Życie z mężem po zdradzie

Niestety można. Też się zastawiałam jak to jest możliwe, że często nawet nie mamy podejrzeń, że partner nas zdradza, bo wciąż jest czuły troskliwy, może nawet jeszcze bardziej niż przed romansem. W końcu jak można tak perfidnie "grać"? I dochodzę do wniosku, że te pozory że wszystko jest dobrze mają na celu uśpienie czujności i pewnego rodzaju przyzwolenie na to co się dzieje. W końcu jest dobrze, więc jaki problem? Takie niby tłumaczenie, usprawiedliwienie siebie że ten romans nie ma złego wpływu na relację, związek a nawet wręcz przeciwnie. Partner wraca w skowronkach i jest milusi i dla partnerki...

Nie wiem czy przepracowaliśmy, mam nadzieję że tak. Oczywiście były awantury, rozmowy też, wyjechałam z dziećmi na kilka dni, on wie jak to przeżyłam, wie, że powiedziałam o tym mojej mamie, dwóm przyjaciółkom (wolałby, żebym nikomu nie mówiła, bo nie chce się kompromitować). Powiedziałam też jej mężowi, co też skompromitowało mojego męża. Dodam, że wczesniej tez spotykał się już z tą osobą, ale jakoś domyśliłam się i sprawa została przerwana, zamrożona, po prostu nie kontaktowali się kilka miesięcy. Mąż twierdzi, że on nie chciał nic niszczyć, że cały czas mnie kochał, chciał przerwać to ale ona nie dawała mu spokoju. I dał sie zwieść. Sprawa się więc powtórzyła. Teraz jest juz po wszystkim, mam nadzieję, widzę po niej, że jest zazdrosna i nienawidzi mnie, że mąż jest ze mną. Wcześniej unikała mnie żebym sie niczego nie domyślała a teraz wręcz staje na mojej drodze. Mąż twierdzi, że zrozumiał, chce być ze mną i dziećmi. Troszczy się o nas, czuję jego miłość, ale mam zal w sercu i jest mi ciężko.

Że co?!! Serio to piszesz? No to twój mąż mówiąc łagodnie jest bezczelny, porównywać twoje zachowanie do zachowania kochanki. Przypomina mi to trochę karcenie dziecka w przedszkolu: patrz Małgosiu jaka Zuzia jest grzeczna i idzie ładnie w parze z Kubusiem, a ty nie potrafisz. Niegrzeczna Małgosia. Przez ciebie nie pójdzie klasa do ZOO.
Mąż ma romans, a ty masz przejść do tej sprawy do porządku dziennego? To mu powiedz, że to on ma się starać naprawić, bo to on zdradził, a nie ty. I jednym z punktów tej naprawy jest pomaganie tobie przejść przez każdy etap tego koszmaru. Porównywanie do kochanki nie pomaga.

A druga sprawa: co to znaczy, że nie umiał tego zakończyć? Dał się zwieść? A ten twój mąż taki bezwolny, biedny misiaczek został przyparty do muru, a kochanka go zgwałciła. Bo to pewnie zła kobieta była. Targała go za spodnie, aż mu z tyłka zleciały, a on nie chodził na karate to i bronić się nie potrafił. Stąd ten romans.
Z twojego opisu wychodzi na to, że ich po prostu ciągnęło do siebie, czy to fizycznie czy również emocjonalnie to już mąż wie. Zauroczył się nią, zakochał? Za pierwszym razem ich nakryłaś. Udało im się uśpić twoją czujność i za drugim razem się udało. Piszesz, że romans się wydał, a mąż się przyznał. Pewnie gdyby nie to, ich romans trwałby nadal.

josz tylko skąd szanowny małżonek wie, ze kochanka żyje sobie spokojnie z mężem?

Oni nie pracują razem. Mąż mówił to, że ona się cieszy, że ja płaczę w tym sensie, że nie powinnam tego robić bo ona tak by chciała a oczywiście nie wie, że ja płaczę, jest wkurzony, że ona dobrze zyje sobie z mężem tak jakby nic sie nie stało i mówi to z ironią a my tak cierpimy. Twierdzi, że niepotrzebnie bo teraz będzie już tylko lepiej.
Mąż obiecał, że porozmawia z nią, żeby trzymała się ode mnie z daleka, że nie podoba mu się to, że łazi za mną i się głupio na mnie gapi. Dzwonił do niej w tej sprawie ale nie odbiera telefonu, pokazał mi w komórce.
Nie wiem kiedy dojdzie do tej rozmowy.
Dziękuje za wszystkie odpowiedzi, bardzo mi pomagają.
Czy powinnam okazywać mu że jestem niepewna, że mu nie ufam, że dręczy mnie to wszystko, czy w ten sposób zamiast ku lepszemu będę niszczyć tasz związek?

Sorry, że psuję Ci sielankową wizję mężusia, ale to egoista wysokiej klasy.
Ty masz nie płakać, żeby on mógł czuć się - co najmniej tak samo dobrze- jak ma się, wg niego , kochanka.

