wychowałam sie bez ojca

Ja też bez ojca, ja tam się cieszyłam jak się rozwodzili, ponieważ ich kłótnie były straszne xD Wreszcie święty spokój 6 lat miałam.  Nie wiem jak wpłynęło to na moje życie. Np. relacje z chłopakami... Tyle co się nauczyłam na podstawie kontaktów z ojcem (mam z nim dobre kontakty, w dzieciństwie bardzo dobre, on kocha dzieci), to uważam że umiałam je nawiązywać w dobry sposób, nie bałam się chłopców jakby byli z innej planety Aczkolwiek nie do końca było dobrze, a to co było złe w nich nie wynikało z braku ojca tylko wychowania mojej matki Moje błędy w kontaktach z mężczyznami wynikają od mojej matki, nie od ojca, bo on mnie dobrze do tego zdążył przystosować ;] Nie czułam jakiegoś braku ojca bo on blisko mieszka, w dzieciństwie jak nie był w pracy to mogłam spędzić pół dnia u niego w domu, on poświęcał mi czas i zawsze bawił się ze mną na różne sposoby- zarówno te aktywne jak intelektualne- rower, noga, fikołki na materacu, krzyżówki, szachy, scrabble, ogólnie dbał o mój rozwój fizyczny i intelektualny. Choć w szachy jestem słaba jak barszcz do dziś xD Ale za to w scrabble biję wszystkich Ogólnie on więcej mi czasu poświęcał niż mama xD Czasem wypożyczał też kasety wideo i oglądaliśmy filmy przy popcornie albo chipsach Różnorakie rozrywki były. Jakoś nie wiem czy jego "brak" w domu wpłynął na mnie w ogóle. Nie widzę gdzie

na mnie miało to taki wpływ ze długo balam się mężczyzn, nie wiedziałam jak z nimi rozmawiać, zresztą do tej pory trzymam ich na dystans, wszystkich oprócz męża,
mam same siostry i mame i pewnie dlatego nie znam mężczyzn, zawsze czułam się gorsza przez to
zresztą mysle ze miałabym relacje z mezem lepsze gdybym miała ojca
a zgodze się ze lepszy brak ojca i spokoj w domu niż ojciec toksyk, pijak itd.
a maz kilka razy mi powiedział, ze ojca mi nie zastapi, ze tak się czasem zachowuje, jakbym chciała opieki z jego strony,
fakt boje się odrzucenia, dla mnie to bylby chyba koniec swiata,
maz jest jedynym jak do tej pory mezczyzna w moim zyciu,
bardzo długo się przekonywałam do niego, 1.5 roku zanim dopuscilam go do siebie tak naprawdę, ale miałam wtedy 17 lat, wiec to tez tłumaczy to,
a i zawsze liczyłam glownie na siebie, mysle ze jestem zaradna

co poly mowil ci psycholog na to ze się idealizuje obraz rodziny?

Przykre jest to co piszecie  Ale może nie jest to do końca ich wina że się wami nie interesowali, mamusie tak skutecznie potrafią izolować dzieci od ojców i opowiadać same straszne rzeczy o nich, aż w końcu osiągają tego co chciały . Mam w domu taki przykład z synową jak skutecznie próbuje z mojego syna zrobić potwora musiał drogą sądową wyegzekwować odwiedziny u dziecka a trwało to 2 lata dziecko ma 5 lat i co przez ten czas słyszała o ojcu nie wiemy 21 czerwca ma pierwsze odwiedziny :)może dziewczyny to nie jest tak  do końca z tymi ojcami w wielu przypadkach

