Życie w niewiedzy czy wiedza o zdradzie ?

szczeze wolałabym nigdy sie tego nie dowiedziec i zyc w błogiej nieswiadomosci , dowiedziałm sie juz po rozstaniu i wina jego zdrad tez lezała troche po mojej staronie nie ukrywajmy tego... zdrada była tylko fizyczna albo az ... po szczeraj rozmowie i nieukrywam od tych dziewczyn tez sie troszke dowiedziałam co polączyłam w całosc robil to bo czuł sie odtracony po kłutniach i odejsciach moich (chyba sama niewiedziałm co chce) zdecydowalismy byc razem mimo wszytko i od jakiegos czasu jest coraz lepiej teraz jedyna przeszkoda sa powracajace mysli w mojej głowie nt tego czy zdradzi znów... ale bardzo sie stara i widze jak doceniam jego starania on stara sie mocnej...

Dla mnie zależałoby to od powodu zdrady. Jeśli byłaby nim ciekawość, jak to np. kochać się z kobietą o innej budowie ciała I w parze nie szłoby przywiązanie emocjonalne, to byłabym w stanie na taka zdradę przymknąć oko I wolałabym o niej nie wiedzieć. Jeśli natomiast przyczyna zdrady tkwiłaby w kondycji naszego związku, bądź we mnie samej, wolałabym o tym wiedzieć I wtedy podjąć decyzję, czy zamierzam się zmieniać I być dalej ze swoim mężczyzną, czy nie.

Mam wrażenie, że ten wątek powstał po moich ostatnich wypowiedziach. WildHoney dotknęła sedna sprawy. Jeśli był to skok w bok w wyniku jakiejś tam słabości i osoba tego żałuje, to mówienie o tym jest bez sensu. Miałem taką sytuację ze strony partnerki pojechała na jakiś wyjazd i jak wróciła, to opowiedziała mi  ze łzami w oczach (bidulka!) jak to się dała uwieść jakiemuś facetowi na jedną noc i że strasznie żałuje. Kompletnie nie wiem, po co mi to powiedziała. Tzn. wiem - bo ją to strasznie męczyła i szukała mojego "rozgrzeszenia". Wkurwiłem się i chciałem zerwać. Ale mnie bardzo błagała itd. Zostałem z nią, ale już nigdy nie było tak samo. Miała z resztą masę innych trudnych wad i chyba liczyłem,że po tym zacznie się bardziej starać, ale to było złudne. W końcu ją rzuciłem, wprawdzie z innych powodów, ale to cały czas tkwiło jak drzazga.

Nikt nie chciałby być zdradzony i każdy chciałby mieć tego pewność. Nie wiedzieć to nie mieć nad czymś kontroli - a tego nikt nie akceptuje. Powiedzenie "nie chciałbym się dowiedzieć o zdradzie" jest pewnego rodzaju życiem w ułudzie. A jednak nie zburzenie tej ułudy może być gwarantem udanego związku i pełnej rodziny. To nie jest więc proste pytanie, które kieruje się do osoby zdradzonej. Jednak gdyby mi się zdarzyło dopuścić tego typu zdrady i żałowałbym tego, to nie mówiłbym - bo po co? Zamiast tego bardziej bym się na przyszłość kontrolował i zastanowił, co mnie do tej osoby pchnęło.

Podobno nieświadomi żyją dłużej. Niemniej jednak w tym przypadku ja osobiście wolałabym wiedzieć i z pełną świadomością podjąć decyzję, co dalej. Czy warto ratować to, co zostało? Czy odpuścić i iść swoją drogą...

Ja również wolałabym wiedzieć. Śmieszne są dla mnie tłumaczenia typu 'nie powiem dla jej/jego dobra, nie chcę , żeby się załamał/a' . Osoba zdradzona ma prawo sama zadecydować o tym, co dla niej lepsze i czy będzie w stanie partnerowi wybaczyć.

Ja też dowiedziałam się po fakcie. Wiem, że sam nigdy by mi nie powiedział, choć widziałam, że robił jakieś dziwne aluzje, podchody..
Też zdaję sobie sprawę ze swojej części winy, jednak nie potrafię tego usprawiedliwić, zwłaszcza, że osoba ta była "zagorzałym przeciwnikiem" tego procederu.

Nie chodzi nawet o sama zdradę, ale celowe ukrywanie tego faktu i unikanie rozmów, które mogłyby wiele zmienić.
Więc odbieram to tak, że chciał to ciągnąć, nie chciał żeby się skończyło.
A w takim przypadku nie ma sensu naprawianie czegokolwiek.

Tak, wolałam wiedzieć.