Jest jeszcze drugie dno tej sprawy..Cóż by go obchodziło samopoczucie kochanki, skoro ponoć to już przeszłość?
ano powiem Ci co: ma ból dupy, że ona za nim nie tęskni, a czy on za nią nie..tego nie byłabym taka pewna, skoro wkurza go, że tak szybko go zapomniała i tu go boli najbardziej

Tak, można być aż tak wyrachowanym. Piszę to jako osoba zdradzająca męża. Oszukiwałam, bo jestem słaba. Jeden romans jeszcze "nie ostygł" a ja już pakuję się w nową relację. Ktoś kto raz zdradził będzie zdradzał, bo ma słabość, bo nie ma wyrzutów sumienia, albo są one słabsze niż pragnienie kogoś nowego.
Nie łudź się. Zaakceptuj, że on będzie miał słabość do innych kobiet to jedyne wyjście. Akceptacją albo pogoń takiego.

Nie licz na to, że w przyszłości odmówi sobie jeśli trafi się okazja. To kwestia czasu. Mówię Ci szczerze jak jest.

Elle88 czy dla takich facetów sam fakt, że "musieli" rezygnować z romansu jest wystarczająca karą ( w ich mniemaniu)? Że już nie muszą patrzeć na płacz żony. No bo przecież już nie zdradza. Czego ona jeszcze może chcieć?!

Przecież żaden z nich nie myśli o sobie jak o draniu!
Oni to widzą zupełnie inaczej. Drań jak mus porzucić kochankę ew. zostaje porzucony uważa się za dobroczyńce. On uważa, że postępuje wspaniałomyślnie rezygnując z czegoś fajnego dla żony i dzieci. Nieczęsto szczerze ma wyrzuty sumienia, bo gdyby sumienie miał to zanim wlezie między nogi obcej baby przyszedłby do żony i powiedział, że odchodzi.
Zycie po rezygnacji z romansu dla żony/męża nigdy nie jest różowe - tak to dostateczna kara za niewierność, życie z kimś, kogo wolało się mniej niż tego z którego trzeba było zrezygnować

Rosier wiem,że trudno w to uwierzyć ale można być tak wyrafinowanym. Ja jestem kochanką takiego wyrafinowańca Powody ,które podaje Wyrafinowaniec są śmieszne ale On jest święcie przekonany o ich słuszności - znasz je na pewno choćby z tego forum - bo dzieci, bo kredyt itp. Banał.  Rozwiązania są dwa : 1.jedna z Was albo  TY albo kochanka (albo obie) musicie kopnąć go w dupę
                                                                    2,Albo trwać jak to jest u Nas. Do momentu aż wszystko zwali się na łeb.
Tak czy inaczej wiele łez i bólu przed Tobą .

Rosier,
Zamieniłabym określenie "wyrafinowanym" na "wyrachowanym" i odpowiedziała: oczywiście, że można.

Masz prawo do okazywania swoich uczuć i emocji ZAWSZE.
W pewnym momencie sama "puścisz wolno" zatruwające Ciebie emocje, ale najpierw trzeba się wyzłościć, wyżalić, wysmucić, czyli oczyścić grunt i przygotować na NOWE.
Ja też zostałam zdradzona i też próbuję z mężem-zdrajcą odbudować nasz związek NA NOWO, bo po zdradzie nic już nie jest takie jak przed zdradą. Zmienisz się Ty, zmieni się Twój mąż, zmieni się Wasz związek.
A jeśli chcesz utrzymać status quo to od razu Tobie powiem, że to się nie uda. Po zdradzie traci się złudzenia, żyje się bardziej świadomym tego, że przez życie idziemy w pojedynkę i tylko dobieramy sobie towarzystwo, które jest dla nas "atrakcyjne".
Z tego, co piszesz wnioskuję, że Twój mąż nie specjalnie przepracował temat zdrady, nie ma pełnej świadomości, jak wielką krzywdę Tobie wyrządził i wręcz próbuje odsunąć od siebie Twoje negatywne uczucia, ukierunkowując je na kochankę.
Sama nie wiem, czy bardziej to komiczne, czy tragiczne. Nie chciałabym mieć z kimś takim zbyt wiele wspólnego, bo to postawa, która z prawdziwą skruchą i próbą naprawienia krzywdy nie idzie w parze.
Uwierz mi, że mężczyzna, który chce odzyskać kobietę potrafi wiele znieść i wytrzymać.  Tak naprawdę dla mojego męża tylko mój ból był nie do zniesienia. A ten ból zniknie, gdy prawdziwie wybaczysz, bo wybaczenie to wybawienie dla osoby zdradzonej. Bez względu na to czy zostaje w związku, czy rozstaje się ze zdrajcą, bo zyskuje się spokój. Ludzie często - nawet tu na forum - mylą wybaczenie z uwolnieniem zdradzającego od poczucia winy a to z prawdziwym wybaczaniem nie ma nic wspólnego.
Przytulam

Rosier, Przyszlosc- to pytanie czy mozna byc az tak wyrafinowanym zadaje sobie juz prawie dwa lata i choc przekonalam sie na wlasnej skorze ze mozna....to pojac tego nie umiem.
Tez zostalam zdradzona ale jestesmy razem, wszystko jest inne, nowe...staramy sie co dzien na nowo o nasz zwiazek, pielegnujemy nasza obolala, poraniona milosc. Nie jest latwo zyc szczesliwie gdy powracaja wspomnienia i nasila sie tlumiony bol....ale staramy sie wszystkie zle chwile przetrwac i pokonac wszelkie zwatpienia. Jeszcze wiele, wiele czasu uplynie zanim tak naprawde znow zaufam...
Zycze Tobie Rosier i samej sobie tego spokoju ktory ma Przszlosc....Pozdrawiam