Nie generalizujmy może?
Bo nikt w cudzej skórze nie siedzi... jeżeli ktoś jest dobrym ojcem dla 5 dzieci, to nie wykluczone, że mógłby i dla szóstego... gdyby to szło "załatwić"... Trochę szerszych horyzontów by się zdało, prócz zaślepienia
DZIECKO wie tylko TO co mu "mundrzy" dorośli zaserwują, niestety...
Też nie miałam ojca, bo siedział na antypodach. "Prawdę" o nim czerpałam z ust matki... jak łatwo się domyślić, subiektywną OCZYWIŚCIE. Nie mniej subiektywnej "prawdy" ojca dowiedziałam się już po jej śmierci. Z tych dwóch skrajności ulepiłam sobie SWÓJ obraz dużo, dużo później, już jako dorosła osoba
Czy wychowywanie się w rozbitej (choć formalnie istniejącej) rodzinie miało wpływ na moje życie? Pewnie. Nie jestem drewnem bez uczuć. łatwo ulegam stresom, piszę czarne scenariusze, podatna jestem na lęki, łatwo mnie wykorzystać, mam tendencję do idealizowania osoby partnera, jestem zbyt ufna...
Jednak - z perspektywy lat - uważam, że szukanie wymówki dla swych słabości, w postaci obwiniania za nie słabej matki czy złego ojca, to pójście na łatwiznę i danie sobie zgody by NIC nie zmieniać - nie zadawać sobie trudu _ NAJPROSTSZA droga, by spaprać swoje własne życie... No bo skoro już dawno temu KTOŚ temu "spapraniu" dał początek... to czemu nie płynąć z falą? USPRAWIEDLIWIENIE na wyciągnięcie ręki...
Najważniejsze - nie powielać TAKICH zachowań, które raniły w dzieciństwie.
I w ślepej pogoni za własnym szczęściem nie robić tego swoim dzieciom... ODPOWIEDZIALNIE decydować się na te tzw. "pożycie" i NAPRAWIAĆ zamiast szukać nowych atrakcji... By nie mieć sobie nic do zarzucenia.
A do "tanga trzeba dwojga"... do spłodzenia dziecka TEŻ
Broń Boże nie "jakoś to będzie"... bo jakoś to przeważnie BYLEJAKOŚ... i dzieci "jakoś" w dorosłym życiu z decyzji rodziców NIGDY prawie zadowolone nie są...

a ja jestem ciekawa jak to wpływa na mężczyzn wychowywanych tylko przez matkę. W domu jeszcze była siostra - bliźniaczka. Czy myślicie, że taki mężczyzna może mieć problem z poważnym związkiem? Ponieważ nie miał tego w domu?

mi się wydaje że moze mieć problem...wydaje mi się tak z własnej autopsji:(

Ja też bez ojca - wizyty raz na dwa tygodnie, to praktycznie nic.
Ciężko mi było, szczególnie z zaakceptowaniem nowego partnera matki.
No a w dorosłym życiu szukałam mężczyzn dużo starszych od siebie, by mieć poczucie bezpieczeństwa.

Kaczqua, dziwią mnie trochę wnioski do jakich doszłaś. Czy nie sądzisz, że twoje problemy właśnie udowadniają, że dziecko potrzebuje opieki mamy i taty? Ja z moim tatą też łatwo nie miałam. Gdy jeszcze mieszkaliśmy wszyscy razem, to w sumie mieszkaliśmy obok siebie, bo zawsze był w pracy. A potem rozwód, bardzo ciężki, mocno go przeżyłam. Mój ojciec starał się nam (mnie  i mojej mamie, moja siostra była jeszcze wtedy mała i "niekumata") dostarczyć wszelkich atrakcji z tym związanych. Przez długi czas nie gadaliśmy wcale, potem czasem, ale dogadywaliśmy się fatalnie. Teraz jest poprawnie, ale widujemy się bardzo rzadko, a ja nie zamierzam zmuszać go do spotkań ze mną i moją siostrą. Wiem, że kiedyś będzie żałował, że poświęcał nam mało czasu i liczę, że jak się zestarzeje, spojrzy na to z dystansem, to będzie lepiej + kiedyś będzie musiał iść na emeryturę.
Zastanawia mnie czasem jak to będzie, gdy kogoś poznam. Obawiam się, że też będę potrzebowała dużo czasu, by zaufać. Ogólnie zauważyłam, że trudno mi znaleźć wspólny język z rówieśnikami. Nie jestem sztywniarą, zdecydowanie nie, lubię się śmiać, ale oni wydają mi się tacy dziecinni. Nawet moja mama zauważyła ostatnio: "No ciebie, to widzę z co najmniej 5 lat starszym. Czym ci taki twój rówieśnik zaimponuje?" I chyba ma rację.
Jeżeli chodzi o twoje relacje z chłopakami. Po prostu musisz zrozumieć, że to, że źle dogadywałaś się z ojcem nie było spowodowane twoimi niedostatkami. Jak popracujesz nad sobą i swoją samooceną, to będzie dobrze. I nie chowaj urazy. Czasem też mam gorsze chwile, kiedy mam pretensje do taty, że tak to wszystko wyszło, ale czasu nie cofniesz, a skupianie się na negatywnych emocjach tylko ci zaszkodzi.
Ja też nie lubię nikogo prosić o pomoc i jestem świadoma, że to jest trochę u mnie "nie halo" , ogólnie mam obsesję "nie narzucania się". W przeciwieństwie do ciebie ludzi lubię, ale to wynika z tego, że lubię siebie. To jest proste, jak zaakceptujesz siebie, to będziesz się lepiej czuła w towarzystwie innych ludzi. A twardym trzeba być, nie można być "miękką bułą".
Pozdrawiam