Dominiko, jest różnica między skokiem w bok (przespaniem się bez zobowiązań z osobą, z którą nie zamierzamy raczej kontynuować znajomości), a między romansem, który zakłada zaangażowanie emocjonalne. Ja o skoku w bok wiedzieć nie muszę, ale o romansie bym chciała, zresztą romanse mają to do siebie, że wychodzą na jaw prędzej czy później.

Zostałam zdradzona po 1,5 roku związku. To nie była zdrada ,,wielkiego kalibru"- chodziło o pocałunek- ale zabolało i to mocno. Byłam bardzo młoda, zakochana, ufna. Nie mogłam uwierzyć, że jakaś ,,inna" tak oczarowała mojego partnera, że zechciał posmakować jej ust.
Przyznał się sam, dręczony wyrzutami sumienia. Płakałam i rozpaczałam, ale nie wyobrażałam sobie rozstania. Przysięgał, że nic do niej nie czuje, że zerwą ze sobą kontakty. Dotrzymał słowa. Jesteśmy razem do dziś

Z perspektywy czasu doceniam tę życiową lekcję. Była trudna, ale potrzebna. Nauczyłam się, że związek dwojga ludzi wymaga pracy, rozmów, poświęcenia ; że to nie tylko cudowne i piękne chwile. Zdrada partnera pozwoliła mi także na siebie spojrzeć krytycznym okiem. Teraz już wiem, że zbyt wiele spraw pozostawiłam wtedy ich własnemu biegowi, za bardzo skupiłam się na sobie.

Więc jeśli chodzi o to, czy lepiej wiedzieć, czy być niczego nieświadomym uważam, że lepsze (choć bardziej bolesne) jest to pierwsze rozwiązanie. Zdrada często nie jest tylko chwilowym uniesieniem, poddaniem się fizycznemu urokowi innej osoby a skutkiem wielu problemów w związku. Świadomość zdrady brutalnie otwiera oczy, pozwala przyjrzeć się z bliska temu, czego wcześniej nie widzieliśmy lub widzieć nie chcieliśmy.
Wyjątkiem do nieprzyznawania się do zdrady jest sytuacja, gdy związek i tak się rozpada. Wtedy lepiej nie dokładać już partnerowi cierpienia bo rozstanie samo w sobie jest już bolesne.

Ja też widzę tę różnicę. Wiem, że zdrada zdradzie nierówna, choć to są wciąż zdrady.

Tylko po co mi to stawianie "warunków"? A skąd mam wiedzieć jakiej zdrady mógłby się dopuścić mój partner? Mam mu powiedzieć, że o skoku w bok wolałabym nie wiedzieć? Przecież to by wyglądało, jakbym mu dawała ciche pozwolenie. Właściwie to nawet można nazwać przyzwoleniem.
Poza tym czasami życie lubi być przekorne, powiem, że nie chcę tego, a zdarzy się tamto. Rozumiesz o co mi chodzi?

A jaki "pasażer na gapę" wpływa bezpośrednio na zdrowie? Różne atrakcje typu HCV,HPV itd. itp. nie przed wszystkimi wynalazkami da się zabezpieczyć, a często pojedyncze wyskoki są po pijaku i w ogóle bez "trzymanki"....

WildHoney, to po co w ogóle "zabraniać"? Nie lepiej powiedzieć od razu: "kochanie, nie mam nic przeciwko temu, żebyś od czasu do czasu zrobił sobie skoczek w boczek"?

Taa jasne już widzę te kolejki do wiadomych poradni...wiadomo tak nakazywałby zdrowy rozsądek, a jaka jest rzeczywistość... Poza tym skoro z góry ustalamy coś takiego, to tak jakby czynimy założenia pod związek "otwarty"...

Czyli... sprecyzuj... - związek otwarty? czy coś innego? i jeszcze jedno równe prawa czy dla Twojego świętego spokoju zgodziłabyś się na coś takiego dla swojego przyszłego/obecnego...?

Może wprowadzić taką zasade do przysięgi
I przyrzekam, że po kazdej zdradze pójde się przebadać.Tak mi dopomóż Bóg.

WildHoney, najpierw mówisz, że o skoku w bok wolałabyś nie wiedzieć, a w innym zdaniu mówisz, że trzeba sobie ustalić zasadę, że chłop ma się przebadać i po otrzymaniu badań zbliżyć się dopiero do partnerki... czy to twoim zdaniem się trochę nie wyklucza?

Poprawię to "zabranianie" na "ustalanie granic w związku". Czemu nie lepiej dać otwarte przyzwolenie zamiast cichego?

dla mnie to nie jest przykład idealnej rodziny - no sorry...

wiem, są różne układy, związki w różny sposób ludzie się realizują, ale nie przekładajmy tego na wzorce

Ale nadal mi nie odpowiedziałaś na pytanie: "Czemu nie otwarte pozwolenie?".

