto dbać o kontakty z osobami którym na nas zależy i tego jesteśmy pewni. Nie ma sensu poświęcać czasu na znajomości bez przyszłości, czekać na kogoś kto w ogóle nie ma nas w swoich planach.

Tak patrzę na ludzi - najwięcej refleksji mnie nachodzi, gdy jestem w tłumie. Jest nas (ludzi) tak dużo. Patrzę na wszystkich, jakby byli kompletnie obcy (no bo są:)). I nie wierzę, że z kimkolwiek z tego tłumu potrafiłabym rozmawiać, zaufać bardziej.

Miłość... Dla mnie to finał całego zakochania, przywiązania. To wszystko razem wzięte. To miłość braterska, zakochanie, pożądanie. Chemia może i wygasa z czasem, z czasem też górę bierze przyzwyczajenie, ale kocha się sercem, nie oczami. Taki prosty tekst.

Większość samców kocha oczami.

Oj... dali mi do wiwatu. Jeden narkoman, drugi kamuflujący się seksoholik udający świętoszka. Racja, mam 20 lat z hakiem i brak zaufania do ludzi... facetów... do kobiet mi jedynie pozostało. Nawet z rozmów z moimi kolegami, sami mi powiedzieli że dla nich laska to d...pa, jak nie ta - następna. I niestety, nie znam historii która skończyłaby się rozstaniem 2 osób, gdzie facet rzeczywiście zostaje sam.

To mało nawet forum czytasz. Kobiety inicjują 80% rozstań. Tak wynika z badań.
A czy kobieta kobiecie moze ufać? Powiem szczerze, że spotkałem sie częściej z opiniami, że kobiety wolą mieć kolegów bo to oni nie snują intryg, nie analizują i z nimi po prostu lepiej da się dogadać. Oczywiscie w momencie kiedy w gre nie wchodzą manipulacje uczuciami.

Dobra, jest jedna historia na milion.

I znowu te nieszczęsne badania. Jakich badań, kto przeprowadził?
Naprawdę obecnie można wyszperać badanie dowodzące bardzo wielu różnych rzeczy, niekoniecznie zawsze tożsamych z prawdą.

A co do samej miłości.
Mam wrażenie, że coraz więcej osób myli miłość z stanem zakochania i całym stadem motylków i innych robali wijących się w okolicy brzucha
A tak naprawdę do tej "prawdziwej" miłości trzeb dojrzeć, to jest nie tylko narkotyczny szał i odurzenie partnerem, czasami jest to cholernie ciężka robota.

Gdy miałam mało wiary w siebie....wspierał, chwalił gdy tego potrzebowałam    wspierałm,gdy było ciężko, podawałam rękę,gdy upadał.  Nie odwróciłam się, gdy zranił. To dla mnie jest dla mnie miłość.   Teraz pozostało to........jak można o tym nie pamiętać.

A w których to niby czasach rozumieli lepiej?

Masz rację Czyż bowiem "starożytni" nie mówili, iż "cały w tym ambaras, aby dwoje chciało na raz"?

A prócz tego jak patrzę na to CO ludzie PROMUJĄ zwąc to miłością, to zaprawdę NALEŻAŁOBY się najpierw "podszkolić"
Niechby nawet na początek na bazie zaproponowanej przez cytowaną powyżej "Przyszłość"...
"Znalazł/a się" powiedzmy "partner/ka"PATRZYMY na podane 3 elementy i stwierdzamy istnienie 2 z 3 elementów... cóż robić? albo popracować nad szwankującym elementem albo... wciskać sobie samemu kit, że WCALE TO A WCALE wszystko nie musi być idealne...
Czyli dawać przyzwolenie na to, by coś tam było kulawe od samego początku a to źle rokuje (raczej)
A potem... OLABOGA...  Zonk