Szamanko takie wnioski wysnułam z tego, że lepiej nie mieć i nie znać, niż stracić i szukać powodów tej straty, oraz próbować sobie zastąpić. Myślę, że nie udałoby mi się utrzymać przy sobie mężczyzny-męża, przez co oddaliłby się w pewnym momencie od mojej córki - tej straty chciałabym jej oszczędzić. Wolę, żeby od maleńkości żyła z przeświadczeniem, że facet nie jest jej w ogóle niezbędny, niż z przeświadczeniem, że od niej odszedł, tudzież mając ją obok siebie po prostu jej nie chce, chce inną.

Ja tak jak wcześniej już pisałam, dla mnie rozwód to było coś strasznego. Skutki rozwodu odczuwam do dziś i czasem sobie z nimi radzę, czasem nie. Brakuje mi ojca strasznie, mimo, że mam już ponad 20 lat. I wiecie co jest najgorsze? Że tego braku nikt już nigdy nie zapełni.

Obawiam się też tego, że kiedyś i mnie (podobnie jak moją mamę) zostawi mężczyzna. Stąd nieudane związki.

Ktoś pytał o mężczyzn. Ja miałem bardzo słabe relacje z ojcem. Niny fizycznie był, ale jakoś mało się moimi sprawami interesował. Był taki "obcy", choć wiem, że mnie kochał. Zazdrościłem ojców kolegom. Kiedy miałem kilkanaście lat, zmarł. Po pierwsze zabrakło mi jakiejś męskiej wiedzy, którą by mi przekazał. Po drugie wychowanie z matką i siostrą wprawdzie nauczyło mnie rozumienia kobiet, ale ale także przekazało kobiece wzorce zachowania. To też powodowało, że choć miałem koleżanek moc, to wejście w relacje partnerskie było bardzo trudne. Po latach musiałem się od zera uczyć co to znaczy być "męskim".
No a niestety, tak jak ktoś napisał, bardzo wiele matek staje na głowie, żeby odciąć dzieci od ojców. Nasze prawo bardzo im to ułatwia. A wasze opowieści, jak negatywnie brak ojca wpłynął na wasz rozwój, są w świetle tego prawa jakimiś nic nie wartymi bzdurami.

Czytałam ostatnio książkę "Uratuj mnie. Opowieśc o złym życiu i dobrym terapeucie". Tam bardzo mocno podkreślony jest problem relacji ojciec - córka i przejawia się przez cały utwór. Polecam ją jak najbardziej, mimo, że owy problem nie jest głównym wątkiem. Kiążka ta obrazuje sesje terapeutyczne dziewczyny zmagającej sie  z pogranicznym zaburzeniem osobowości.