Przecież powiedzenie, że wolałabyś nie wiedzieć o skoku w bok oznacza, że (cytuję twoje słowa): "Jeśli chcesz przelecieć bez zobowiązań inną kobietę, to ja nie mam nic przeciwko".

Z tego wysuwa mi się jeden wniosek: jeżeli nie masz nic przeciwko, to czemu nie powiedzieć wprost, że nie masz nic przeciwko? Po co te gierki?

PS. No na niektóre wyniki czeka się jakiś czas. Załóżmy, że facet decyduje się na tę abstynencję, ale ty widzisz, że nie ma do niej podstaw. Przecież się wtedy gapniesz.

Może i wcześniej odpowiedziałaś, ale nie wprost, dlatego trochę inaczej zinterpretowałam twoje zdania. Teraz rozumiem. Bo ja myślałam, że o takie ciche pozwolenie ci chodzi, tak "między wierszami".

Rozumiem twoje oburzenie, ale dla mnie miarą wartości rodziny jest owoc, jaki z niej wychodzi - czyli dziecko.

ja pierdziu...

Ja wiem, że uczciwość, że ideały... Ale uważam, że miarą dojrzałości jest dogłębne zastanowienie się nad skutkami podejmowanej decyzji. To nie jest wszystko takie proste. W tym wszystkim jest czynni9k ludzki - nieprzewidywalny. Nie wiesz jak zareaguje partner, jak zareagują dzieci - tracisz kontrolę. Dopóki trzymasz to w tajemnicy masz nad tym pełną kontrolę i możesz wszystko oddalić w niebyt.

Czyli jaka jest max. dopuszczalna częstotliwość?

Ja pytam się o sytuację w której obaj mogą to robić bądź robi to głównie kobieta.

Pisałem już, że nigdy nie zdradzałem, jeśli mi związek nie odpowiadał, to odchodziłem. Niezależnie od tego uważam, że mówienie o jednorazowej zdradzie, której się żałuje, to tylko próba przeniesienia ciężaru na partnera, a nie żadna "uczciwość". Czas na uczciwość był tuż przed dokonaniem zdrady.

Można by rzec - zanim zdradzisz, pomyśl czy sobie z tym poradzisz

Fakt- kobiety nieco inaczej podchodzą do spraw seksu, związku, bliskości.

Czyli Twój facet może się rżnąć z kim/czym chce i ile chce, byle tylko Cię niczym nie zaraził, nie zaangażował się emocjonalnie i nie zaniedbywał w łóżku?

To teraz rozumiem cię nie powinno być związków półotwartych. Jak przyzwolenie na zdrady to w dwa kierunki.

To ustalamy, czy to jest zwykłe zauroczenie, czy też głębsza sprawa. Jeśli to drugie, to określamy warunki, na których się rozstajemy - zawsze z większą korzyścią dla osoby pozostawionej (co ma swoje odbicie w rzeczywistości w postaci np. alimentów na zone I dziecko).

Gwarancji nie ma nigdy, ale takiej samej gwarancji nie masz, gdy stawiasz sprawę bardziej radykalnie.

Bardziej radykalnie, czyli z gory ustalamy, że zdrada jest zła I żadne z nas się jej nie dopuści.

Nie, nie uważam tak. Dlaczego miałoby uwłaczać?

Tak samo ona może robić gdy związek jest otwarty, seks jest ważny ale nie najważniejszy dlatego nie widzę nic złego w sytuacji gdy obaj to robią to się chyba nazywa swinging.

Myślę żę najgorsza jest niepewność ..Gdy się domyślasz a nie jesteś pewna..każde pózne wyjście,każde długie spożnienie,dziwne tel . esemesy,pilnowanie telefonu,nie odbieanie telefonu..wymowki ktore sie nie potwierdzają ,hasła na portalach ,które kiedyś były nam znane teraz są zmienione.To wszystko daje nam dużo do myślenia.I to ze jesli nie złapiesz za ręke ,to sie nie przyzna.Jesli zapytasz powie ze masz urojenia,coś sobie ubzdurałas i że tylko Ciebie kocha.Ja wolałabymbym znać najgorsza prawdę niz być okłamywaną ,poniżoną i dowiedzieć sie o tym po pary miesiącacgh czy nawet latach. Zaozczędzić sobie nerwów i myślenia.Przeżyłam to i wiem ,jak mnie to zniszczyło .Dlatego chcę pomóc takim osobą.Takim które własnie nie są pewne ,i chcą znać prawde .Niestety tylko osoby z województwa Łodzkiego,zapraszam do kontaktu.